Τό ἀριστερό χέρι τοῦ Θεοῦ

 Ηταν μιὰ παρέλαση παράδοξη. Τὴν παρακολούθησα ἄφωνος. Ἀξημέρωτα ἀκόμη, λίγο πρὶν σκάσει ὁ Αὐγερινός, ἀνάμεσα στὸν ὕπνο καὶ τὸν ξύπνιο. Δὲν ξέρω ἂν ἦταν ὄνειρο ἢ μοναχὰ τοῦ νοῦ μου φαντασία. Περνοῦσαν πλῆθος. Μὰ ἦταν τὸ πλῆθος μετρητὸ καὶ πρόσωπα τὰ πιὸ πολλὰ γνωστὰ κι ὅλα προβεβλημένα· κάθε λαοῦ καὶ ἔθνους: Ναβουχοδονόσορας καὶ Δαρεῖος, Ξέρξης καὶ Ἀρταξέρξης, Ἀντίοχοι καὶ Πτολεμαῖοι, ὁ Ἡρώδης καὶ ὁ Νέρωνας, Δέκιος καὶ Διοκλητιανός. Θάμπωσα! Φαραὼ καὶ Τσάροι, βασιλιάδες κι αὐτοκράτορες, τύραννοι καὶ στρατηγοί, Ἰουλιανὸς καὶ Μωάμεθ, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, Λένιν καὶ Στάλιν, Χότζας καὶ Μάο καὶ Πόλ-Πὸτ καὶ τόσοι ἀκόμα. Κι ἀκόμα… Ἔβλεπα τὰ Σόδομα μέσα στὸ θειάφι καὶ τὴ φωτιά, κι ὁ τόπος τους νὰ γίνεται θάλασσα τοῦ θανάτου. Ἔβλεπα πόλεις τρομερὲς νὰ ὑψώνονται – τὴ Βαβυλώνα – κι ἔπειτα σὲ μιὰ στιγμὴ νὰ πνίγονται στὴν ἄμμο τῆς ἐρήμου – νεκρικὸ σάβανο! 

 Εἶδα τὴν Ἱερουσαλὴμ νὰ τὴν ὀργώνουν τοῦ Τίτου οἱ λεγεῶνες, τὴν Πόλη, τὴν Ἁγια-Σοφιὰ νὰ πνίγεται στὸ αἷμα. Εἶδα τὸν Ναζισμό, τὰ Σοβιέτ – τέρατα ἀλλόκοτα – νὰ κείτονται νεκρὰ κι ἀκέφαλα, τὰ πολυκέφαλα. 

Κάπου ἐκεῖ τὸ ὄνειρο, ἡ φαντασία ἔσβησε. Ἦταν ἀλήθεια, ἦταν ὄνειρο, τοῦ νοῦ μου φαντασία; Ἦταν παρέλαση; Εἴτε ὄνειρο εἴτε φαντασία εἴτε παρέλαση… Ἦταν… Τί ἦταν; Ἦταν τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ! 

 Μὲς στὴ Γραφὴ ὁ Θεός – γιὰ τὴν ἀκρίβεια οἱ ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ – παρουσιάζεται μὲ εἰκόνες ἀνθρωπομορφικές. Ἔτσι, γίνεται συχνὰ ἀναφορὰ στὰ μάτια, τὰ αὐτιά, τὸ στόμα, τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὴν καρδιά, τὰ σπλάχνα τοῦ Θεοῦ κ.τ.λ. Ὁ Θεὸς βέβαια εἶναι πνεῦμα, ἀσώματος, ἀόρατος, ἀσχημάτιστος. Κατὰ συνέπειαν τίποτε ἀπὸ τὰ παραπάνω δὲν ἔχει. Ὅλα αὐτὰ εἶναι εἰκόνες ποὺ χρησιμοποιοῦμε ἐμεῖς, γιὰ νὰ φανερώσουμε τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει, ἀκούει, αἰσθάνεται, μιλάει, παρακολουθεῖ, ἐνεργεῖ τὰ πάντα. 

 Μία λοιπὸν ἀπὸ τὶς πιὸ συχνὰ χρησιμοποιούμενες τέτοιες ἀνθρωπομορφικὲς ἐκφράσεις εἶναι ἐκείνη ποὺ κάνει λόγο γιὰ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. 

Συνήθως ἀναφέρονται ἀορίστως τὰ χέρια Του, ἀρκετὲς ὅμως φορὲς γίνεται ἀναφορὰ πιὸ συγκεκριμένα στὸ δεξί Του χέρι. Ἡ ἔκφραση «δεξιὰ τοῦ Κυρίου» χρησιμοποιεῖται πάντοτε γιὰ νὰ δηλωθεῖ ἡ δύναμή Του, ἡ συμπαράστασή Του καὶ ἡ προσφορὰ ἀφθονίας εὐλογιῶν. Ἔτσι ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἀντίστοιχα οἱ τιμωρητικὲς ἐνέργειές Του γίνονται ἀπὸ τὸ ἀριστερό Του χέρι: «Ἀποκτέννει μὲν διὰ τῆς ἀριστερᾶς... σῴζει δὲ καὶ εὐεργετεῖ διὰ τῆς δεξιᾶς» (Κλήμης Ρώμης, Ἀμφιβαλλ., Ὁμιλία 20, 3· PG 2, 450). 

 Μέσα στὴν ἱστορία τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ ἐπέπεσε ἀρκετὲς φορὲς τιμωρητικό. Αὐτὸ συνέβαινε ὅταν ἡ ἀσέβεια κάποιου προσώπου ἢ λαοῦ ξεπερνοῦσε τὰ ὅρια τῆς συνηθισμένης ἁμαρτωλότητας καὶ ἔφτανε στὴ μανικὴ θρασύτητα τὴν ὁποία οἱ ἀρχαῖοι ὀνόμαζαν «ὕβριν». 

Σὲ τέτοια κατάσταση εἶχαν φτάσει τὰ πρόσωπα καὶ οἱ λαοὶ ποὺ παρήλασαν στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου μας, γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ σκόρπισε φωτιὰ καὶ θειάφι, θανάτωσε παραδειγματικά, ἐξαφάνισε σὰν σκόνη στὸν ἄνεμο τὶς αὐτοκρατορίες τους, ταπείνωσε ἐξευτελιστικὰ τὴν ἐπηρμένη καὶ μανικὴ ἀσέβειά τους. 

 Σὲ τέτοια ὑβριστικὴ ἔπαρση ἔχει ἐκτιναχθεῖ τούτη τὴν ὥρα καὶ ἡ Εὐρώπη, ὁ δυτικὸς λεγόμενος κόσμος γενικότερα. 

Περιφρονεῖ τὸν Χριστό, χλευάζει τὸ Εὐαγγέλιο, εὐτελίζει καὶ καταπατεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ. Καὶ οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες τοῦ τόπου μας, ἀσπόνδυλοι καὶ δουλικοί, ἐκτελοῦν πρόθυμοι τὶς ἐπιταγὲς τῆς ἀποστάτριας. Μέχρι πότε; Ἂν συνεχιστεῖ ἡ ἀσεβὴς πορεία, τὸ ἀριστερὸ χέρι τοῦ Θεοῦ θὰ ὑψωθεῖ δίκαιο καὶ ἀπειλητικό. Θὰ ἐπιπέσει τιμωρητικὸ «ἐπὶ σὲ τὴν ὑβρίστριαν», ὦ Εὐρώπη (Ἱερ. κζ΄ 31)! Θὰ ραπίσει αὐστηρὰ καὶ τὴ μεθύστρια Ἑλλάδα, τὴν παραδομένη στὴν τοξικομανὴ εὐδαιμονία ἐλάχιστων εὐρωδολαρίων. Τὸ χτύπημα θὰ εἶναι τρομερό! Ὄχι γιὰ νὰ ἐξοντώσει ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει. Διότι ὁ Θεὸς εἶναι εὔσπλαχνος καὶ ἐλεήμων. Τιμωρεῖ γιὰ νὰ εὐεργετήσει. «Αὐτὸς μόνος διὰ τῆς ἀριστερᾶς ἀναιρῶν διὰ τῆς δεξιᾶς ζωοποιῆσαι δύναται» (Κλήμης Ρώμης, PG 2, 220). Αὐτὸ ποὺ μὲ τὸ ἀριστερό Του χέρι ἐξοντώνει, μὲ τὸ δεξί Του ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὸ ζωογονήσει. «Ζωοποιῆσαι δύναται». Δύναται! Ἀλλὰ τὸ ἂν τελικῶς θὰ τὸ κάνει, ἐξαρτᾶται καὶ ἀπὸ μᾶς, ἀπὸ τὸν καθένα μας. Ἀπὸ τὴ μαρτυρία καὶ τὸν ἀγώνα μας. Ἀπὸ τὸ ἀσυμβίβαστο φρόνημά μας. Καὶ αὐτὸ εἶναι τούτη τὴ ζοφερὴ ὥρα τὸ ὕψιστο χρέος μας!ΟΣΩΤΗΡ2098

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Αὐτὸ  ποὺ ἐμεῖς αἰσθανόμαστε ὡς ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴ δική μας ἀπομάκρυνση ἀπὸ κοντά Του.

Συνηθίζουμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐπιείκεια καὶ τὴ μακροθυμία Του. Ὡστόσο σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ὁμιλεῖ γιὰ κάτι ποὺ ἴσως μᾶς ξαφνιάζει: γιὰ τὴν «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ».Συγκεκριμένα ὁ ἅγιος Ἀπόστολος καλεῖτοὺς πιστοὺς νὰ νεκρώσουν κάθε ἁμαρτωλὸ πάθος καὶ κακὴ ἐπιθυμία ποὺ κυριαρχεῖ μέσα τους, διότι γιὰ τὰ ἁμαρτήματα κάθε εἴδους «ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας»‧ πρόκειται νὰ ξεσπάσει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σ’ ὅσους ὄχι ἀπὸ ἄγνοια ἢ ἀδυναμία ἀλλὰ συστηματικὰ καὶ μὲ ἐπιμονὴ δὲν θέλουν νὰ πιστέψουν καὶ προτιμοῦν νὰ ζοῦν μέσα στὴν ἁμαρτία.Πῶς εἶναι δυνατὸν ὅμως ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης νὰ ὀργίζεται καὶ νὰ τιμωρεῖ τοὺς ἁμαρτωλούς; Τὸ εὔλογο αὐτὸ ἐρώτημα μᾶς καλεῖ νὰ δοῦμε πῶς συμβιβάζεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀγάπη Του καὶ ποιὸ εἶναι τὸ μήνυμα ποὺ μᾶς στέλνει ὁ Θεὸς μὲ τὶς διάφορες ἀπειλὲς ἢ τιμωρίες. 

1. Οργίζεται ἢ μᾶς ἀγαπᾶ;

Τί εἶναι ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ; Ὁ Θεὸς δὲν ὀργίζεται. Οὔτε θυμώνει οὔτε ἐκδικεῖται οὔτε τιμωρεῖ. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς αἰσθανόμαστε ὡς ὀργὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ συνέπειες ἀπὸ τὴ δική μας ἀπομάκρυνση ἀπὸ κοντά Του. Ἂν εἶναι χειμώνας καὶ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὴ θερμάστρα ἢ τὸ τζάκι καὶ βγοῦμε ἔξω στὸ κρύο, προφανῶς δὲν φταίει ἡ θερμάστρα ἢ τὸ τζάκι ποὺ παγώνουμε. Ὅσο βρισκόμαστε κοντὰ στὸν Θεό, χαιρόμαστε, ἡ ζεστασιὰ τῆς θείας Του χάριτος μᾶς κάνει εὐτυχισμένους. Ὅταν φεύγουμε ἀπὸ κοντά Του ἁμαρτάνοντας καὶ δὲν μετανοοῦμε, παγώνουμε, ἀρρωσταίνουμε, ὑποφέρουμε.Ἐκεῖνος θέλει πάντα τὸ καλό μας· ἡ ἐπιμονή μας ὅμως στὴν ἁμαρτία μᾶς ὁδηγεῖ σὲ κόλαση δυστυχίας. Ὁ Θεὸς καὶ τότε ἐξακολουθεῖ νὰ μᾶς ἀγαπάει, δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ μᾶς ζεστάνει μὲ τὴν ἀγάπη Του, διότι Τὸν ἐμποδίζει ἡ ἐλευθερία μας.Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα μὲ τὸν ἥλιο ὁ ὁποῖος μαλακώνει τὸ κερί, ἀλλὰ ἀποξηραίνει τὸν πηλό. Παράγει δηλαδὴ διαφορετικὰ ἀποτελέσματα στὰ διάφορα ὑλικὰ στὰ ὁποῖα ρίχνει τὸ φῶς του, ὄχι διότι ἡ ἐνέργειά του κάθε φορὰ εἶναι διαφορετική, ἀλλὰ διότι διαφορετικὴ εἶναι ἡ κατάσταση ἐκείνων ποὺ δέχονται τὴν ἐνέργειά του. Παρομοίως ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ μὲ ὀργὴ καὶ ἐκδικητικὴ διάθεση τὸν ἁμαρτωλό. Ἡ λεγόμενη «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἡ ὁποία ἐνῶ στοὺς δικαίους προκαλεῖ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη, γιὰ τοὺς ἀμετανόητους ἁμαρτωλοὺς γίνεται βάσανος καὶ ἀφόρητη ὀδύνη. Σὰν τὸ φῶς ποὺ ὁ ὑγιὴς ὀφθαλμὸς τὸ ἀπολαμβάνει ἐνῶ ὁ ἀσθενὴς δὲν τὸ ἀντέχει, ὑποφέρει καὶ ζητεῖ τὸ σκοτάδι, διότι ἐκεῖ βρίσκει τὴν ἀνακούφισή του! Αὐτὸ εἶναι τὸ δράμα τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ εἶναι φρικτὸ τὸ μαρτύριο αὐτό. Διότι πρόκειται γιὰ αὐτοτιμωρία τὴν ὁποία ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀλλάξει, λόγῳ τῆς ἐλευθερίας μας.

2. Ηχηρὴ προειδοποίηση 

Ἂς προσέξουμε λοιπὸν τὸ ἠχηρὸ προειδοποιητικὸ σῆμα ποὺ ἐκπέμπει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ: «Ἔρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ». Καὶ τὸ «ἔρχεται» σημαίνει ὅτι εἶναι καθ’ ὁδὸν οἱ συνέπειες ποὺ θὰ ὑποστοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Δὲν πρόκειται δηλαδὴ γιὰ κάτι ποὺ θὰ συμβεῖ μόνο στὸ μέλλον κατὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία ἀλλὰ γιὰ αὐτοτιμωρία ποὺ ἐπέρχεται κατὰ τὸ διάστημα αὐτῆς ἐδῶ τῆς ζωῆς.Τὸ μήνυμα ποὺ μᾶς στέλνει ὁ πανάγαθος Θεὸς συμπυκνώνεται σὲ μία μόνο λέξη: μετάνοια! Νὰ συναισθανθοῦμε σὲ τί μεγάλη καταστροφὴ μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ νὰ μετανοήσουμε. «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος», σημειώνει σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. ς΄ 23).Ὁ μισθὸς μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της εἶναι ὁ θάνατος. Οἱ τιμωρίες τῶν ἁμαρτωλῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες διαβάζουμε στὴν Ἁγία Γραφή, ἂς μᾶς παραδειγματίσουν. Δὲν μποροῦμε νὰ παίζουμε μὲ τὴν ἁμαρτία!Εἶναι φιλάνθρωπος ὁ Θεὸς ἀλλὰ καὶ δίκαιος· καὶ ἡ ἐλευθερία μας ἐμποδίζει τὴν ἐκδήλωση τῆς φιλανθρωπίας Του, ὁπότε μᾶς ἐγκαταλείπει. «Μὴ ἐξ ἡμισείας τὸν Θεὸν γνωρίζωμεν», λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος (PG 31, 897). Δηλαδή, ἂς μὴν ἔχουμε τὴ μισὴ γνώση περὶ τοῦ Θεοῦ. Ἂν σκεπτόμαστε μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴν ἐπιείκειά Του, κινδυνεύουμε νὰ χαλαρώσουμε στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἀναλογιζόμαστε καὶ τὴ δίκαιη ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ προσπαθοῦμε συστηματικὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ εὐαρεστοῦμε ἐνώπιόν Του.❁ ❁ ❁Ας καθαρίσουμε τὴν ψυχή μας μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καὶ ἂς πάρουμε ἀπόφαση ὥστε τὸν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς μας νὰ τὸν ζήσουμε μὲ μετάνοια καὶ ἔντονο ἀγώνα ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ βροῦμε ἔλεος καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια δόξα κι εὐτυχία κοντά Του.ΟΣΩΤΗΡ2056

Ὀργὴ καὶ ἔλεος

Aβυσσος ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἄβυσσος ἡ κακία του. Ἄβυσσοςκαὶ ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ: «Τὰ κρίματά σου ἄβυσσος πολλή», ἀνεφώνησε

συγκλονισμένος ὁ Ψαλμωδός (Ψαλ. λε΄[35] 7).

Σύμπλεγμα τῶν τριῶν ἀβύσσων ἡ ζωή μας. Ἡ ζωὴ τοῦ ἔθνους μας, ἡ ζωὴ τῶν ἐθνῶν, ἡ ζωὴ τοῦ κόσμου. Ἡ ἴδια ἡ  Ἱστορία.

Ἂν ρίξεις ἕνα βλέμμα στὴν ἐξέλιξή της,στὸ πανόραμα τῶν ἀχανῶν περιόδων της, θὰ χαθεῖς, θὰ περιπλανηθεῖς στοὺς  μυστηριώδεις καὶ ἀνεξήγητους δρόμους της.

Σήμερα ὁ κίνδυνος νὰ χάσεις τὸν  προσανατολισμό σου εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερος. Κοιτάζεις γύρω σου... Χάος! Ἡ ἀπελπισία σὲ πνίγει.  Ἄβυσσος συγχύσεως. Ἄβυσσος κακίας.

Ποῦ εἶναι ὁ Θεός;  Ἐπιχείρησε νὰ διερευνήσεις τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, τὶς σκέψεις του, τὰ αἰσθήματά του, τὶς ἀντιδράσεις του. Θὰ  παραιτηθεῖς ἀποκαμωμένος.

 Ὁ σήμερα  ἅγιος αὔριο θὰ σὲ ἀπογοητεύσει.

 Ὁ τωρινὸς ἀχώριστος φίλος σου σὲ λίγο θὰ

σὲ προδώσει.   Ὁ χθεσινὸς ἀδίστακτος  καὶ στυγερὸς ἐγκληματίας τώρα θὰ σὲ  ἐκπλήξει. Θὰ δεῖς τὸν εὐσεβὴ νὰ βυθίζεται στὸ βοῦρκο τῆς διαφθορᾶς καὶ τὸν  διεφθαρμένο νὰ γίνεται ἅγιος.

Ἄβυσσος ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου!  Ἄβυσσος καὶ ἡ κακία του. 

Τὸ θηρίο τῆς ζούγκλας θὰ ἁρπάξει ἕνα θήραμα

καὶ θὰ χορτάσει. Ὁ ἄνθρωπος δὲν χορταίνει ἀπὸ αἷμα ποτέ. Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ  ἄγριο ζῶο ποὺ νὰ κατασπάραξε τὰ παιδιά του ἢ τὴ μάνα του. Ὁ ἄνθρωπος  δὲν ἔχει ἔλεος γιὰ κανένα. 

Θὰ σφάξει μὲ  τὰ ἴδια του τὰ χέρια τοὺς γονεῖς του, τὰ  παιδιά του, τὰ ἀδέλφια του. Θὰ σφάξει,  θὰ κάψει, θὰ καταστρέψει. Θὰ μεθύσει  ἀπό αἷμα ἀδελφικό!  Διάβασε τὸν 13ο Ψαλμό. 

Ἡ περιγραφή του ὠμή: «Πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα  ἠχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός»· ὅλοι ξέφυγαν  ἀπὸ τὸν ἴσιο δρόμο, ὅλοι κατάντησαν  σὲ ἐξαχρείωση καὶ διαφθορά. 

Ὑπάρχει  κανένας ποὺ νὰ πράττει τὸ ἀγαθό; Οὔτε

ἕνας! Τί εἶναι ὁ λάρυγγάς τους; Τάφος  εἶναι. «Τάφος ἀνεῳγμένος» ποὺ ἀναδίδει φρικτὴ δυσωδία: βλασφημίες, ἀκολασίες, συκοφαντίες, ψεύδη ἀσύστολα. Ἆ, καὶ τὰ χείλη του! «Ἰὸς ἀσπίδων  ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν»· δηλητήριο φαρμακερῶν φιδιῶν, τῶν ἀσπίδων, κρύβεται ἐκεῖ. Τὸ στόμα τους φαρμάκι: κατάρες, ὕβρεις, δολιότητες... ἀπ᾿ αὐτὰ εἶναι  γεμάτο. Κι ὅσο γιὰ τὰ πόδια τους, τρέχουν ταχύτατα νὰ χύσουν αἷμα καὶ νὰ  σκορπίσουν συντρίμμια καὶ καταστροφές (Ψαλ. ιγ΄ [13] 3).

Ἔτσι ἦταν τότε. Στὰ χρόνια τοῦ Δαβίδ. Ἔτσι μήπως δὲν εἶναι καὶ σήμερα;

Καὶ πολὺ χειρότερα μάλιστα.  Ἄβυσσος.

 Ἄβυσσος κακίας.  Καὶ Σύ, Κύριε, ποῦ εἶσαι;

Ὀργίστηκες. Ὀργίστηκες γιὰ τὴν πολλή μας κακία. Γιὰ τὴν ἀβυσσώδη διαφθορά μας. Καὶ μᾶς ἐγκατέλειψες. Μᾶς  παρέδωσες στὴν ἴδια τὴν κακία μας,  στὰ χέρια τῶν μανιακῶν, τῶν ἀόρατων

καὶ παμπόνηρων ἐχθρῶν μας.

Ἔτσι πρέπει. Αὐτὸ μᾶς ἁρμόζει. Αὐτὸ εἶναι τὸ δίκαιο. Κι Ἐσὺ εἶσαι δίκαιος.

 Σὲ  ἐγκαταλείψαμε, μᾶς ἐγκατέλειψες.

 Σὲ  ἀρνηθήκαμε, μᾶς ἄφησες. 

Σεβάστηκες  τὴν ἐλευθερία μας.

Ἀλλὰ ἡ δική Σου ὀργὴ δὲν εἶναι σὰν  τὴ δική μας. Ἡ ὀργή Σου εἶναι σωτήρια.

Ὀργίζεσαι ἀπὸ τὴν κακία μας, ἀλλὰ ὀργίζεσαι γιὰ τὸ καλό μας. Ὀργίζεσαι, διότι  μᾶς ἀγαπᾶς, διότι εἶσαι Πατέρας.

  Ἀγάπη, ἀγάπη ἀμέτρητη, εἶναι ἡ ὀργή Σου.

Ἔτσι εἶπες κάποτε στὴν Ἱερουσαλὴμ  μὲ τὸ στόμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα: «Διὰ γὰρ ὀργήν μου ἐπάταξά σε καὶ διὰ ἔλεον  ἠγάπησά σε»· ἐξαιτίας τῶν ἐκτροπῶν  σου ὀργίστηκα καὶ σὲ παρέδωσα στὰ  χέρια τῶν ἐχθρῶν σου, καὶ αὐτοὶ σὲ μετέβαλαν σὲ ἐρείπια. Ὅμως εἶμαι ἐλεήμων καὶ σὲ ἀγαπῶ, γι᾿ αὐτὸ καὶ σὲ ἀνέστησα, δὲν σὲ ἄφησα γιὰ πάντα στὰ νύχια τῆς κακίας τους (Ἡσ. ξ΄ [60] 10).

Κατανοεῖς λοιπὸν τώρα τὸ μυστήριο;

Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός μας. Δίκαιος καὶ ἐλεήμων. Ὀργὴ καὶ ἔλεος. Ὀργίζεται γιὰ τὶς  ἐκτροπές μας καὶ κατὰ λόγον δικαιοσύνης ἀφήνει νὰ ξεσπάσει ἐπάνω μας ἡ  κακία τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Ὅμως  δὲν παύει νὰ μᾶς ἀγαπᾶ. Διότι εἶναι 

ἐλεήμων. Ἄλλωστε καὶ ἡ ἴδια ἡ ὀργή Του ἐκδήλωση τῆς ἀγάπης Του εἶναι.

Πῶς νὰ κατανοήσεις τὶς βουλές Του;  Πῶς νὰ μετρήσεις τὰ βήματά Του στὴν Ἱστορία; «Ἐν τῇ θαλάσσῃ αἱ ὁδοί» Του (Ψαλ. ος΄ [76] 20)· οἱ δρόμοι Του εἶναι  χαραγμένοι στὴ θάλασσα. Ποιὸς μπορεῖ νὰ τοὺς διακρίνει; Περνάει, καὶ τὰ  ἴχνη Του ἀμέσως ἐξαφανίζονται. 

Ἔτσι  ἐνεργεῖ. Μὲ τρόπους ἀκατανόητους. Ἄβυσσος ἡ κρίση Του.

Ἐσὺ νομίζεις ὅτι ἔχει ἐγκαταλείψει γιὰ  πάντα τὸν κόσμο. Δὲν βλέπεις τὰ ἴχνη  Του. Ποῦ νὰ τὰ δεῖς; Στὴ θάλασσα; Ἐσὺ  θεωρεῖς πὼς ἡ ἄβυσσος τῆς κακίας μας  Τὸν ἔχει διώξει ἀπὸ τὸν κόσμο. Βλέπεις  μονάχα τὴν ὀργή Του. Καὶ τὴν ὀργή

Του κακῶς τὴν ἐκλαμβάνεις ὡς ὀργὴ  ἀνθρώπινη.

Δὲν βλέπεις τὸ ἔλεός Του. Δὲν κατανοεῖς τὸ σωτηριῶδες σχέδιο ποὺ μὲ  ἄπειρη ἀγάπη ἀπεργάζεται ἡ ὀργή Του.

Μᾶς ἐπάταξε μὲ τὴ δίκαιη μὰ σωστικὴ  ὀργή Του. Ὅμως μᾶς ἀγαπάει. «Διὰ ἔλεον ἠγάπησά σε», μᾶς λέει.  Δὲν Τὸν ἀκοῦς;

 Μᾶς ἀγαπάει... Ἀφοῦ  ἀνέβηκε καὶ στὸ Σταυρὸ γιὰ μᾶς!   Γιὰ νὰ μᾶς σώσει...

Θὰ μᾶς ἀναστήσει!

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΩΤΗΡ 2161