ΟΙ ΔΥΟ ΒΟΕΣ

 

     Βρισκόμαστε για το έργο του Χριστού μας στο ιεραποστολικό κλιμάκιο του κράτους Μπουρούντι της Ανατολικής Αφρικής. Σε μία από τις ποιμαντικές του περιοδείες ο μητροπολίτης μας σεβ. Κεντρώας Αφρικής, (νυν μακαριστός) Ιγνάτιος (Μανδελίδης· 1930-2017), ανάμεσα στα άλλα ψυχωφελή και διδακτικά του λόγια, μας ανέφερε το Πάσχα του 2005 και το παρακάτω σημαντικό περιστατικό μαγείας…

     Στο ιεραποστολικό κλιμάκιο της Κεντρικής Αφρικής με έδρα την πόλη Κανάγκα, στο οποίο προΐσταται ο ίδιος ο μητροπολίτης μας, ένας μαθητής γυμνασίου, πέρασε ένα πρωινό έξω από μία Ορθόδοξη Εκκλησία. Από απλή περιέργεια μπήκε μέσα. Άκουσε τις ωραίες ψαλμωδίες, είδε την κατανυκτικότητα του ιερού χώρου, την ευλάβεια των ομογενών του, και παραξενεύτηκε για την προέλευση και την αποστολή αυτής της Εκκλησίας. Ρώτησε κι έμαθε περισσότερα για την Εκκλησία μας και δεν άργησε να γραφτεί στους καταλόγους των Κατηχουμένων. Μετά από έξι περίπου μήνες βαπτίσθηκε, εν αγνοία των γονέων του, οι οποίοι, σημειωτέον, ήσαν φανατικοί ειδωλολάτρες.

     Πράγματι, η Χάρη του ιερού Βαπτίσματος τον στερέωσε αρκετά στην Ορθόδοξη Πίστη και τον έπεισε ότι αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία του Χριστού, όπου ο άνθρωπος μπορεί να βρει τη σωτηρία της ψυχής του. Με χαρά, λοιπόν, ανήγγειλε το γεγονός αυτό στους γονείς του και προσπάθησε να τους πείσει ότι πρέπει κι αυτοί ν’ ακολουθήσουν αυτή την Εκκλησία, τη μόνη αληθινή Εκκλησία, αν πράγματι θέλουν να ζήσουν και στην άλλη ζωή αιωνίως συν Χριστώ.

     Οι γονείς του και, ιδιαίτερα ο πατέρας του, τόσο πολύ εξοργίσθηκε, ώστε όχι μόνο χτύπησε τον γιο του, αλλά έτρεξε και στον μάγο -που ήταν και ο πρόεδρος του χωριού του- να ζητήσει τη βοήθειά του για την επιστροφή, το ταχύτερο δυνατόν, του παιδιού του προς την πατροπαράδοτη αφρικανική πίστη τους. Ο μάγος, χωρίς περιστροφές, τον πληροφόρησε ότι δεν έχει τη δύναμη να το κάνει αυτό, διότι μια ανεξήγητη ανώτερη δύναμη σκεπάζει τους Ορθοδόξους από τη στιγμή που βαπτίζονται και κατόπιν. Όμως, θα προσπαθήσει… Τότε ο πατέρας, βαθιά ταραγμένος και δαιμονικά απελπισμένος, δεν δίστασε να ζητήσει από τον μάγο τον φόνο του ίδιου του παιδιού του (!!!), διότι η πράξη του αυτή (το ότι το παιδί του έγινε Ορθόδοξος) είναι καθαρή προσβολή προς τους «θεούς» των προγόνων τους. Υποσχέθηκε, μάλιστα, στον μάγο ότι, αν εκτελέσει την επιθυμία του, θα τον πληρώσει ό,τι και να του ζητήσει. Ο μάγος τού έδωσε ελπίδες και υποσχέσεις και άρχισε το σκοτεινό έργο του, επικαλούμενος τη μισάνθρωπη βοήθεια του σατανά.

     Την επομένη το πρωί, ο νεοφώτιστος νέος πήγαινε στο σχολείο του. Καθ’ οδόν, ξαφνιάστηκε και σταμάτησε απότομα. Είδε με τρόμο να έρχονται με απίστευτη ταχύτητα κατά πάνω του δύο βόες. Μέσα στην ταραχή και στην αμηχανία του, έκανε αμέσως με πίστη το σημείο του Σταυρού, επικαλούμενος εκ βαθέων τη δύναμη του Χριστού, όπως άλλωστε είχε διδαχθεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

     Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικότατο και αποτελεσματικότατο. Οι βόες στράφηκαν αμέσως προς τα πίσω, σαν να τους έδιωχνε μια αόρατη δύναμη. Ο νέος, με τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού, είχε νικήσει τους βοόμορφους δαίμονες, που εν τω μεταξύ είχαν σταλεί από τον μάγο για να τον κατασπαράξουν. Μετά τα μαθήματά του στο σχολείο, επέστρεψε στο σπίτι του. Με πολλή χαρά ανακοίνωσε στους γονείς του το πώς διασώθηκε από βέβαιο θάνατο από τα δύο μεγάλα και τρομακτικά φίδια που είδε ξαφνικά μπροστά του.

     Ο πατέρας του φάνηκε ότι χάρηκε γι’ αυτή τη διάσωση του γιου του, χωρίς όμως να φανερώσει κάτι από το μυστικό και αποτρόπαιο σχέδιο που είχε ετοιμάσει εναντίον του παιδιού του. Μετά το μεσημεριανό φαγητό, έτρεξε στον μάγο και τον ρώτησε με έκδηλη την απορία του:

     –Χθες, κ. πρόεδρε, είχαμε καταστρώσει το πρόγραμμα μαζί και την υπόθεση της πληρωμής σου για τον φόνο του παιδιού μου, που επαναστάτησε και εγκατέλειψε την πίστη των προγόνων μας. Τι έκανες, λοιπόν;

     –Είναι αλήθεια, φίλε μου, έστειλα στον γιο σου, την ώρα που πήγαινε στο σχολείο, δύο ισχυρούς δαίμονες, με τη μορφή δύο βοών, για να τον πνίξουν. Και περιμένω κι εγώ να μάθω τι ακριβώς έγινε!…

     –Είναι αλήθεια αυτό. Τα φίδια εμφανίστηκαν, αλλά πριν καν ορμήσουν και κουλουριαστούν στο σώμα του παιδιού μου, αυτό έκανε ένα σημείο στον εαυτό του, σημείο που το λένε οι χριστιανοί «Σταυρό», κι αμέσως τα φίδια, τρομαγμένα, γύρισαν προς τα πίσω και εξαφανίστηκαν από μπροστά του.

     –Σου το έλεγα, φίλε μου, ότι στους Ορθοδόξους Χριστιανούς υπάρχει μια ακατανίκητη δύναμη, η οποία καταστρέφει συνεχώς τα έργα μας. Όπου εμφανιστεί η Εκκλησία τους και αυτοί, εμείς δεν έχουμε πλέον τη δύναμη να κάνουμε τίποτα, διότι μας νικάει η δύναμη του Θεού τους!...

     Ο πατέρας του παιδιού έφυγε, σοβαρά προβληματισμένος μετά απ’ αυτή τη συνάντηση με τον μάγο. Για πρώτη φορά μέσα του, άρχισε να αμφιβάλλει για την αξία και δύναμη της προγονικής θρησκείας του. Πήρε ιδιαίτερα τον γιο του κι άρχισε να τον ρωτά ποιο είναι αυτό το δυνατό «σημείο» και πώς έφυγαν οι δύο βόες από κοντά του.

     Ο Θεός, εδώ, έκαμε ένα πολύ μεγαλύτερο θαύμα. Σήμερα, οι γονείς αυτού του παιδιού είναι Ορθόδοξοι πιστοί Χριστιανοί. Ευχαριστούν τον Χριστό και τον γιο τους, που με το ανήκουστο πάθημά του, διδάχθηκαν για την υπεροχή και μοναδικότητα της Εκκλησίας μας· αργότερα κατηχήθηκαν, διδάχθηκαν και βαπτίσθηκαν για να μπορούν να αγωνίζονται για την αιώνια σωτηρία της ψυχής τους. Δόξα, λοιπόν, στον φιλάνθρωπο Θεό και Κύριό μας, χιλιάδες φορές!

[ Μοναχού   Δαμασκηνού Γρηγοριάτου:  «Η δράσις της μαγείας στην Αφρική»,  
κεφ. 2ο, §40, σελ. 163–166·  Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη»,  Θεσσαλονίκη 20092.
Επιμέλεια ανάρτησης:  π. Δαμιανός. ]


Επιτρέπεται  η αναδημοσίευση των αναρτήσεων από το «Ειλητάριον»,αρκεί να αναφέρεται απαραίτητα
ως πηγή προέλευσης.
https://toeilhtarion.blogspot.com/2021/10/blog-post.html

Άγιος Παΐσιος: ''Την έλαβες την απάντηση''

 Του Αρχιμ. π.Αχιλλίου Τσούτσουρα στην Romfea.gr

---

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες, από τότε που εξεδήμησε προς Κύριον ο μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κυρός Ιγνάτιος (+ 26 Ιουνίου 2018).

Η μνήμη του παραμένει ζωντανή σε όλα τα πνευματικά του παιδιά, στο ευλογημένο ποίμνιό του, και ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους , που είχαν την ευλογία από τον Θεό να κατηχηθούν και να διαπαιδαγωγηθούν εις Χριστόν, από τον φλογερό, ιεροπρεπή, γλυκύ και ταπεινό αυτό εργάτη του Κυρίου.

Αφορμή του μικρού αυτού σημειώματος και αφιερώματος στην ιερά του μνήμη, υπήρξε η πριν από λίγο καιρό συνάντηση μου με ένα από τα πνευματικά του παιδιά, που είχαμε πολλά χρόνια να συναντηθούμε και που βρεθήκαμε απρόσμενα επάνω στα Άγια Μετέωρα. Εκεί θυμηθήκαμε βέβαια πολλά γεγονότα, αλλά και κοινές εμπειρίες από την συναναστροφή μας με τον μακαριστό Ιεράρχη και κοινό πνευματικό μας πατέρα.

Εντύπωση δε ιδιαίτερη μου προκάλεσαν δύο πράγματα: πρώτον το γεγονός ότι, ενώ θυμόμασταν από κοινού κάποια γεγονότα, εκείνος συγκρατούσε λεπτομέρειες, και δεύτερον ένας πολύ σημαντικός και διδακτικός λόγος του συνομιλητού, ότι τώρα που μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε, (μου είπε ο εν πνεύματι αδελφός ) και που έχω την δική μου οικογένεια δεν σας κρύβω, πάτερ μου, ότι αυτά που ζήσαμε κοντά στον πατέρα Ιγνάτιο, τα ανακαλώ καθημερινά στην μνήμη μου. Αυτά πολλές φορές, οριοθετούν την ζωή μου και με αυτά θέλω να ζω!

Ήταν μία ημέρα ιερών και αγαθών αναμνήσεων, που μας έδωσε την ευκαιρία να καταλάβουμε πολλά πράγματα , όπως, ότι πολλές φορές το παρελθόν καθορίζει το μέλλον μας, και κυρίως ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος μπορεί να αλλοιώνει τα πάντα και σίγουρα το κάνει αυτό, κάποια όμως παραμένουν αναλλοίωτα και άφθαρτα και πολύ βαθιά χαραγμένα στην μνήμη , στο νου και την καρδιά μας.

Ένα λοιπόν από τα γεγονότα αυτά που δεν πήρε η λήθη και δεν έσβησε ο χρόνος, είναι και το εξής περιστατικό:

Ιούλιος του 1991, μία ομάδα φοιτητών, έχουμε ξεκινήσει από την Σαλαμίνα για το Άγιον Όρος, το θαυμαστό περιβόλι της Παναγίας μας, με κύριο σκοπό να συναντήσουμε μαζί με τον αείμνηστο Γέροντά μας Ιγνάτιο, τον πατέρα Παΐσιο τον Αγιορείτη, γεγονός το οποίο, όπως είπα, δεν ξεχάσαμε ποτέ και για το οποίο βέβαια θα τον ευγνωμονούμε πάντοτε...

Έχουμε προσκυνήσει στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου έχουμε επισκεφθεί όπως πάντα το φιλόξενο κελλί του λογίου Μοναχού π.Μωϋσέως, του Αγιορείτου, και ανηφορίζουμε για την Παναγούδα, παρακαλώντας τον Θεό να μας ανοίξει ο ήδη καταβεβλημένος με την υγεία του, χαρισματικός Γέροντας Παΐσιος.

Στον δρόμο παντού, μας συνόδευαν ψηλά ευσκιόφυλλα δέντρα, που μετρίαζαν την υπερβολική ζέστη της εποχής και πολύχρωμα πουλιά πετούσαν δίπλα μας, τραγουδώντας, κελαηδώντας και υμνώντας με το δικό τους χαρακτηριστικό τρόπο τον Άγιον Θεό. Πλησιάζοντας στο κελλί του πατρός Παϊσίου, είδαμε μία μεγάλη ομάδα ανθρώπων να αποχωρούν και να μας λένε πως είναι κουρασμένος ο Γέροντας και αποσύρθηκε.

Μπαίνουμε μέσα στην αυλή , καθόμαστε στα αυτοσχέδια σκαμνάκια που είχε σκαλίσει ο ίδιος ο Γέροντας από κορμούς δέντρων και αναμένουμε. Μετά από λίγη ώρα, ακούγοντας και τις εκκλήσεις μας, ίσως και τις φωνές μας, ξεπρόβαλε ο ασκητικός μοναχός με έναν ξεθωριασμένο μάλλινο σκούφο στην κεφαλή του, από την απλοϊκή πόρτα του κελλιού του.

-Καλώς τον π.Ιγνάτιο και την συνοδεία του.

Τί θέλετε εδώ; μας είπε. Καλώς ήλθατε!

- Την ευχή σας, φωνάξαμε όλοι μαζί .

Ήλθαμε να πάρουμε την ευχή σας.

-Και ήλθατε ως εδώ γι' αυτό το λόγο; να πάτε να προσκυνήσετε την Παναγία εδώ στο Άγιον Όρος και να κάνετε υπακοή στον πνευματικό σας. Τί άλλο ανώτερο απ' αυτό; ήταν τα πρώτα λόγια που ακούσαμε από τον χαριτωμένο αυτό άνθρωπο, που έμοιαζε με άγγελο.

Καλωσόρισες, πάτερ Ιγνάτιε! Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω, είπε στον Γέροντά μας.
Τί είναι όλοι ετούτοι εδώ; Είναι οι νέοι μας από την Σαλαμίνα, Γέροντα και ήλθαν να ακούσουν τα πατρικά σας λόγια.

-Τί να τους πω , να είναι καλά παιδιά, να αγαπούν τον Θεό, να μην κάνουν εκπτώσεις στην ζωή τους, και να προσπαθούν να ζουν πνευματικά.

Όταν αγωνιζόμαστε εμείς, διορθώνεται το κακό, όταν αλλάζουμε εμείς , αλλάζει και ο κόσμος. Στη συνέχεια, και είναι αξιοσημείωτο αυτό, μας ρώτησε έναν-έναν , σε τι χώρο είμαστε, τι σπουδάζουμε, τι θέλουμε να γίνουμε και πού να βρεθούμε.

Ακούγοντας του καθενός τον χώρο έκανε πάρα πολύ ωραία σχόλια, τα οποία και μας προβλημάτισαν, αν και μερικά από αυτά, ήταν και προφητικά. Σε όσους ανήκαμε στον χώρο της Θεολογίας και βλέπαμε μπροστά μας και την Αγία Ιερωσύνη, μας συμβούλευσε πολύ διαφορετικά και με έντονα σοβαρό ύφος, είπε, εσείς να προσέξετε να βιώσετε πρώτα την Θεολογία και να εργάζεσθε σωστά, χωρίς να θέλετε να αλλάξετε τα πάντα.

Σε άλλα παιδιά που ήτανε στο χώρο των θετικών επιστημών, είπε, είναι καλό να ασχοληθείτε με την έρευνα , αφού πρώτα βρείτε τον Θεό στην ζωή σας και με την προσπάθειά σας αυτή , υπολογίζοντας πρώτα τον Θεό, να ωφελήσετε τους ανθρώπους.
Ήδη σήμερα, μία ερευνητική ομάδα από αυτά τα παιδιά έχει φτάσει σε πολύ ψηλά σημεία της έρευνας, τέτοια, που σε λίγο καιρό είμαι βέβαιος ότι θα δικαιωθούν οι προσδοκίες του ηγιασμένου πατρός Παϊσίου.

Σε ένα παιδί που ήταν στο χώρο του Πολυτεχνείου και σπούδαζε μηχανικός του είπε χαριτολογώντας, τι κάνετε εσείς βρε παιδί μου εκεί.... εσείς θα αντικαταστήσετε τον ίδιο τον Θεό!

Και χαμογέλασε και ο ίδιος λέγοντάς το αυτό.

Όμως αυτό που αξίζει να τονισθεί περισσότερο από όλα , είναι ένα γεγονός που μπορούμε να το αποκαλέσουμε πραγματικά θαυμαστό.

Ο π.Ιγνάτιος είχε φτάσει στην Παναγούδα με ένα επίμονο αίτημα και ίσως μέσα του με ένα μικρό παράπονο. Επειδή γνώριζε τον Άγιο Παΐσιο από πολύ παλιά, τότε που ήταν στο πρώτο του κελλάκι προς την Μονή Σταυρονικήτα, τον είχε αξιώσει ο Θεός να έχουνε μία επικοινωνία και εκ του σύνεγγυς, αλλά και δι' αλληλογραφίας. Συνήθως, ο αγιασμένος Γέροντας απαντούσε στα γράμματα αυτά, που κυρίως ήταν αιτήματα προσευχής.

Πέρασε καιρός, που ο π.Ιγνάτιος του είχε γράψει για δυο πνευματικές του θυγατέρες, οι οποίες ιατρικώς και επιστημονικώς είχαν αποκλεισθεί από την δυνατότητα να γίνουν μητέρες και σήκωναν τον σταυρό της ατεκνίας με μεγάλη λύπη, αλλά και δυνατή πίστη συγχρόνως.

Ο Μακαριστός Δεσπότης μας Ιγνάτιος, προσηύχετο έντονα καθημερινά και παρακαλούσε και πολλούς μοναχούς και μοναχές να προσεύχονται γι' αυτές τις δύο κοπέλες. Τελευταία του ελπίδα ο π.Παΐσιος. Του έγραψε δύο επιστολές και τον παρακαλούσε θερμά, θερμότατα, πιστεύοντας ότι οι προσευχές του θα νικούσαν τα πάντα και θα ερχόταν το ποθούμενο.

Μάλιστα ο μικρός διάλογος που θα σας περιγράψω, έγινε μπροστά στα μάτια μας, όχι σε ένα χώρο ξεχωριστό, δεν αποσύρθηκαν δηλαδή οι δύο πατέρες μαζί.

Ρωτάει ο Γέροντας, αφού τελείωσε μαζί μας, τί κάνεις πάτερ Ιγνάτιε; Να Γέροντα, είμαι καλά και σας ευχαριστώ που μας δεχθήκατε. Επιτρέψτε μου, σας είχα γράψει κάτι προ καιρού, σας είχα γράψει να προσευχηθείτε για δύο πολύ αγαπητά μας κορίτσια που είναι πολύ κοντά στον Θεό και προσεύχονται να αποκτήσουν από ένα παιδάκι...

Τότε, γυρίζει ο Γέροντας μπροστά σε όλους μας και του λέει:

- πάτερ Ιγνάτιε έχεις δίκιο, εγήρασα όμως και τώρα κουράζομαι πολύ και πήρα μία απόφαση ζητώντας το έλεος του Θεού, αντί να κάθομαι να απαντώ στα γράμματα, τον χρόνο αυτό να να τον αφιερώνω σε έντονη προσευχή.

Όμως, νομίζω ότι την απάντηση την πήρες! Ενθυμούμαι σαν και τώρα, την έκπληξη στο πρόσωπο του π.Ιγνατίου.

-Όχι Γέροντα, δεν έλαβα απάντηση.

- Ε' πώς πάτερ μου , την πήρες την απάντηση.... ήταν οι τελευταίοι λόγοι του π.Παϊσίου.

Χαιρετηθήκαμε, φιλήσαμε το χέρι του, μας ευλόγησε και φύγαμε.

Όταν με το καλό επιστρέψαμε στην Σαλαμίνα, οι δύο κοπέλες ήδη εγκυμονούσαν.
Κυοφορούσαν ευρισκόμενες στον τρίτο μήνα, αν και κάτι τέτοιο είχε αποκλεισθεί από την Ιατρική, και έφεραν στον κόσμο δύο υπέροχα παιδιά που σήμερα είναι λαμπροί επιστήμονες.

Η χαρά του Γέροντός μας ήταν απερίγραπτη, όπως βέβαια και αυτών των κοριτσιών , αλλά η έκπληξη και η συγκίνηση όλων μας δεν μπορεί να περιγραφεί.

Ήταν τόσο σίγουρος ο άγιος Γέροντας Παΐσιος, καθώς είχε λάβει πληροφορία από τον Θεό, ότι τα κορίτσια αυτά θα κυοφορήσουν και θα γεννήσουν δύο υπέροχα παιδιά.
Δοξασμένο ας είναι το όνομα του Αγίου Θεού που μας αξίωσε και είχαμε αυτή την μικρή αλλά θαυμαστή εμπειρία κοντά του.

Κάτι άλλο που πρέπει να ειπωθεί είναι και το εξής: Το προσκύνημα μας στο Άγιον Όρος ήταν εξαήμερο, υπάρχει μέχρι σήμερα φωτογραφικό άλμπουμ με εκτυπωμένες φωτογραφίες από τις πέντε ημέρες.

Η έκτη ημέρα κενή, δεν υπάρχει τίποτε που να μας θυμίζει την επίσκεψη μας στην Παναγούδα, γιατί μας είπε ο Άγιος Παΐσιος, χαριτολογώντας, φωτογραφία μην βγάλετε γιατί θα σας καεί όλο το φιλμ και όντως εκεί δεν βγάλαμε, αλλά από όλη την υπόλοιπη ημέρα βγάλαμε πολλές.

Όταν όμως επήγαν τα παιδιά στον φωτογράφο να εκτυπώσουν τις φωτογραφίες, είχε καεί ένα ολόκληρο φιλμ από την τρίτη ημέρα της επισκέψεως μας...

Ανατρέχοντας πρόσφατα στο αρχείο του μακαριστού Μητροπολίτου μας Ιγνατίου, βρήκαμε ένα προσωπικό του σημείωμα, μικρό και σύντομο, που περιγράφει αυτό το οποίο ζήσαμε τότε.

Το δημοσιεύω, γιατί ο ίδιος το εκτύπωσε στην Λάρισα πίσω από την πρώτη εικόνα του Αγίου Παϊσίου, που φιλοτεχνήθηκε με υπόδειξη του ιδίου, μόλις αγιοκατατάχθηκε ο Άγιος Παΐσιος και την διένειμε στην πρώτη αγρυπνία του Αγίου και στα μέλη των εσπερινών κηρυγμάτων. Γράφει εκεί:

"Εγνώρισα τον Άγιο από τα νεανικά μου χρόνια. Τον πρωτοείδα στο πρώτο του κελλάκι, εκεί προς την Μονή Σταυρονικήτα. Τότε είχε ξεγυμνώσει ένα δένδρο, του είχε αφαιρέσει όλο το φλοιό του και το δένδρο είχε αποξηραθεί. «Βλέπετε; μας είπε, έτσι άκαρπο και ξερό δένδρο θα είναι ο αρράσοτος παπάς»

Τον ξαναείδα πολλές φορές, εκεί, στον όμορφο κόσμο της ασκήσεως του στην «Παναγούδα». Πήγαινα με νέα παιδιά πάντα και μας συμβούλευε και χαιρόταν.

Με γράμματα τότε τον είχα παρακαλέσει να προσευχηθεί για δύο άτεκνες κοπέλες.

Όταν πήγα του παραπονέθηκα: «Γέροντα, δεν απαντήσατε στα γράμματά μου». «Δεν σου έγραψα, μου είπε, αλλά τις απαντήσεις δεν τις έλαβες;»

Πράγματι, είχαν γίνει μητέρες οι δύο αυτές κοπέλες. Ας έχουμε την Ευχή του. Τί πιο μεγάλη χαρά να έχεις γνωρίσει έναν Άγιο; Έναν Άγιο που με υποδεχόταν: «Καλώς τον π.Ιγνάτιο και τη συνοδεία του» Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών"

"Ας έχουμε την ευχή τους από την Βασιλεία των Ουρανών, αφού εξάλλου είμαστε βέβαιοι ότι σε 'μας τους χριστιανούς, κατά τον Άγιο Συμεών, τον Νέο Θεολόγο, οι πνευματικοί μας πατέρες δεν πεθαίνουν ποτέ και όταν πηγαίνουν στον Ουρανό ενδιαφέρονται και πρεσβεύουν για 'μας και μας ετοιμάζουν τόπο και για την δική μας ανάπαυση. Αμήν!

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/57464-agios-paisios-tin-elaves-tin-apantisi

Ετσι ο Γέροντας Παΐσιος με έβγαλε από το αδιέξοδο (Συγκλονιστικό γεγονός)

Του Γεώργιου Καμπούρη.

  Το 1992 υπηρετούσα σε μια Μονάδα του Έβρου και διέμενα στο Διδυμότειχο. Την εποχή εκείνη η σύζυγός μου, Μαρία, ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί και διένυε τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Το θετικό αποτέλεσμα ενός τεστ ελέγχου αντισωμάτων ερυθράς, μας αναστάτωσε. Μετά από μερικές ήμερες η επανάληψη του τεστ, σε άλλο μικροβιολογικό εργαστήριο, επιβεβαίωσε εκ νέου ότι η σύζυγός μου είχε νοσήσει από ερυθρά, ενώ εγκυμονούσε. Να σημειωθεί ότι κατά την πρώτη εγκυμοσύνη, πριν από 3 χρόνια περίπου, το αποτέλεσμα του τεστ αντισωμάτων ερυθράς ήταν αρνητικό. Όπως ήταν επόμενο απευθύνθηκα σε ιατρούς γυναικολόγους, πού εμμέσως μας προέτρεπαν σε διακοπή κυήσεως, δεδομένου ότι ο ιός της ερυθράς προσβάλλει τα μάτια, τα αυτιά και τον εγκέφαλο του εμβρύου. Οι στατιστικές συνηγορούσαν ότι υπήρχαν πιθανότητες στο 80% – 85% το παιδί πού θα γεννιόταν να είναι τυφλό, κωφάλαλο ή και με διανοητική στέρηση. Με όλα αυτά πού άκουγα είχα χάσει πραγματικά τον ύπνο μου, ενώ προσπαθούσα να μη μεταφέρω στη σύζυγό μου τις αγωνίες μου, για να μην επιβαρύνω την κατάστασή της. Τον Αύγουστο του ’92 πήρα μετάθεση από τον Έβρο στη Μυτιλήνη (ιδιαίτερη πατρίδα μου). Η σύζυγός μου είχε φύγει 10 ημέρες περίπου νωρίτερα για να μπορέσω να μαζέψω την οικοσκευή μας. Ήταν Παρασκευή προς Σάββατο και ενώ κοιμόμουν είδα στον ύπνο μου έναν Γέροντα ρασοφόρο να με προσκαλεί πάραυτα, να πάω στο Άγιον Όρος. Μέχρι τότε δεν είχα ποτέ επισκεφθεί, αλλά και ούτε γνώριζα το δρομολόγιο πού έπρεπε να ακολουθήσω για να φτάσω εκεί. Η απάντηση πού του έδωσα μέσα στον ύπνο μου ήταν: «Μα δεν ξέρω πώς να πάω», και μου απαντά: «Έλα, θα σε οδηγήσω εγώ». Τρόμαξα, ξύπνησα και νόμισα ότι τον έβλεπα μπροστά μου. Άναψα τα φώτα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Μονολόγησα, «δεν βαριέσαι, όνειρο είναι» και έκλεισα το φως για να συνεχίσω τον ύπνο μου. Πέρασε λίγη ώρα και είδα ξανά τον ίδιο Γέροντα να με προσκαλεί να πάω στο Άγιον Όρος. Ξαφνιάστηκα και φοβήθηκα. Άναψα αμέσως τα φώτα, αλλά δεν είδα τίποτα. Κάθισα στο κρεββάτι μου και κοίταξα το ρολόι μου πού έδειχνε περασμένες 02:00 η ώρα. Προβληματίστηκα και δεν ήξερα τινά κάνω. Να ξεκινήσω από το Διδυμότειχο να πάω στο Άγιον Όρος και ποιο δρομολόγιο να ακολουθήσω. Ξημέρωνε Σάββατο και έπρεπε να ενημερώσω το νέο Διοικητή, πού αναλάμβανε για τις υποχρεώσεις της Μονάδας. «Να ξεκινήσω νά φύγω κρυφά χωρίς να τον ενημερώσω και αν με αναζητήσουν τί θα πω;». Όλα αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα βασάνιζαν το μυαλό μου. Τελικά πήρα την απόφαση. Ξεκίνησα περίπου στις 02:30 πιστεύοντας ότι ολα θα πάνε καλά αφού άλλωστε με προσκάλεσε ο Γέροντας. Φθάνοντας στην Ασπροβάλτα κατευθύνθηκα αριστερά αφήνοντας την εθνική οδό Καβάλας – Θεσσαλονίκης και οδηγώντας βρέθηκα σε μία διασταύρωση με πινακίδες τοπωνυμίων και χωριών. Χωρίς πλέον να γνωρίζω την κατεύθυνση προς την οποία θα έπρεπε να κινηθώ, αναγκάστηκα να σταματήσω, ενώ ακόμα δεν είχε ξημερώσει. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο περνά ένα όχημα και του έκανα σήμα να σταματήσει για να το ρωτήσω προς ποιά κατεύθυνση να κινηθώ για να φτάσω στην Ουρανούπολη. Με μεγάλη μου χαρά πληροφορήθηκα ότι και αυτοί εκεί κατευθύνονταν και να τους ακολουθήσω. Πράγματι 15 λεπτά περίπου πριν αναχωρήσει το πλοίο για τη Δάφνη, φθάσαμε στην Ουρανούπολη. Εκεί υπήρχε το αδιαχώρητο από το μεγάλο αριθμό των επισκεπτών πού πήγαινε στο Άγιον Όρος και συνεπώς μεγάλη δυσκολία στην εξεύρεση χώρου στάθμευσης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πλησίον της αποβάθρας έφυγε ένα αυτοκίνητο και οι Θεσσαλονικείς για να με διευκολύνουν, επειδή δεν ήξερα την περιοχή με άφησαν να παρκάρω για να προλάβω γρήγορα να επιβιβαστώ στο πλοίο πού θα έφευγε. Όταν ξεκίνησε το πλοίο τους αναζήτησα ανάμεσα στους επιβάτες για να τους ευχαριστήσω, αλλά δεν ήταν μέσα. Πιθανόν να μην πρόλαβαν να παρκάρουν έγκαιρα και να επιβιβασθούν. Ενώ καθόμουν μόνος χωρίς παρέα μέσα στο πλοίο, με πλησίασε κάποιος Παναγιώτης, από την Αττική (Μάνδρα ή Ελευσίνα) και με ρώτησε πού συγκεκριμένα θα πάω στο Άγιον Όρος και αν πάω για πρώτη φορά. Του απάντησα ότι πρώτη φορά πηγαίνω και δεν ξέρω πού να πάω. Αλλά του διηγήθηκα ότι, όταν υπηρετούσα στη Θεσσαλονίκη το ’87 είχα ακούσει από έναν φίλο μου στρατιωτικό δικαστή για κάποιον γέροντα Παΐσιο και ήθελα να τον δω. Ο Παναγιώτης τότε μου είπε, «είσαι τυχερός γιατί και εγώ σ΄ αυτόν θα πάω. Για να πάμε όμως εκεί πρέπει να βγούμε στη Δάφνη, να πάμε με λεωφορείο στις Καρυές και να μείνουμε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, για να προλάβουμε πριν δύσει ο ήλιος να φτάσουμε με τα πόδια στο Κελλί του». Όταν φτάσαμε με πολλούς άλλους προσκυνητές (αφού βγάλαμε διαμονητήρια), στην είσοδο της Ιεράς Μονής ο υπεύθυνος μοναχός δεν δέχτηκε να φιλοξενήσει κανέναν, διότι είχε πολλούς προσκυνητές και έπρεπε να είχαμε εξασφαλίσει τη διαμονή μας τηλεφωνικά από την προηγούμενη ημέρα.  Τον πλησίασα και εγώ με τη σειρά μου και τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιο κρεββάτι για σήμερα και με έκπληξή μου απάντησε: «Ναι», ενώ σε όλους τους άλλους προσκυνητές τους έλεγε άλλη μέρα. Του είπα ότι δεν ήμουν μόνος μου, αλλά και πάλι μας δέχθηκε. Πράγματι, αφού τακτοποιηθήκαμε και αφήσαμε τα προσωπικά μας αντικείμενα στη Μονή, ξεκινήσαμε για το Κελλί του γέροντα Παϊσίου. Φθάνοντας στο Κελλί συναντήσαμε πάρα πολύ κόσμο, οι οποίοι κάθονταν και άκουγαν τις συμβουλές του Γέροντα. Κάποιοι από τους επισκέπτες του έκαναν διάφορες επίκαιρες για την εποχή εκείνη ερωτήσεις, όπως: «Τί θα γίνει με το 666, αν θα αναγραφεί στις ταυτότητες μας, τι θα γίνει με το Κυπριακό, αν λυθεϊ κ.λπ». Όταν ο γέροντας Παϊσιος τελείωσε τις συμβουλές του μας είπε να τον αφήσουμε να πάει στο Κελλί του να εκτελέσει τα καθήκοντά του. Τότε πολλοί από τους επισκέπτες μπήκαμε σε μία γραμμή για να μπορέσουμε να τον πλησιάσουμε και να του πει καθένας το πρόβλημά του. Όλους όμως πού ήταν μπροστά στη σειρά, τους έλεγε ότι δεν έχει χρόνο. Όταν έφτασε η δική μου σειρά του είπα: «Γέροντα και εγώ ήθελα να σας δω για λίγο» και μου απαντά: «Πήγαινε εκεί και κάτσε, είσαι κουρασμένος, από τον Έβρο ήρθες και περίμενε». Αφού τελείωσε με όλους ήρθε κοντά μου και μου είπε: «Είσαι Στρατιωτικός» και με ρώτησε αν γνωρίζω κάποιο συνάδελφο το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι τώρα. Μετά του μίλησα για το πρόβλημα πού αντιμετώπιζα με την εγκυμοσύνη της συζύγου μου και αν θα έπρεπε να γίνει διακοπή της κυήσεως της (ήδη ήταν 6 μηνών). Μου απάντησε: «Δεν πιστεύω ότι ο Θεός θα σου δώσει εσένα να ανέβεις Γολγοθά, αλλά, και αν ακόμη αυτό είναι το θέλημά Του, θα σου δώσει τη δύναμη να το αντιμετωπίσεις. Εγώ όμως θα προσευχηθώ να μην ανέβεις τον Γολγοθά και να γεννήσει η γυναίκα σου ένα γερό παιδί. Πρόσεξε όμως μη δεχθείς η γυναίκα σου να γίνει πειραματόζωο. Γι΄ αυτό ρώτησε και έναν ιατρό στην Γερμανία ή στην Αμερική αλλά κυρίως στην Γερμανία τί κάνουν εκεί». Μετά από τις συμβουλές του αυτές έφυγα και πήγα στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου για να διαμείνω, αλλά προβληματιζόμουν για το πού θα βρω γυναικολόγο γιατρό στη Γερμανία, σε ποιά γλώσσα θα του μιλήσω αφού δεν γνωρίζω γερμανικά για να επικοινωνήσω μαζί του και άλλα πολλά. Την επόμενη ημέρα, Κυριακή πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία και την τράπεζα, ξεκίνησα να ξαναπάω στο Κελλί του μαζί με το φίλο μου τον Παναγιώτη. Στο δρόμο συναντήσαμε λίγο πριν φθάσουμε στο Κελλί έναν κληρικό που επέστρεφε. Αφού χαιρετηθήκαμε μας λέει: «Μή συνεχίζετε, διότι από εκεί έρχομαι και δεν άνοιξε, μάλλον έχει φύγει». Εμείς όμως συνεχίσαμε και, όταν φτάσαμε χτυπήσαμε τρεις φορές το αυτοσχέδιο κουδούνι του και εμφανίστηκε στην είσοδο του Κελλιού του κάνοντας μας νεύμα να πλησιάσουμε. Πράγματι ανέφερα εκ νέου τους προβληματισμούς μου και ο γέροντας Παΐσιος μου επανέλαβε αυτά πού μου είχε πει το προηγούμενο απόγευμα. Αφού του ζήτησα κάποια ευλογία μου έδωσε δύο εικόνες μικρές ξυλόγλυπτες, οπού στη μία ήταν η Παναγία Βρεφοκρατούσα και στην άλλη ο Ιησούς Χριστός Εσταυρωμένος και τη μία να τη βάλω στο κρεββάτι του παιδιού πού θα γεννιόταν και την άλλη στης μητέρας. «Δεν έχω να σου δώσω, ευλογημένε κάτι παραπάνω, γιατί έχω γεράσει και δεν κάνω εργόχειρο». Αφού ασπάσθηκα τη χείρα του πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Το βράδυ της ίδιας μέρας έφτασα στο Διδυμότειχο. Επειδή ήμουν μόνος πήγα και περπάτησα στην πλατεία της κωμόπολης, όπου είναι και το τέμενος. Εκεί με βρίσκει ο ιδιοκτήτης ενός φούρνου, ο κ. Νίκος με τον όποιον είχαμε συνδεθεί και οικογενειακά, επειδή με βοήθησε, όταν πρωτοπήγα στο Διδυμότειχο στην εξεύρεση κατοικίας. Συμφωνήσαμε να πιούμε ένα ποτήρι κρασί, αφού πρώτα μιλήσει στο τηλέφωνο με το γυιό του στη Γερμανία, ο οποίος τελείωσε ιατρική και πήρε την ειδικότητα του γυναικολόγου και ο καθηγητής του τον προέτρεπε να σταδιοδρομήσει εκεί. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τα λόγια του π. Παϊσίου («ρώτα γιατρό στη Γερμανία»). Τον παρακάλεσα, πριν κλείσει το τηλέφωνο να μιλήσω κι εγώ μαζί του. Αφού ολοκλήρωσαν τη συνομιλία τους, με φώναξε και με σύστησε στον γυιό του. Πράγματι του είπα το πρόβλημα και όλα τα μικροβιολογικά δεδομένα πού είχα και ζήτησα την επιστημονική του άποψη. Μου απάντησε ότι είμαι τυχερός, διότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων αποδεικνύουν ότι ο συγκεκριμένος τύπος του ιού της ερυθράς, δεν είχε τη δύναμη να διαπεράσει το αμνιακό υγρό που περιβάλλει το έμβρυο μέσα στο σάκκο, ο οποίος λειτουργεί σαν προστατευτικό κέλυφος και κατά συνέπεια δεν είχε προσβληθεί το έμβρυο. Το πρόβλημα πού αντιμετωπίζαμε, ήταν ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο πού συμμετείχε πρόσφατα και ήταν 10 ετών μελετών της Πανεπιστημιακής Κλινικής, πού έκανε την ειδικότητά του. Η ανακούφιση από την αγωνία μου και η χαρά πού ένιωσα εκείνη την ώρα δεν μπορεί να περιγραφεί, ούτε να αποτυπωθεί με μερικές λέξεις πάνω σε ένα φύλλο χαρτιού. Πράγματι ακολουθώντας τις συμβουλές του δεν άφησα τη γυναίκα μου να γίνει πειραματόζωο και το Νοέμβριο μήνα γεννήθηκε ένα υγιές παιδί.
 Ο Γέροντας Παΐσιος με έβγαλε από αδιέξοδο, Περιοδικό «Ερώ», Έκδοση Κέντρου Ενότητος και Μελέτης-Προβολής των Αξιών μας «Ενωμένη Ρωμιοσύνη». https://www.vimaorthodoxias.gr/sygxronoi-gerontes-gerontas-paisios/

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΠΕΤΟΥΝ ΣΕ ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ V ?

του μιχαλη  ανδρεαδελλη