ΕΚΟΙΜΗΘΗΝ ΚΑΙ ΥΠΝΩΣΑ

 

Στὸν τρίτο Ψαλμὸ τοῦ Ψαλτηρίου ὁ προφήτης καὶ βασιλιὰς Δαβὶδ γράφει μὲ λίγα λόγια, καὶ ἐξ ἀφορμῆς τοῦ διωγμοῦ τὸν ὁποῖο ὑφίστατο ἀπὸ τὸν υἱό του Ἀβεσσαλώμ, τὶς ταλαιπωρεῖες του, τὴ δυσχερὴ κατάσταση στὴν ὁποία βρέθηκε καὶ τοὺς μεγάλους κινδύνους ποὺ διέτρεχε, καθὼς ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ σωθεῖ ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν του. «Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με;», γράφει μὲ ἀπορία στὴν ἀρχὴ τοῦ Ψαλμοῦ. Κύριε, πόσο μέγα πλῆθος ἔγιναν οἱ ἐχθροὶ ποὺ μὲ θλίβουν! Πολλοὶ ἐπαναστάτησαν ἐναντίον μου καὶ μὲ πολεμοῦν. Πολλοὶ μὲ προκαλοῦν καὶ λένε πὼς δὲν ὑπάρχει γιὰ μένα σωτηρία, διότι μὲ ἐγκατέλειψε ὁ Θεός. «Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου». Ἐδῶ ἔχουμε ἕνα γεμάτο ἐλπίδα ξέσπασμα τῆς ψυχῆς τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ, μιὰ ἐντυπωσιακὴ φανέρωση τῆς βαθιᾶς πίστεώς του καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης του στὴ βοήθεια καὶ προστασία τοῦ Θεοῦ: Σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσα λένε οἱ ἐχθροί μου, Σύ, Κύριε, εἶσαι βοηθός μου καὶ προστάτης μου. Σὺ θὰ μὲ δοξάσεις καὶ πάλι καὶ θὰ σηκώσεις ψηλὰ τὸ κεφάλι μου, ποὺ τώρα, καθὼς εἶμαι ντροπιασμένος, στρέφει διαρκῶς πρὸς τὰ κάτω. Μὲ φωνὲς ἰσχυρὲς καὶ κραυγὲς ἱκετευτικές, συνεχίζει ὁ Δαβίδ, παρακάλεσα τὸν Κύριο πολλὲς φορὲς στὸ παρελθὸν καὶ μὲ ἄκουσε. Γι’ αὐτὸ καὶ τώρα δὲν χάνω τὸ θάρρος καὶ τὴν εἰρήνη μου. Μέσα στοὺς κινδύνους ποὺ ἀντιμετωπίζω, μπροστὰ στὸ πλῆθος τῶν ἐχθρῶν ποὺ μὲ ἀπειλοῦν, «ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα». «Ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα». Σὲ τί διαφέρουν τὰ δύο αὐτὰ ρήματα; Δὲν σημαίνουν τὸ ἴδιο πράγμα; Ὑπάρχουν διάφορα εἴδη ὕπνου. Ὑπάρχει ὕπνος ταραγμένος, ποὺ τὸν ταράζουν ἐφιάλτες, ὄνειρα φοβερά, τὰ ὁποῖα κρατοῦν τὴν ψυχὴ σὲ ἀγωνία, ἀκόμη καὶ τότε ποὺ ὁ ἄνθρωπος κοιμᾶται. Ὑπάρχει ὕπνος ποὺ στὸν παραμικρὸ θόρυβο διακόπτεται. Δὲν χορταίνει ὁ ἄνθρωπος, δὲν ξεκουράζεται ἔτσι. Ξυπνάει καὶ νιώθει πιὸ κουρασμένος ἀπ’ ὅσο ἦταν πρὶν κοιμηθεῖ. Ἕνα κουρασμένο νευρικὸ σύστημα δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἔχει κανεὶς ἕναν ἀδιατάρακτο καὶ ἥσυχο ὕπνο. Μιὰ ψυχὴ ποὺ ζεῖ μὲ ἀγωνίες καὶ φόβους δὲν μπορεῖ οὔτε στὴ  διάρκεια τοῦ ὕπνου νὰ ξεκουρασθεῖ. «Ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα» σημαίνει: κοιμήθηκα ἥσυχος καὶ ἔπεσα σὲ ὕπνο ἤρεμο καὶ βαθύ. Κοιμήθηκα σὰν νὰ μὴ μὲ ἀπασχολοῦσε τίποτε, σὰν νὰ μὴν εἶχα κανένα πρόβλημα, καμιὰ ἀγωνία. Ὅπως κοιμᾶται ἥσυχο τὸ παιδὶ στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας του. Πῶς κοιμᾶται ἔτσι ὁ Δαβίδ, ἐνῶ τόσοι ἐχθροὶ τὸν κυκλώνουν, ἐνῶ τόσοι κίνδυνοι τὸν ἀπειλοῦν; Τὸ ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος: «Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου». Κοιμήθηκα βαθιά, χορταστικὰ καὶ σηκώθηκα τὸ πρωὶ γεμάτος θάρρος καὶ ἐλπίδα, διότι ἔχω τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ Κύριος θὰ μὲ βοηθήσει καὶ θὰ μὲ προστατεύσει. Εἶναι τόση ἡ βεβαιότητα τῆς ψυχῆς μου γιὰ τὴν παντοδύναμη προστασία τοῦ Θεοῦ, ὥστε δὲν θὰ φοβηθῶ οὔτε τὰ ἀναρίθμητα πλήθη τοῦ λαοῦ «τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι», αὐτὰ ποὺ μὲ ἔχουν κυκλώσει καὶ ἀπὸ κάθε κατεύθυνση ἐπιτίθενται ὅλα μαζὶ ἐναντίον μου (βλ. Ψαλ. γ΄ 2-7). Τί δυνατὴ πίστη! Τί γενναία ψυχή! Τί θάρρος καὶ ἀφοβία μπροστὰ στὸν τρομερὸ κίνδυνο ποὺ ἀπειλεῖ τὴ ζωή του! Δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀντιμετώπισε μὲ τόση θαυμαστὴ ψυχραιμία τὸν κίνδυνο ποὺ ἀπειλοῦσε τὴ ζωή του. Νά καὶ ὁ Πέτρος, ὁ φλογερὸς Ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ βασιλιὰς Ἡρώδης Ἀγρίππας ὁ Α΄ θανάτωσε τὸν Ἰάκωβο, τὸν ἀδελφὸ τοῦ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου «διὰ μαχαίρας», καὶ ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι εὐχαριστήθηκαν ἀπὸ αὐτό, ἀποφάσισε νὰ συλλάβει καὶ τὸν Πέτρο. Καὶ τὸν ἔκλεισε στὴ φυλακή, ἀφοῦ τὸν παρέδωσε σὲ τέσσερις τετράδες στρατιωτῶν γιὰ νὰ τὸν φρουροῦν. Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ τὸν ὁδηγήσει στὸ Δικαστήριο, τὴν προηγούμενη νύχτα «ἦν ὁ Πέτρος κοιμώμενος μεταξὺ δύο στρατιωτῶν δεδεμένος ἁλύσεσι δυσί, φύλακές τε πρὸ τῆς θύρας ἐτήρουν τὴν φυλακήν». Σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτε, ὁ Πέτρος κοιμόταν ἥσυχος ἀνάμεσα σὲ δύο στρατιῶτες, δεμένος μὲ δύο ἁλυσίδες, καὶ φρουροὶ μπροστὰ στὴν πόρτα φύλαγαν τὸ δεσμωτήριο. Πῶς κοιμόταν ἔτσι ὁ Πέτρος; Ἁλυσίδες, φρουροί, φυλακή. Τὴν ἄλλη μέρα δίκη. Πιθανῶς ἀπόφαση θανατική. Καὶ ἐκεῖνος κοιμόταν βαθιά. Γιατὶ ἦταν βέβαιος ὅτι ὁ Θεὸς μποροῦσε νὰ τὸν σώσει. Καὶ πράγματι, ἔστειλε ὁ Κύριος ἄγγελο, ποὺ μὲ θαυμαστὸ τρόπο τὸν ἔβγαλε ἀπὸ τὴ φυλακή. Τὸ ἐντυπωσιακὸ μάλιστα εἶναι ὅτι ὁ Πέτρος κοιμόταν τόσο βαθιά, ποὺ ὅταν ἦλθε ὁ ἄγγελος στὴ φυλακὴ καὶ ἔλαμψε ξαφνικὰ φῶς μέσα στὸ σκοτεινὸ κελλί, ὁ Πέτρος δὲν ξύπνησε, συνέχισε νὰ κοιμᾶται, ὥστε ὁ ἄγγελος χρειάστηκε νὰ τὸν ξυπνήσει «πατάξας τὴν πλευρὰν τοῦ Πέτρου». Τὸν κτύπησε στὰ πλευρὰ γιὰ νὰ σηκωθεῖ! Τόσο βαθὺς καὶ ἥσυχος ἦταν ὁ ὕπνος του (βλ. Πράξ. ιβ΄ [12] 1-10)! Αὐτὴ τὴν ἠρεμία καὶ τὴν ἀπόλυτη βεβαιότητα χαρίζει ἡ πίστη. Στὸν βασιλιὰ Δαβίδ, στὸν ἀπόστολο Πέτρο, στὸν κάθε πιστό. Ὅταν παλεύει ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου, ὅταν ἀντιμάχεται τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους, τοὺς φοβεροὺς δαίμονες, ὅταν ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς, τὴν ἀσθένεια, τὴν ἀνέχεια, τὴν ἀδικία, τὴν ἀποτυχία, δὲν παλεύει μόνος του. Παλεύει μὲ τὴν ἀκαταμάχητη συμμαχία τοῦ Θεοῦ καὶ γι’ αὐτὸ δὲν φοβᾶται κανέναν καὶ τίποτε. Ἔχει ἀκατάβλητη πίστη καὶ ἀκλόνητη τὴν ἐλπίδα του στὸν Θεὸ καὶ ἔτσι μένει εἰρηνικὸς καὶ ἀτάραχος καὶ στὶς πιὸ δύσκολες συνθῆκες τῆς ζωῆς, καὶ τὶς ἀντιμετωπίζει νικηφόρα. Μὲ τὴ βοήθεια καὶ παντοδύναμη προστασία τοῦ παναγάθου καὶ φιλανθρώπου Κυρίου.ΟΣΩΤΗΡ2205

Η Εὐσεβὴς Ψυχὴ Εἰρηνεύει μὲ τὴ Βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς τὴν Καταδιώκει μὲ τὸ Ελεος καὶ τὴν Αγάπη Του.

 

ῼΔΗ ΤΩΝ ΑΝΑΒΑΘΜΩΝ † Νικ. Π. Βασιλειάδη

Περιφρόνηση καὶ δόξα Ψαλμὸς ΡΚΒ΄ (122), στίχ. 3-4

Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὁ εὐσεβὴς Ἰσραηλίτης διατυπώνει τὸ αἴτημά του στὸ Θεό. «Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ὅτι ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως» (Ψαλ. ρκβ΄ [122] 3): Ἐλέησέ μας, Κύριε, Σὲ ἱκετεύουμε διαρκῶς, ἐλέησέ μας· χορτάσαμε ἀπὸ καταφρόνηση καὶ ἐξευτελισμὸ ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὴ ἡ ἀναδίπλωση «ἐλέησον ἡμᾶς... ἐλέησον ἡμᾶς» προσδίδει μεγάλη δύναμη στὴν προσευχή. Δείχνει τὴ θερμότητα τῆς ψυχῆς. Ἱκετεύουν οἱ Ἰσραηλίτες τὸν Θεὸ γιὰ ἔλεος, χωρὶς νὰ Τοῦ λένε ἐκ προτέρου τί πρέπει νὰ κάνει γι’ αὐτούς. Εἶναι σὰν νὰ λένε στὸ Θεό: Κύριέ μας, δὲν ζητοῦμε ἔλεος διότι εἴμαστε ἄξιοι ἐλέους, ἀλλὰ διότι καταντήσαμε περιφρονημένοι, ἀξιολύπητοι. Ζητοῦν λοιπὸν ἔλεος μόνο ἀπὸ τὸν Θεό, διότι οἱ ἄνθρωποι εἶναι σκληροί. «Τὰ σπλάγχνα τῶν ἀσεβῶν ἀνελεήμονα», διδάσκει ὁ Παροιμιαστής (Παρ. ιβ΄ [12] 10). Οἱ ἄνθρωποι εἶναι συνήθως ἀδίστακτοι ἐμπαῖκτες. Ὁ Θεὸς ὅμως εἶναι γεμάτος ἔλεος, σπλαχνικός, φιλάνθρωπος. Ὁτιδήποτε καὶ ἂν συμβεῖ στὴ ζωή μας, τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ μόνιμο καὶ ἀποτελεσματικὸ φάρμακο. Γι’ αὐτὸ διδάσκει ὁ ὅσιος Νικόδημος: «Καὶ σύ, ἀδελφέ, ἐὰν ἔγινες σκεῦος ἄτιμον καὶ ἄχρηστον διὰ τῆς ἁμαρτίας, μὴ ἀπελπισθῇς· διότι ἐὰν θέλῃς, δύνασαι πάλιν νὰ γίνῃς σκεῦος τίμιον διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἀρετῆς· χωρὶς ὅμως τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς βοηθείας, τοῦτο οὐ δύνασαι»1 . Εἶχαν δίκαιο οἱ Ἰσραηλίτες νὰ ἱκετεύουν τὸν ἅγιο Θεὸ γιὰ ἔλεος. Τιμωρήθηκαν δίκαια ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Ὁποῖο, ἐνῶ Ἐκεῖνος τοὺς εὐλόγησε πλούσια, Τὸν ἐγκατέλειψαν. «Ἐσμικρύνθημεν παρὰ πάντα τὰ ἔθνη καί ἐσμεν ταπεινοὶ ἐν πάσῃ τῇ γῇ σήμερον διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν», ἔλεγε στὴν προσευχή του ὁ Ἀζαρίας μέσα στὴν κάμινο τῆς Βαβυλῶνος, ὅπου τὸν εἶχε ρίξει μὲ τοὺς Ἀνανία καὶ Μισαὴλ ὁ Ναβουχοδονόσορ (Δαν. γ΄ - προσευχὴ Ἀζαρίου καὶ ὕμνος τῶν Τριῶν Παίδων, στίχ. 13). Οἱ Ἰσραηλίτες στερήθηκαν τὴν πατρίδα καὶ τὴν ἐλευθερία τους. Περιφρονήθηκαν, καταπατήθηκαν. «Ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως»· ἡ ψυχή μας χόρτασε ἀπὸ καταφρόνηση, παρέλυσε, ἐξασθένησε. Σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Τὰ ὑπέστησαν αὐτά, διότι ὁ Θεὸς τοὺς διορθώνει μὲ τὰ ἀντίθετα, ἐπειδὴ δὲν χρησιμοποίησαν ὅπως ἔπρεπε τὶς τιμές. Αὐτὸ κάνει πάντοτε. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸν Ἀδάμ· ἐπειδὴ δὲν χρησιμοποίησε καλὰ τὴν κατοίκηση στὸν Παράδεισο, τὸν διόρθωσε διώχνοντάς τον. Τὴν δὲ γυναίκα, τὴν Εὔα, ποὺ ἔγινε χειρότερη μὲ τὴν ἰσοτιμία, τὴν ἔκανε καλύτερη μὲ τὴ δουλεία καὶ τὴν ὑποταγή. Τοὺς δὲ Ἰουδαίους, ποὺ ἔγιναν χειρότεροι μὲ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀσφάλεια τῆς κατοικίας τους, ποὺ ἀπομακρύνθηκαν καὶ παρεξετράπησαν, τοὺς διορθώνει μὲ τὰ ἀντίθετα2. Ἦταν τόση ἡ θλίψη τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὥστε ὁ εὐσεβὴς Ψαλμωδὸς ἀναφωνεῖ: «Ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχὴ ἡμῶν»· δὲν  παίρνει ἄλλο, χόρτασε ἡ ψυχή μας. Ἡ ἐπανάληψη «ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη» τονίζει τὴ μεγάλη καὶ βαθιὰ θλίψη τους. Καὶ συμπληρώνει: «Τὸ ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, καὶ ἡ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις» (Ψαλ. ρκβ΄ [122] 4). Ἡ ντροπὴ ἂς ἔλθει στοὺς τυράννους μας ποὺ καλοπερνοῦν, καὶ ὁ ἐξευτελισμὸς στοὺς ὑπερήφανους δυνάστες μας. Παρακαλοῦν δηλαδὴ τὸν Θεό, ὅπως γράφει ὁ Ὠριγένης, νὰ ἀντιστρέψει τὴν κατάσταση. Οἱ συμφορὲς νὰ φύγουν ἀπὸ αὐτοὺς καὶ νὰ χτυπήσουν τοὺς ὑπερήφανους τυράννους τους. Τὰ ἴδια καὶ ὁ Θεοδώρητος, ὁ ὁποῖος σχολιάζει: «Ἀντίστρεψον», λέγει, «τὰ πράγματα, Δέσποτα», καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ τώρα ἀλαζονεύονται γιὰ τὴν εὐτυχία ποὺ σήμερα ἀπολαμβάνουν, νὰ ἐπιφέρεις «τὰς ἡμετέρας συμφοράς», τὶς δικές μας συμφορές3. Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δέχονται τὸ ὄνειδος καὶ τὴν καταφρόνηση τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Θρηνεῖ ὁ προφήτης Ἱερεμίας: Τὰ τέκνα τῆς Σιών, οἱ πολυτιμότατοι αὐτοὶ λίθοι, οἱ ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τὸ χρυσάφι, πῶς θεωρήθηκαν καὶ συνετρίβησαν ὡς δοχεῖα εὔθραυστα καὶ χωματένια, ἔργα κατασκευασμένα ἀπὸ τὰ χέρια κεραμοποιοῦ; (βλ. Θρῆν. Ἱερεμίου δ΄ 2). Οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου δυσφημοῦν καὶ ποδοπατοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, νομίζοντας ὅτι μεγαλοποιοῦν τοὺς ἑαυτούς τους! Οἱ ἐχθροὶ τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ τοὺς περιγελοῦν καὶ τοὺς χλευάζουν ὅταν τοὺς χτυποῦν δυστυχίες, δεινά. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ στίχος τοῦ 41ου Ψαλμοῦ, στὸν ὁποῖο ὁ εὐσεβὴς Ἰσραηλίτης ὁμολογεῖ: «Ἐν τῷ καταθλᾶσθαι τὰ ὀστᾶ μου», ἐνῶ τὰ κόκκαλά μου τσακίζονται καὶ οἱ σωματικές μου δυνάμεις συντρίβονται ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία καὶ τὴν ἐγκατάλειψη, οἱ ἐχθροὶ μὲ περιγελοῦν καὶ μὲ χλευάζουν (Ψαλ. μα΄ [41] 11). Δυστυχῶς αὐτὸς εἶναι συνήθως ὁ κλῆρος τῶν εὐσεβῶν μέσα στὸν ἁμαρτωλὸ καὶ ἀποστάτη κόσμο: ἡ χλεύη, ἡ περιφρόνηση, ἡ ἐπιβουλή, ὁ διωγμός. Γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ὥσπερ τότε ὁ κατὰ σάρκα γεννηθεὶς ἐδίωκε τὸν κατὰ πνεῦμα, οὕτω καὶ νῦν» (Γαλ. δ΄ 29)· ὅπως τότε ὁ Ἰσμαήλ, ποὺ γεννήθηκε σύμφωνα μὲ τοὺς φυσικοὺς νόμους τῆς σάρκας, ἐπιβουλευόταν τὸν Ἰσαάκ, ποὺ γεννήθηκε ὑπερφυσικά, ἀπὸ ἐπαγγελία, ἔτσι γίνεται καὶ τώρα. Οἱ διὰ τοῦ Χριστοῦ πνευματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς σαρκικοὺς ἀπογόνους του. Ἀλλ’ ἡ εὐσεβὴς ψυχὴ εἰρηνεύει μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς τὴν καταδιώκει κυριολεκτικὰ μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη Του. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σχολιάζει: Ὁ Θεὸς συνηθίζει ἐκείνους ποὺ εἶναι πολὺ περήφανοι νὰ τοὺς χαμηλώνει, καὶ τοὺς ἀλαζόνες νὰ τοὺς ταπεινώνει, γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ τοὺς ὁδηγεῖ στὴν κακία. Διότι τίποτε δὲν εἶναι χειρότερο ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνεια. Γι’ αὐτὸ ὑπάρχουν δοκιμασίες, θλίψεις, θνητὸ σῶμα καὶ πολλὲς κρίσιμες περιστάσεις τῶν πραγμάτων. Μὴν ταράζεσαι λοιπὸν ὅταν δοκιμάζεσαι. Νὰ δέχεσαι τὴ συμφορὰ ὡς φάρμακο καὶ νὰ θυμᾶσαι τὸν Ψαλμωδὸ ποὺ λέει: Ἦταν πολὺ εὐεργετικὸ καὶ σωτήριο γιὰ μένα τὸ ὅτι μὲ ταπείνωσες μὲ θλίψεις. Διότι ἡ παιδαγωγία Σου αὐτὴ μὲ βοήθησε νὰ μάθω τὰ δικαιώματά Σου (Ψαλ. ριη΄ [118] 71)4 . «Ἁρμόζει», συμβουλεύει ὁ ὅσιος Νικόδημος, «ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς καὶ εἰς ὅλους τοὺς Χριστιανούς, οἵτινες περιπατοῦν τὸν δρόμον ὁποὺ φέρει εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθρούς»5 . 

1. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Νέα Κλῖμαξ, ἐκδ. Σωτ. Ν. Σχοινᾶ, ἐν Βόλῳ 1956, σελ. 227. 

2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκβ΄ [122], PG 55, 352. 

3. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς Ψαλ. ρκβ΄ [122], PG 80, 1884C. 

4. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ὅ.π., PG 55, 352-353. 

5. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Τόμ. Γ΄, ἐκδ. «Ὀρθ. Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 33

Ὁ Κύριος Εἶναι Μαζί μας.Ψαλμός ΡΚΓ΄ (123), στίχ. 1-4

 
Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Ψαλμωδὸς προκειμένου νὰ προχωρήσει ἕνα βῆμα πρὸς τὰ ἐμπρός, κάνει μισὸ βῆμα πρὸς τὰ πίσω! «Εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν...» (στίχ. 1-2)· «ἄρα ζῶντας... ἄρα τὸ ὕδωρ»· «τὸ ὕδωρ ἂν κατεπόντισεν... τὸ ὕδωρ τὸ ἀνυπόστατον»· «χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν... ἄρα διῆλθεν»· «ἐκ τῆς παγίδος... ἡ παγὶς συνετρίβη» κλπ. Ἐὰν δὲν ἦταν ὁ Κύριος μαζί μας, λέγει ὁ Ψαλμωδός, ἂς τὸ ὁμολογήσει αὐτὸ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός (Ψαλ. ρκγ΄ [123] 1). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἔχει ἐκφρασθεῖ καὶ ὁ Δαβὶδ λέγοντας: Ἐὰν ὁ Κύριος δὲν μὲ βοηθοῦσε,παρὰ λίγο ἡ ψυχή μου θὰ βρισκόταν στὸν Ἅδη (βλ. Ψαλ. ϟγ΄ [93] 17). Ἐκεῖ ὅμως μιλοῦσε τὸ ἄτομο Δαβίδ, ἐνῶ ἐδῶ μιλάει ὅλο τὸ ἔθνος, διότι λέει: ἂς τὸ ὁμολογήσει αὐτὸ ὅλος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαός. Τὴν εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν εὐτυχία του ὁμολογεῖ ὅτι τὴν ὀφείλει στὸν Θεὸ ὅλο τὸ ἔθνος. Ἂν δὲν ἦταν ὁ Κύριος ἀνάμεσά μας, ὁμολογοῦν, προστάτης καὶ ὑπερασπιστὴς ὅταν οἱ ἐχθροί μας ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον μας, ἀσφαλῶς θὰ μᾶς εἶχαν καταπιεῖ ζωντανούς! Ὅταν ἄναψε ὁ θυμός τους ἐναντίον μας, οἱ ἀντίπαλοι θὰ μᾶς κατάπιναν ζωντανούς, ὅπως ὁ Ἅδης ἀπορροφᾶ τὰ θύματά του καὶ ὅπως ὁ δράκοντας καταβροχθίζει τὰ θηράματά του (Ψαλ. ρκγ΄ [123] 2-3). «Καταπίωμεν αὐτὸν ὥσπερ ᾅδης ζῶντα καὶ ἄρωμεν αὐτοῦ τὴν μνήμην ἐκ γῆς» (Παροιμ. α΄ 12). 

Ὁ Ναβουχοδονόσορ, ἀναφωνεῖ ὁ Ἰσραὴλ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμία, «κατέπιέ με ὡς δράκων, ἔπλησε τὴν κοιλίαν αὐτοῦ...» (Ἱερ. κη΄ [28] 34). Ἐὰν δὲν εἴχαμε τὴ θεία βοήθεια, ἑρμηνεύει ὁ Θεοδώρητος, «τοσούτων καθ’ ἡμῶν δυσμενῶν συνελθόντων», δὲν θὰ ἀξιωνόμασταν οὔτε ταφῆς, «ἀλλὰ καθάπερ ὑπὸ θηρίων ζῶντες ἂν κατεπόθημεν»1 . Ἐὰν δὲν ἦταν ὁ Κύριος ἀνάμεσά μας, «ἄρα», ὁπωσδήποτε, «τὸ ὕδωρ ἂν κατεπόντισεν ἡμᾶς» (στίχ. 4), θὰ μᾶς εἶχε καταποντίσει ὁ κατακλυσμὸς τοῦ μίσους τους. «Ὕδωρ» ὀνομάζει τὴν ὁρμὴ καὶ τὴ δυνατὴ κίνηση τῶν γειτονικῶν ἐθνῶν τῆς Ἱερουσαλήμ. Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς βοηθοῦσε, ὁμολογεῖ ὁ Ψαλμωδός, ὅταν γυρίσαμε ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία, ὀργίσθηκαν τὰ ἔθνη αὐτὰ καὶ κυριολεκτικὰ θὰ μᾶς καταπόντιζαν! «Χείμαρρον διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν» (στίχ. 4)· χείμαρρος ὁρμητικὸς καὶ ἐπικίνδυνος θὰ κατέκλυζε τὴν ψυχή μας, ὅπως οἱ χείμαρροι ποὺ τὸν χειμώνα παρασύρουν τὰ πάντα! «Χείμαρρον», σημειώνει ὁ ἅγιος Νικόδημος, «ὀνομάζουν οἱ Ἑβραῖοι ἐδῶ τὴν ὀγλήγορον καὶ ἄτακτον κίνησιν τῶν πλησιοχώρων ἐθνῶν, ἥτις παρασύρει ὅ,τι ἤθελεν εὕρει ἔμπροσθεν», τὴν δὲ «προσωρινὴν φθορὰν αὐτῶν ὕδωρ αὐτὴν ὠνόμασεν»2. Εἶναι σχετικὸς καὶ πολὺ διδακτικὸς ὁ Ἀναβαθμὸς τοῦ β΄ ἤχου «Εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν, τίς ἱκανὸς σῶος φυλαχθῆναι ἐκ τοῦ ἐχθροῦ ἅμα καὶ ἀνθρωποκτόνου;», ποὺ συνέθεσε ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης. «Τὸ νόημα τῶν λόγων αὐτῶν» ὁ ὅσιος Θεόδωρος τὸ «μεταφέρει εἰς τὸν ἀφιλίωτον ἡμῶν ἐχθρὸν καὶ ἀνθρωποκτόνον διάβολον» καὶ λέει: «Ἀνίσως δὲν ἦτον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μαζὺ μὲ ἡμᾶς τοὺς Χριστιανούς, βοηθῶν καὶ ἀποδιώκων μὲ τὴν δύναμίν του τὸν διάβολον, ποῖος ἠδύνατο νὰ φυλαχθῇ ἀπὸ αὐτὸν σῶος καὶ ἀβλαβής; βέβαια οὐδείς»3. 

Τὸ μένος τοῦ διαβόλου κατὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μάλιστα κατὰ τῶν ἁγίων ἐκφράζει καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὸν λόγο: «Ὁ ἀντίδικος ἡμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ» (Α΄ Πέτρ. ε΄ 8). Τὴν λύσσα τοῦ διαβόλου κατὰ τῶν ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ κατὰ τῶν ἁγίων, φανερώνουν τὰ φοβερὰ δεινὰ ποὺ προξένησε στὸν δίκαιο Ἰώβ. Ἀλλὰ καὶ ἡ μανία ποὺ ἔδειξε κατὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ὥστε ἐχρειάσθη νὰ ἐπέμβει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος γιὰ νὰ μὴ χάσει τὴν πίστη του ὁ ἀπόστολος καὶ χαθεῖ ἐντελῶς, διότι ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: «Σίμων Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐξῃτήσατο ὑμᾶς τοῦ συνιάσαι ὡς τὸν σῖτον· ἐγὼ δὲ ἐδεήθην περὶ σοῦ ἵνα μὴ ἐκλίπῃ ἡ πίστις σου» (Λουκ. κβ΄ [22] 31-32). Σχολιάζει καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: Τὸ θηρίο αὐτό, ὁ διάβολος, εἶναι πονηρὸ καὶ ἀχόρταγο καὶ ἐὰν δὲν ἐχαλιναγωγεῖτο συνεχῶς, θὰ ἀνέτρεπε καὶ θὰ συνέχεε τὰ πάντα. Διότι ἂν στὸν εὐτυχὴ Ἰὼβ ἔλαβε κάποια μικρὴ ἐξουσιοδότηση καὶ κατέστρεψε ἐξολοκλήρου τὸ σπίτι του, κολόβωσε τὸ σῶμα του, δημιούργησε τόσο μεγάλη τραγωδία, κατέστρεψε τὴν περιουσία του, τὰ παιδιά του τὰ σκέπασε μὲ χῶμα, ἔκαμε τὸ σῶμα του νὰ γεμίσει μὲ σκουλήκια, τὴ γυναίκα του τὴν ἔστρεψε ἐναντίον του... ἂν δὲν συνεκρατεῖτο μὲ ἀναρίθμητα χαλινάρια, πῶς δὲν θὰ κατέστρεφε ὅλους4 ; 

Ἀλλ’ ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ καυχᾶται γιὰ τὴ δύναμή του, ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ προξενήσει κανένα κακὸ στὸν ἄνθρωπο, ἂν ἐμεῖς δὲν τοῦ δίνουμε εὐκαιρία νὰ εἰσχωρεῖ ἀνάμεσά μας (βλ. Ἐφεσ. δ΄ 27). Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ἀγρυπνεῖ καὶ ἀντιστέκεται πάντοτε καὶ παντοῦ, καὶ ἂν δὲν τοῦ τὸ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος τοῦ παντός, ὁ καθαιρέτης καὶ νικητής του, τίποτε ἀπολύτως δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὁ διάβολος. Ἐπανερχόμενος ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στοὺς Ἰσραηλίτες τοῦ Ψαλμοῦ παρατηρεῖ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἔδινε τὴν ἀσφάλεια διαμιᾶς, ἀλλὰ ἤρεμα καὶ λίγο-λίγο, γιὰ νὰ τοὺς διατηρεῖ στὴ θεογνωσία καὶ γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ἡ διόρθωση ποὺ ἔγινε σ’ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία. Γι’ αὐτὸ οὔτε στὶς συμφορὲς ἀφήνει μονίμως τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μὴν κουραστοῦν· οὔτε στὶς ἀνέσεις, γιὰ νὰ μὴ γίνονται ἀδιάφοροι· ἀλλὰ μὲ τὶς ἐναλλαγὲς ποικίλλει τὴ σωτηρία τους5 . 

1. ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΥ ΚΥΡΟΥ, Ἑρμηνεία τοῦ ΡΚΓ΄ Ψαλμοῦ, PG 80, 1885Α. 

2. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Τόμ. Γ΄, ἐκδ. «Ὀρθ. Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 339. 

3. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Νέα Κλῖμαξ, ἐκδ. Σωτ. Ν. Σχοινᾶ, ἐν Βόλῳ 1956, σελ. 89. 

4. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκγ΄ [123], PG 55, 353. 5. Στὸ ἴδιο

Π.ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ-ΟΣΩΤΗΡ2160

Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΑΣΕΒΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΕΙ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Οἱ ἀσεβεῖς πλούσιοι, μᾶς εἶπε στοὺς προηγούμενους στίχους ὁ Ψαλμωδὸς τοῦ 72ου Ψαλμοῦ, ζοῦν βίο ἄλυπο καὶ «κατακυριεύουσι τῆς γῆς». Μὲ τὴ διαγωγή τους ὅμως αὐτὴ γίνονται σκάνδαλο καὶ ἑστία μολύνσεως γιὰ τοὺς ἄλλους. «Διὰ τοῦτο» ὁ λαός μου, λέει ὁ Ψαλμωδός, ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ αὐτούς, ἀντὶ νὰ στρέφεται σὲ μένα τὸν προφήτη, νὰ ἀκούει τὰ κηρύγματά μου καὶ νὰ βαδίζει σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο νόμο τοῦ Θεοῦ, στρέφεται πρὸς τὸ μέρος ὅπου βρίσκονται οἱ ἀσεβεῖς. Ὁ λαὸς θαυμάζει τὸ παράδειγμά τους, ἐνθουσιάζεται ἀπὸ τὴ ζωή τους, θέλει νὰ τοὺς μιμηθεῖ. Βλέποντας μάλιστα ὅτι μένουν ἀτιμώρητοι καὶ ζοῦν μέσα στὴν εὐδαιμονία, φαντάζεται ἀπατώμενος ὅτι ἀντιγράφοντας τὴ ζωή τους δὲν θὰ ζήσει μέρες περιφρονημένες, ἄδειες καὶ χωρὶς ἐκτίμηση, ὅπως ἐγώ, ἀλλὰ μέρες γεμάτες εὐτυχία (Ψαλ. οβ΄ [72] 10). Μέρες γεμάτες χειροκροτήματα, ἐπιτυχίες καὶ θριάμβους. Ὁ λαός, οἱ πολλοί, ζώντας μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀπάτη καὶ τὸν σκανδαλισμό, καταντοῦν σὲ πλήρη ἀποστασία καὶ ἀθεΐα λέγοντας: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πληροφορεῖται ὁ Θεὸς τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ γῆ; Εἶναι πράγματι ὅλα αὐτὰ γνωστὰ στὸν Ὕψιστο; (Ψαλ. οβ΄ [72] 11). Στὸ ὑπέροχο βιβλίο «Ἰώβ», ὁ Ἐλιφάζ, ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς φίλους τοῦ Ἰώβ, κατηγορεῖ τὸν θεοσεβὴ καὶ δίκαιο Ἰὼβ ὅτι λέει δῆθεν: «Τί ἔγνω ὁ ἰσχυρός; ἢ κατὰ τὸν γνόφον κρινεῖ; νεφέλη ἀποκρυφὴ αὐτοῦ, καὶ οὐχ ὁραθήσεται καὶ γῦρον οὐρανοῦ διαπορεύεται» (Ἰὼβ κβ΄ [22] 13-14): Τί ἔμαθε ὁ δυνατὸς Θεὸς ἀπὸ τὶς πράξεις τῶν ἀδύνατων ἀνθρώπων; Ἢ μήπως παρακολουθεῖ καὶ κρίνει τοὺς ἀνθρώπους μέσα ἀπὸ τὴν πυκνὴ νεφέλη ποὺ τὸν περιβάλλει; Τὸν κρύβει νεφέλη καὶ κανένας δὲν θὰ τὸν δεῖ, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ἐνδιαφέρεται νὰ τὸν δεῖ κανείς. Περπατεῖ στὸ γύρο τοῦ οὐρανοῦ, διασχίζοντάς τον ἀπὸ τὴ μιὰ ἄκρη στὴν ἄλλη, χωρὶς νὰ ἔχει ἀνάγκη τῆς γῆς γιὰ τοὺς περιπάτους του! 

 Ἐξ ἀφορμῆς λοιπὸν τῆς εὐημερίας τῶν ἀσεβῶν ὁ λαὸς ἀμφισβητεῖ τὴν Πρόνοια τοῦ πανάγαθου καὶ πάνσοφου Θεοῦ. Τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ κυριεύει ὁ σκανδαλισμός, ἡ ἀμφιβολία, ἡ ἀπιστία, ἡ ἀθεΐα. Λέει ὁ λαός: «δὲν ξέρω τί μοῦ λὲς ἐσύ... Ἐγὼ βλέπω ὅτι “οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ εὐθυνοῦντες εἰς τὸν αἰῶνα κατέσχον πλούτου” (Ψαλ. οβ΄ [72] 12)· ἀσφαλῶς δὲν τὰ γνωρίζει αὐτὰ ὁ Ὕψιστος. Ἰδού, αὐτοὶ ἐδῶ εἶναι ἁμαρτωλοὶ καὶ ὅμως εὐτυχοῦν, ἀπέκτησαν πλούτη, τὰ ὁποῖα καὶ αὐξάνουν συνεχῶς!». 

 Δὲν πρέπει νὰ μᾶς παραξενεύει ἡ στάση αὐτὴ τοῦ λαοῦ, ἀφοῦ καὶ αὐτὸς ἀκόμη ὁ θεόπνευστος προφήτης Ἱερεμίας ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεὸ Τοῦ λέει: Γιατί οἱ ἀσεβεῖς ἐπιτυγχάνουν στὶς ἐπιχειρήσεις καὶ στὰ σχέδιά τους; Γιατί εὐδοκιμοῦν καὶ εὐτυχοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ παραβαίνουν συνεχῶς καὶ συστηματικὰ τὸν ἅγιο νόμο σου; Τοὺς φύτευσες, καὶ αὐτοὶ ἔριξαν βαθιὲς καὶ ἰσχυρὲς ρίζες... (Ἱερ. ιβ΄ [12] 1). Παρόμοιο μάλιστα σκανδαλισμὸ μὲ αὐ­τὸν τοῦ λαοῦ ἐκφράζει καὶ ὁ Ψαλμωδός. Διερωτᾶται καὶ αὐτός, ἀπορεῖ, κλονίζεται στὶς πεποιθήσεις του καὶ προσθέτει: «Καὶ εἶπα· ἄρα ματαίως ἐδικαίωσα τὴν καρδίαν μου καὶ ἐνιψάμην ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου· καὶ ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέραν, καὶ ὁ ἔλεγχός μου εἰς τὰς πρωΐας» (Ψαλ. οβ΄ [72] 13-14). Δηλαδή· καὶ ἐγὼ ἀκόμη ὁ Ψαλμωδὸς κάποια στιγμὴ ποὺ παρασύρθηκα ἀπὸ τὸ θέαμα καὶ τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀσεβῶν πλουσίων, εἶπα: Ἄρα μάταια διατήρησα ἁγνὴ τὴν καρδιά μου καὶ ἔπλυνα μαζὶ μὲ τοὺς ἀθώους τὰ χέρια μου γιὰ νὰ δείξω ὅτι εἶναι καθαρὰ ἀπὸ κάθε ἀδικία. Μάταια λοιπὸν δεχόμουνα κάθε μέρα τὶς μάστιγες ἀπὸ τὶς ἀδικίες καὶ τὶς θλίψεις μου; Μάταια κάθε πρωὶ ἔλεγχα τὸν ἑαυτό μου μήπως ἔ­­φταιξα σὲ κάτι τὴν προηγούμενη μέρα ἢ μήπως παρεκτραπῶ σὲ κάτι τὴ μέρα ποὺ ἀρχίζει; Μάταια τὰ ὑπέμεινα ὅλα αὐτά; 

 Ὥστε καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ δίκαιοι καὶ θεοσεβεῖς μπροστὰ στὴν εὐημερία τῶν ἀσεβῶν παρασύρονται σὲ λογισμοὺς ὀλιγοπιστίας, σὲ ἀμφιβολία καὶ ἐρωτηματικὰ γιὰ τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. 

 Σκέπτονται: Ἐφόσον συμβαίνουν αὐτά, ἄρα μάταια προσπαθῶ νὰ ἀσκήσω δικαιοσύνη, νὰ ζήσω μὲ ὁσιότητα. Μάταια ἐλέγχω καὶ ἀνακρίνω τὸν ἑαυτό μου. Μάταια νηστεύω, ἐγκρατεύομαι, προσεύχομαι, ἀγρυπνῶ... Μάταια θρησκεύω καὶ προσπαθῶ νὰ λατρεύω τὸν Θεό. 

 Θεωροῦμε περιττὸ νὰ τονίσουμε ὅτι τέτοιες καταστάσεις ἐκμεταλλεύεται ἄριστα ὁ ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὁ πάγκακος διάβολος. Ἐκμεταλλευόμενος τὸ φαινόμενο αὐτὸ αὐξάνει τὶς ἀμφιβολίες, ἀναστατώνει τὴ συνείδησή μας καὶ ἀγωνίζεται νὰ μᾶς διαθέσει δυσμενῶς κατὰ τῆς ἀγαθότητος τοῦ Θεοῦ. Προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἄδικος ἢ ὅτι τὰ πράγματα τοῦ κόσμου τὰ κυβερνᾶ ἡ τύχη, ἡ ὁποία χαμογελάει στοὺς πλουσίους ἢ σὲ πρόσωπα ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὶς περιστάσεις χρησιμοποιώντας κάθε μέσο θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο, προκειμένου νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἄνομους σκοπούς τους. Ἀλλὰ ματαιοπονεῖ ὁ ἀρχέκακος διάβολος. Ἀπατῶνται δὲ καὶ ὅσοι σκέπτονται ὅτι τὰ τοῦ κόσμου εἶναι ἀκυβέρνητα. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ἐντελῶς διαφορετική. Θὰ μᾶς τὸ διδάξει στὴ συνέχεια ὁ προβληματιζόμενος Ψαλμωδός. ΟΣΩΤΗΡ2111

1. ΤΟ ΑΓΩΝΙΩΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Ἀπάντηση στὸ πρόβλημα: «Γιατί εὐτυχοῦν οἱ ἀσεβεῖς;»

Ἕνα ἀγωνιῶδες ἐρώτημα ποὺ δη­μιουργεῖται στὴν ψυχὴ τῶν ἀν­θρώπων καὶ ἰδιαίτερα τῶν εὐσεβῶν εἶναι: «Γιατί εὐτυχοῦν οἱ ἀσεβεῖς; Πῶς ὁ δίκαιος Θεὸς ἀφήνει τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ καταπατοῦν τὸν ἅγιο νόμο Του καὶ ζοῦν, συχνὰ μάλιστα ἐπιδεικτικὰ καὶ προκλητικά, μὲ τρόπο ἀσεβὴ καὶ ἀλαζονικό, νὰ εὐημεροῦν; Ποῦ εἶναι ἡ δικαιοσύνη τοῦ σοφοῦ καὶ ἀγαθοῦ Θεοῦ;». Τέτοια ἐρωτήματα καὶ τέτοιοι προβληματισμοὶ βασανίζουν συχνὰ τοὺς θεοσεβεῖς ἀνθρώπους. Ἰδιαίτερα ὅταν διαπιστώνουν ὅτι, ὄχι σπάνια, οἱ καλοὶ καὶ δίκαιοι ὑποφέρουν στὴ ζωή. 

Τὸ πρόβλημα αὐτὸ τῆς σχέσεως εὐδαιμονίας καὶ ἠθικῆς σχετίζεται μὲ τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καὶ ὀνομάζεται στὴ θεολογικὴ γλώσσα «θεοδικία». Στὸ ζήτημα αὐτὸ τῆς θεοδικίας τίθεται ὑπὸ κρίσιν ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος διερωτᾶται μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Ἱερεμία: «Τί ὅτι ὁδὸς ἀσεβῶν εὐοδοῦται, εὐθήνησαν πάντες οἱ ἀθετοῦντες ἀθετήματα;» (Ἱερ. ιβ΄ 1). Μὲ ἁπλὰ λόγια: Γιατί νὰ ὑπάρχει στὸν κόσμο αὐτὸ ἡ φανερή, ἐκ πρώτης ὄψεως, ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ στὸ κακό; Πῶς ἀνέχεται ὁ δικαιοκρίτης Θεὸς νὰ ὑποφέρουν οἱ δικοί Του ἄνθρωποι, οἱ δὲ ὑβριστὲς καὶ βλάσφημοι τοῦ ἁγίου ὀνόματός Του νὰ εὐτυχοῦν; Τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι νέο. Ἄλλωστε τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἐξετάζει καὶ ὁ θεόπνευστος συγγραφέας τοῦ ὑπέροχου βιβλίου «Ἰώβ», μιλώντας γιὰ τὰ ὀδυνηρὰ παθήματα τοῦ δικαίου ἐκείνου, τὸν ὁποῖο ἡ Ἁγία Γραφὴ ὀνομάζει «ἀληθινόν, ἄμεμπτον, δίκαιον, θεοσεβῆ, ἀπεχόμενον ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος» (Ἰὼβ α΄ 1). Τὸ ἐναγώνιο αὐτὸ ἐρώτημα ἦταν ἐπίμονο στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Διότι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη θεωροῦσε σταθερὰ ὅτι ἡ ἀρετὴ ἔχει στενότατη σχέση μὲ τὰ ἐπίγεια ἀγαθά, γι᾿ αὐτὸ καὶ οἱ ἱεροὶ συγγραφεῖς της ἀναζητοῦσαν στὸν κόσμο αὐτὸ τὶς ποινὲς τῶν ἀσεβῶν καὶ τὰ βραβεῖα τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων. Ὡστόσο τὰ γεγονότα ἀνέτρεπαν συχνὰ αὐτὸ τὸ συμπέρασμα, ὥστε ἀνάγκαζαν τοὺς σοφοὺς τοῦ Ἰσραὴλ νὰ πικραίνονται καὶ νὰ διερωτῶνται: Γιατί οἱ ἀσεβεῖς ζοῦν καὶ φθάνουν σὲ πολὺ βαθὺ γῆρας καὶ περνοῦν τὴ ζωή τους μέσα στὰ πλούτη; (βλ. Ἰὼβ κα΄ [21] 7 κ.ἑξ.). Γιατί οἱ ἀσεβεῖς ἐπιτυγχάνουν στὶς ἐπιχειρήσεις καὶ στὰ σχέδιά τους; Γιατί, Κύριε, διερωτᾶται ὁ προφήτης Ἱερεμίας, ὅπως ἀναφέραμε πιὸ πάνω, εὐδοκιμοῦν καὶ εὐτυχοῦν ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ παραβαίνουν συνεχῶς καὶ συστηματικῶς τὸν ἅγιο νόμο Σου; Ἕως πότε θὰ ἀνέχεσαι τοὺς ἀσεβεῖς; (βλ. Ἱερ. ιβ΄ [12] 1 κ. ἑξ.). 

 Τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα πραγματεύονται καὶ οἱ Ψαλμοὶ 36ος καὶ 48ος. Καὶ ὁ μὲν 36ος τὸ λύει λέγοντας ὅτι δὲν πρέπει νὰ φθονοῦμε τοὺς πλουσίους ποὺ ζοῦν μέσα στὴν παρανομία, καὶ νὰ θέλουμε νὰ τοὺς μιμηθοῦμε, ἔχοντας σταθερὰ ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι ἡ εὐημερία τῶν πονηρῶν αὐτῶν ἀνθρώπων εἶναι προσωρινή. Διότι αὐτοὶ «ὡσεὶ χόρτος ταχὺ ἀποξηρανθήσονται καὶ ὡσεὶ λάχανα χλόης ταχὺ ἀποπεσοῦνται» (Ψαλ. λς΄ [36] 2)· διότι θὰ ξεραθοῦν σὰν τὸ χορτάρι καὶ θὰ μαραθοῦν γρήγορα σὰν τὸ πράσινο γρασίδι. Ὁ δὲ 48ος Ψαλμὸς τὸ λύει τονίζοντας ὅτι ὁ πλοῦτος εἶναι ἐντελῶς ἀνίσχυρος μπροστὰ στὸ θάνατο, ποὺ ἐξαφανίζει τὰ πάντα. Καὶ ὑπογραμμίζοντας τὴ μεγάλη παρηγορία ποὺ δοκιμάζουν οἱ δίκαιοι, οἱ ὁποῖοι ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὶς θλίψεις, διότι ἔχουν σταθερὴ πίστη καὶ βέβαιη ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀπολαύσουν τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα τῆς πέραν τοῦ τάφου ζωῆς. 

 Ἕνας ἄλλος Ψαλμός, ὁ 72ος, προσθέτει σ᾿ αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα ἕνα ἀκόμη. Τονίζει μὲν τὴν αἰώνια δυστυχία ποὺ περιμένει τοὺς ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι εὐτυχοῦν προσωρινὰ ἐδῶ στὴ γῆ, παρουσιάζει ὅμως καὶ τὸν δίκαιο ποὺ δοκιμάζεται καὶ θλίβεται μέν, ἀλλὰ ἀπολαμβάνει τὴν ἐπικοινωνία, τὴν εὔνοια, τὴν προστασία, τὴ συμπάθεια καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔτσι ἀποζημιώνεται πλουσιοπάροχα γιὰ τὶς θλίψεις καὶ τὴν ἔλλειψη τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ποὺ στερεῖται στὴ ζωή του. 

 Αὐτὸν τὸν ὑπέροχο θεόπνευστο 72ο Ψαλμὸ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἑρμηνεύσουμε στὴ συνέχεια καὶ νὰ ὠφεληθοῦμε ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῶν ἁγίων διδαγμάτων τὰ ὁποῖα μᾶς προσφέρουν οἱ στίχοι του. Ἄλλωστε ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς δίνει στὸ αἰώνιο πρόβλημα τῆς θεοδικίας λύσεις πληρέστερες τῶν ἄλλων Ψαλμῶν. Λύσεις εὐαγγελικές. Γι᾿ αὐτὸ καὶ τὸ συμπέρασμά του εἶναι ἁγιότερο καὶ πολὺ πιὸ εὐφρόσυνο ἀπὸ ἐκεῖνο τοῦ 48ου Ψαλμοῦ. Ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γράφει γιὰ τὸν 72ο Ψαλμό: «Ὁ Ψαλμὸς οὗτος ἀποβλέπει καὶ ἰατρεύει ἐκείνους τοὺς μικροψύχους, ὁποὺ σκανδαλίζονται διὰ τὰ ἀκατάληπτα κρίματα (=κρίσεις καὶ βουλές) τοῦ Θεοῦ, κατὰ τὸν Ἀθανάσιον καὶ τὸν Θεόδωρον, δηλαδὴ πῶς ὁ Θεὸς ὑποφέρει μὲν τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ὁποὺ εὐτυχοῦν, παραβλέπει δὲ τοὺς καλοὺς ἀνθρώπους ὁποὺ δυστυχοῦν! (...) Ἁρμόζει δὲ καὶ εἰς κάθε Χριστιανὸν μικρόψυχον, ἐπειδὴ καὶ παρατηρεῖ τὴν μικροψυχίαν του». Παραθέτει ἐπίσης ὁ ἅγιος Νικόδημος καὶ τὴ γνώμη τοῦ ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, ὁ ὁποῖος παρατηρεῖ: Ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς «ἐξηγεῖται τὸ ἀνώμαλον τοῦ βίου (δίνει ἑρμηνεία στὸ ἄστατο, στὸ ἄνισο, στὸ ἄτα­κτο τοῦ βίου), τοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς ἁλισκομένους διὰ τῶν πειρασμῶν (καὶ ὅσους κυριεύονται, νικῶνται ἀπὸ τοὺς πειρασμούς) καὶ τοὺς περιγιγνομένους τῶν πειρασμῶν (καὶ ὅσους νικοῦν τοὺς πειρασμούς) διὰ τῆς ὑπομονῆς καὶ τὰς ἑκάστου ἀμοιβάς» (καὶ τὶς ἀνταμοιβὲς ποὺ ἔχει καθένας ἀπὸ αὐτούς)(*). 

 Ὁ 72ος Ψαλμὸς εἶναι ποίημα τοῦ Ἀσάφ, ὁ ὁποῖος ἦταν περίφημος Λευΐτης σύγχρονος τοῦ Δαβὶδ καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς ἀρχιμουσικοὺς ποὺ διηύθυναν τὴ μουσικὴ στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος (βλ. Α΄ Παραλ. ις΄ [16] 4-5). Ὁ Ἀσὰφ εἶχε διορισθεῖ ἀπὸ τὸν Δαβὶδ ὡς ψάλτης στὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου μαζὶ μὲ τὸν Αἰμὰν καὶ τὸν Αἰθάν (βλ. Α΄ Παραλ. ιε΄ [15] 16-19). Κατὰ τὴν ἡμέρα δὲ τῆς ἐγκαταστάσεως τῆς Κιβωτοῦ στὸ λόφο τῆς Σιὼν ὁ Ἀσὰφ ἔψα­λε ὡς «πρωτοψάλτης» τὴν ὠδὴ ποὺ εἶχε καθορισθεῖ ἀπὸ τὸν Δαβίδ, μαζὶ μὲ τὸν Αἰμάν, τὸν Ἰδιθοὺν καὶ ἄλλους ψάλτες ποὺ εἶχαν ἐκλεγεῖ γιὰ νὰ αἰνέσουν τὸν Θεό (βλ. Α΄ Παραλ. ις΄ [16] 5-41). Στὸν Ἀ­­­σὰφ ἀποδίδεται καὶ ὁ πολὺ λυρικὸς καὶ ἐξαιρετικὰ δραματικὸς 49ος Ψαλμός, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ Ψαλμοὶ 73-82. Ἀπὸ τὸ ἑπόμενο ἄρθρο θὰ χαροῦμε καὶ θὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸ πῶς ὁ Ψαλμωδὸς αὐτὸς νίκησε τὸν σκανδαλισμὸ ποὺ δοκίμασε, καθὼς ἔβλεπε τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἁμαρτωλοὺς νὰ εὐδοκιμοῦν καὶ νὰ εὐτυχοῦν, τοὺς δὲ δικαίους καὶ θεοσεβεῖς νὰ ὑποφέρουν καὶ νὰ δοκιμάζονται. 

 (*) ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ - ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς 150 Ψαλμοὺς τοῦ Προφητάνακτος Δαβίδ, τόμ. Β΄, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 268-269 ΟΣΩΤΗΡ2016

Τὸ ἀπόρθητο τεῖχος

Ψαλμὸς ΡΚΔ΄ (124), στίχ. 1-2
 ῼΔΗ ΤΩΝ ΑΝΑΒΑΘΜΩΝ
 † Νικ. Π. Βασιλειάδη 

 Ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς θεωρεῖται ἀπὸ ὁρι­σμένους ὅτι ἔχει γραφεῖ σὲ χρόνο μετα­γενέστερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους Ψαλ­μούς, ὅταν δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλίτες εἶχαν ἐπιστρέψει ἤδη ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία καὶ εἶχαν ἐγκατασταθεῖ στὴν Παλαιστίνη. 
Ὁ Ψαλμωδὸς κάνει λόγο γιὰ ἀνθρώπους ἀγαθοὺς καὶ εὐθεῖς «τῇ καρδίᾳ» καὶ γιὰ διπρόσωπους καὶ κίβδηλους.
 Ποιοὶ εἶναι οἱ μὲν καὶ ποιοὶ οἱ δέ;
 Ἂν ἡ ἱστορικὴ βάση τοῦ Ψαλμοῦ αὐτοῦ εἶναι τὰ ὅσα γράφονται στὸ ἕκτο κεφάλαιο τοῦ βιβλί­ου τοῦ Νεεμία, τότε κίβδηλοι καὶ διπρό­σωποι εἶναι πολλοὶ Ἰουδαῖοι ἀνώτερης κοινωνικῆς τάξεως, ποὺ εἶχαν ἐξαγορα­σθεῖ ἀπὸ τοὺς Σαμαρεῖτες καὶ οἱ ὁποῖοι συνεννοοῦνταν κρυφὰ μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Ἰσραήλ. Ἐπίσης καὶ ψευδοπροφῆτες ποὺ ὑπέσκαπταν τὰ συμφέροντα τοῦ Ἰσραήλ, ἐπειδὴ φθονοῦσαν καὶ μισοῦ­σαν τὸν Νεεμία.
 Εὐθεῖς δὲ εἶναι οἱ εἰλι­κρινεῖς πατριῶτες ποὺ ἀγωνίζονταν μὲ τὸν Νεεμία γιὰ τὴν ἐθνική τους παλιγ­γενεσία, ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ παρεξέκλιναν καὶ λοξοδρομοῦσαν σὲ διεστραμμένους δρόμους ἦσαν ὅσοι ἀκολουθοῦσαν τὸν Νωαδία καὶ γενικῶς τὴ μερίδα τῶν ψευ­δοπροφητῶν1. 
 Ὁ κλιμακωτὸς ρυθμὸς εἶναι φανερὸς καὶ σ’ αὐτὸν τὸν Ψαλμό: «ὡς ὄρος Σιών... ὄρη κύκλῳ αὐτῆς»· «εἰς τὸν αἰῶνα... ἕως τοῦ αἰῶνος»· «κύκλῳ αὐτῆς... κύκλῳ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ»· «κλήρων τῶν δικαί­ων... μὴ ἐκτείνωσιν οἱ δίκαιοι». Ὁ σύντομος αὐτὸς Ψαλμὸς θὰ μπο­ροῦσε νὰ θεωρηθεῖ ὡς περίληψη τῶν λόγων τοῦ προφήτη Ἡσαΐα, ὅπου κάνει λόγο γιὰ τὴν τιμωρία τῶν ἀρχόντων τοῦ Ἰσραήλ, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στὴ διά­λυση τοῦ κράτους τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Γράφει ὁ Ἡσαΐας: Οἱ ἄρχοντες πράγματι ἔλαβαν ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ τους κακὴ καὶ ὀλέθρια ἀπόφαση ὅταν εἶπαν· ἂς δέσουμε τὸν δίκαιο, διότι δύσκολα μπο­ροῦμε νὰ τὸν διαχειριστοῦμε καὶ διότι ἀντιστρατεύεται τὰ ἰδιοτελὴ καὶ πονηρά μας σχέδια. Λοιπόν, θὰ φᾶνε ἐκεῖνα ποὺ γέννησαν, τὰ ἔργα ποὺ γέννησαν σὰν ἄλλη πονηρὴ σπορά. Ἀλίμονο σ’ αὐτὸν ποὺ περιφρονεῖ ἀσεβῶς τὸ νόμο· θὰ τοῦ συμβοῦν κακὰ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα τῶν χεριῶν του (βλ. Ἡσ. γ΄ 10­11). Ὅσοι ἔχουν στηρίξει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τους στὸν Κύριο μοιάζουν, βεβαιώνει ὁ Ψαλμωδός, μὲ τὸ ὄρος τῆς Σιών, ποὺ εἶναι ἀδιάσειστα θεμελιωμέ­νο στὴ γῆ καὶ ὑψώνεται μεγαλόπρεπα. Ἔτσι καὶ ὅποιος κατοικεῖ στὴν Ἱερου­σαλὴμ μὲ εὐλάβεια καὶ ἔχει σταθερὴ τὴν πεποίθησή του στὸ Θεό, δὲν θὰ σαλευ­θεῖ ποτέ (Ψαλ. ρκδ΄ [124] 1). Ἀναφέρει τὸ ὄρος Σιών, διότι, ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ μέ­ρος προῆλθε ἡ ἀγαλλίαση σ’ ὅλα τὰ μέ­ρη τοῦ κόσμου· «ἐντεῦθεν ἡ εὐφροσύνη καὶ ἡ χαρά· ἐντεῦθεν αἱ πηγαὶ τῆς φιλο­σοφίας, ἔνθα (ὅπου) Χριστὸς ἐσταυρώ­θη, ὅθεν (ἀπ’ ὅπου) οἱ ἀπόστολοι ἐξώρ­μησαν»2. 
Ἀνέφερε δὲ ὁ Ψαλμωδὸς τὸ ὄρος, διότι μὲ τὴ λέξη αὐτὴ θέλει νὰ φα­νερώσει τὸ ἀμετάβλητο, τὴ σταθερότη­τα, τὸ ἀδούλωτο καὶ τὸ ἀκαταμάχητο τῆς ἐλπίδος στὸ Θεό. Διότι ὅπως ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ ἐκριζώσει τὸ ὄρος, οὔτε κἂν νὰ τὸ μετακινήσει, ἔστω καὶ ἂν μεταχειρισθεῖ ἀναρίθμητα μηχα­νήματα, ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἐπιτίθεται ἐναντίον ἐκείνου ποὺ ἔχει στηριγμένη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό, θὰ ἐπιστρέψει στὸ σπίτι του μὲ ἄδεια χέρια. Διότι «ἡ ἐλπὶς ἡ ἐπὶ τὸν Θεὸν» εἶναι ἀσφαλέστε­ρη ἀπὸ τὸ ὄρος3. Ὅλοι ἀντιμετωπίζουμε στὴ ζωή μας ἀντιξοότητες, ἐμπόδια, πόλεμο πνευμα­τικό, θύελλες, τρικυμίες. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ὁ ἀφοσιωμένος στὸ Θεό, ποὺ στη­ρίζει μὲ πίστη καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύ­νη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό, δὲν ἀπογο­ητεύεται, δὲν χάνει τὴν εἰρήνη του καὶ τὸ θάρρος του. Ὅλα αὐτὰ δὲν ἀνακόπτουν τὴ δραστηριότητά του. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ ὁ καθαυτὸ ὄγκος ἑνὸς ὄρους, ὅσα βαρέα βλήματα κι ἂν ἐκραγοῦν ἐπάνω του, ὅσους κεραυνοὺς κι ἂν δεχθεῖ, ὅλα αὐτὰ θὰ θίξουν ἁπλῶς τὴν ἐπιφάνειά του, τὸ ἴδιο ὅμως θὰ μένει ἀμετακίνητο, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει στηριγμέ­ νη τὴν ἐλπίδα του στὸ Θεό. Ὁ Ψαλμωδὸς προσθέτει ἀκόμη: Ὅπως τὰ ὄρη περικυκλώνουν τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔτσι καὶ ὁ Κύριος μὲ τὴ θεία Του προστα­σία θὰ περιβάλλει καὶ θὰ περιφρουρεῖ τὸν εὐσεβὴ λαό Του, ὄχι μόνο σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν αἰωνιότητα (στίχ. 2). Ἡ Ἱερουσαλὴμ ὄφειλε τὴν ἀσφάλειά της στὸ ὅτι ἦταν περικυκλωμένη ἀπὸ ὄρη. Ὅμως, παρατηρεῖ ὁ Ψαλμωδός, πέραν αὐτῆς τῆς 
προστασίας εἶχε καὶ τὴν πανί­σχυρη προστασία τοῦ Κυρίου. Ἡ ὁποία προστασία δίνεται στὸ δίκαιο καὶ ἀφοσι­ωμένο λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ὁ Κύριος δὲν μᾶς σώζει μό­νο ἀπὸ τοὺς ὑλικοὺς καὶ τοὺς σωματι­κοὺς κινδύνους. Μᾶς σώζει καὶ ἀπὸ τὶς προσβολὲς τοῦ Βελίαρ, ὅπως ψάλλει ὁ ὑμνογράφος, δηλαδὴ ἀπὸ τὶς ἐπιθέ­σεις τοῦ σατανᾶ. Βελίαρ, κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο, εἶναι ὁ ἀποστάτης. Αὐτὸς ὁ ἀποστάτης προσπαθεῖ νὰ ὁδηγήσει καὶ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους στὴν 
ἀπο­στασία ἀπὸ τὸν Θεό. Ὁ Κύριος ὅμως μᾶς προστατεύει καὶ μᾶς περιφρουρεῖ. Ἄλλωστε καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι τοῦ 
Θε­οῦ μᾶς κυκλώνουν καὶ δὲν μᾶς ἀφήνουν νὰ νικηθοῦμε ἀπὸ τὸν σατανά. «Ὄρη» περικυκλώνουν τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὴν ἀσφαλίζουν, λέει ὁ Ψαλμωδός. Καὶ ὁ Ὠριγένης γράφει· νομίζω ὅτι «ὄρη» εἶναι «δυνάμεις θεῖαι», δηλαδὴ τάγματα ἀγγε­λικὰ ποὺ περιφρουροῦν ὅσους εἶναι ἀφοσιωμένοι στὸ Θεό4. 
 Πόσο εὐγνώμονες πρέπει νὰ εἴμα­στε στὸν Κύριο καὶ Δημιουργό μας, ὁ Ὁποῖος ὄχι μόνο προνοεῖ καὶ προσφέ­ρει στοὺς δικούς Του ἀνθρώπους τὰ ἀπαραίτητα ἀγαθά, ἀλλὰ καὶ δὲν τοὺς ἀφήνει 
ἀπροστάτευτους στὶς ὧρες τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν. Ὀρθώνει δὲ καὶ τεῖχος ἀπόρθητο γύρω τους, τὰ τάγματα τοῦ οὐράνιου στρατοῦ Του!... 
 1. Βλ. ΚΩΝ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ, Ὑπόμνημα εἰς τὸν Ἱερὸν Ψαλτῆρα, Τόμ. Α΄, ἐν Ἀλεξανδρείᾳ 1929, σελ. 310­311. 
 2. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. μζ΄ [47], PG 55, 217­218. 
 3. ΙΩ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, Εἰς Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 55, 357. Βλ. καί ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΖΙΓΑΒΗΝΟΥ, Ἐξήγησις εἰς Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 128, 1196D. 
 4. ΩΡΙΓΕΝΟΥΣ, Εἰς τὸν Ψαλ. ρκδ΄ [124], PG 12, 1637D.
''Ο ΣΩΤΗΡ'' 2164

Περιπτώσεις των Ψαλμών

Κατά τον Άγιο Αρσένιο τον Καπαδόκη

ΨΑΛΜΟΣ 1ος (Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη)Όταν φυτεύουν δένδρα ή αμπέλι, για να καρποφορήσουν

ΨΑΛΜΟΣ 2ος (Ἱνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη;)Για να δώσει φώτιση ο Θεός σ’ αυτούς που πηγαίνουν σε συνέδρια.

ΨΑΛΜΟΣ 3ος (Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με;)Για να φύγει η κακία από ανθρώπους, για να μη βασανίζουν άδικα τους συνανθρώπους τους.

ΨΑΛΜΟΣ 4ος (Ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαί με εἰσήκουσάς μου)Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ευαίσθητους ανθρώπους, που αρρώστησαν από μελαγχολία από τη συμπεριφορά των σκληρόκαρδων ανθρώπων. 

ΨΑΛΜΟΣ 5ος (Τὰ ῥήματά μου ἐνώτισαι, Κύριε)Για να θεραπεύσει ο Θεός τα πληγωμένα, χτυπημένα μάτια από κακό άνθρωπο. 

ΨΑΛΜΟΣ 6ος (Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με)Για να ελευθερώσει ο Θεός τον μαγεμένο άνθρωπο. 

ΨΑΛΜΟΣ 7ος (Κύριε ὁ Θεός μου, ἐπὶ σοὶ ἤλπισα)
Γι’ αυτούς που έπαθαν από φοβία από τις φοβέρες και τις απειλές των κακών ανθρώπων.
ΨΑΛΜΟΣ 8ος (Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου)Γι’ αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονες ή από πονηρούς ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 9ος (Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε… διηγήσομαι πάντα)
Για να πάψουν να σε φοβερίζουν οι δαίμονες στον ύπνο ή με τις φαντασίες την ημέρα. 

ΨΑΛΜΟΣ 10ος (Ἐπὶ τῷ Κυρίῳ πέποιθα)
Για τα σκληρόκαρδα ανδρόγυνα που μαλώνουν και χωρίζουν. (Όταν βασανίζει άδικα ο σκληρός ή η σκληρή τον ευαίσθητο).

ΨΑΛΜΟΣ 11ος (Σῶσον με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος)
Για τους τρελούς που έχουν και κακότητα και κάνουν κακό στους ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 12ος (Ἔως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος;)
Γι’ αυτούς που πάσχουν από το συκώτι. 

ΨΑΛΜΟΣ 13ος (Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός)
Γι’ φοβερό δαιμόνιο (3 φορές την ημέρα επί 3 ημέρες). 

ΨΑΛΜΟΣ 14ος (Κύριε, τίς παροικήσει ἐν τῷ σκηνώματί σου;)
Για ν’ αλλάξουν γνώμη οι ληστές και να επιστρέψουν άπρακτοι και μετανοημένοι.

ΨΑΛΜΟΣ 15ος (Φύλαξόν με, Κύριε, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα)
Για να βρεθεί το κλειδί, όταν χαθεί. 

ΨΑΛΜΟΣ 16ος (Εἰσάκουσον, Κύριε, τῆς δικαιοσύνης μου)
Για μεγάλη συκοφαντία (3 φορές την ημέρα επί 3 ημέρες). 

ΨΑΛΜΟΣ 17ος (Ἀγαπήσω σε, Κύριε, ἡ ἰσχύς μου.)
Όταν γίνεται σεισμός ή θεομηνία, κατακλυσμός και κεραυνοί. 

ΨΑΛΜΟΣ 18ος (Οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ)
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στην γέννα τους. 

ΨΑΛΜΟΣ 19ος (Ἐπακούσαι σου Κύριος ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως)
Γι’ ανδρόγυνα που δεν γεννούν λόγω αναπηρίας, για να τους θεραπεύσει ο Θεός, για να μην χωρίσουν. 

ΨΑΛΜΟΣ 20ος (Κύριε, ἐν τῇ δυνάμει σου εὐφρανθήσεται ὁ βασιλεὺς)
Για να μαλακώσει ο Θεός τις καρδιές των πλουσίων να κάνουν ελεημοσύνες στους φτωχούς.

ΨΑΛΜΟΣ 21ος (Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρόσχες μοι)
Για να εμποδίσει ο Θεός την πυρκαϊά, για να μην γίνει κακό. 

ΨΑΛΜΟΣ 22ος (Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει)
Για να ημερέψει ο Θεός τα άτακτα και ανυπάκουα παιδιά, που θλίβουν τους γονείς τους. 

ΨΑΛΜΟΣ 23ος (Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς)
Για να ανοίξει η πόρτα, όταν χαθεί το κλειδί.

ΨΑΛΜΟΣ 24ος (Πρὸς σέ, Κύριε, ἦρα τὴν ψυχήν μου)
Σε ανθρώπους που φθονεί πολύ ο πειρασμός και τους φέρνει συνέχεια αναποδιές στην ζωή τους, για να γογγύζουν. 

ΨΑΛΜΟΣ 25ος (Κρίνόν με, Κύριε, ὅτι ἐγὼ ἐν ἀκακίᾳ μου ἐπορεύθην)
Όταν ζητάει κανείς κάτι καλό από τον Θεό, για να του το δώσει, χωρίς να τον βλάψει. 

ΨΑΛΜΟΣ 26ος (Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου)
Για να προστατέψει ο Θεός τους χωρικούς από τα εχθρικά στρατεύματα, να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και λεηλασίες στις αγροικίες.  

ΨΑΛΜΟΣ 27ος (Πρὸς σέ, Κύριε, κεκράξομαι)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους νευρασθενής και τους νευρόπονους.

ΨΑΛΜΟΣ 28ος (Ἐνέγκατε τῷ Κυρίῳ, υἱοὶ Θεοῦ)
Γι’ αυτούς που τους πειράζει η θάλασσα και φοβούνται στην πολλή φουρτούνα.

ΨΑΛΜΟΣ 29ος (Ὑψώσω σε, Κύριε, ὅτι ὑπέλαβές με)
Γι’ αυτούς που κινδυνεύουν μακριά, μέσα σε βάρβαρους και άπιστους λαούς, για να τους φυλάξει ο Θεός και να φωτίσει κι εκείνους να ημερέψουν, και να γνωρίσουν το Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 30ος (Ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα)
Για να δώσει ο Θεός αφθονία σπαρτών και καρπών στα δέντρα, όταν ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός.

ΨΑΛΜΟΣ 31ος (Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι)
Για να βρουν οι οδοιπόροι τον δρόμο, όταν χαθούν και ταλαιπωρούνται.

ΨΑΛΜΟΣ 32ος (Ἀγαλλιᾶσθε, δίκαιοι, ἐν Κυρίῳ)
Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια στους αδικοφυλακισμένους, για να ελευθερωθούν.

ΨΑΛΜΟΣ 33ος (Εὐλογήσω τὸν Κύριον ἐν παντὶ καιρῷ)
Σε ψυχορραγούντες, όταν βασανίζονται από τους δαίμονες την ώρα του θανάτου, ή σε εχθρικά στρατεύματα, όταν απειλούν και παραβιάζουν τα σύνορα, για να κάνουν κακό.

ΨΑΛΜΟΣ 34ος (Δίκασόν, Κύριε, τοὺς ἀδικοῦντάς με)
Για να ελευθερώσει ο Θεός τους καλοκάγαθους ανθρώπους από τις παγίδες των πονηρών ανθρώπων, που εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους του Θεού.

ΨΑΛΜΟΣ 35ος (Φησὶν ὁ παράνομος τοῦ ἁμαρτάνειν ἐν ἑαυτῷ)
Για να εξαλειφθεί τελείως η έχθρα μετά από τα μαλώματα ή παρεξηγήσεις. 

ΨΑΛΜΟΣ 36ος (Μὴ παραζήλου ἐν πονηρευομένοις)
Για βαριά πληγωμένους ανθρώπους από κακοποιούς εγκληματίες. 

ΨΑΛΜΟΣ 37ος (Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με)
Όταν πονάνε οι σιαγόνες από σάπια δόντια.

ΨΑΛΜΟΣ 38ος (Εἶπα· φυλάξω τὰς ὁδούς μου)
Για να βρουν εργασία οι εγκαταλελειμμένοι και δυστυχισμένοι άνθρωποι, για να μη θλίβονται. 

ΨΑΛΜΟΣ 39ος (Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον)
Για να επανέλθει αγάπη μεταξύ αφεντικού και υπαλλήλων, όταν δημιουργούνται προστριβές. 

ΨΑΛΜΟΣ 40ος (Μακάριος ὁ συνιῶν ἐπὶ πτωχὸν καὶ πένητα)
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες στην γέννα, από πρόωρο τοκετό.

ΨΑΛΜΟΣ 41ος (Ὃν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος)
Σε νέους που αρρωσταίνουν από έρωτα, όταν τραυματίζεται το ένα πρόσωπο και θλίβεται.

ΨΑΛΜΟΣ 42ος (Κρῖνόν με, ὁ Θεός, καὶ δίκασον τὴν δίκην μου)
Για να ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι από τις φυλακές του εχθρικού έθνους.

ΨΑΛΜΟΣ 43ος (Ὁ Θεός, ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν ἠκούσαμεν)Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια στα παρεξηγημένα ανδρόγυνα, για να συμφιλιωθούν.

ΨΑΛΜΟΣ 44ος (Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν)
Για τους ανθρώπους που πάσχουν από την καρδιά ή από τα νεφρά.

ΨΑΛΜΟΣ 45ος (Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις)
Για τους νέους, που εμποδίζει ο εχθρός, από φθόνο, να δημιουργήσουν οικογένεια (να παντρευτούν).

ΨΑΛΜΟΣ 46ος (Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας)
Για να ειρηνεύσει ο υπηρέτης ή ο δούλος, όταν φύγει πληγωμένος από το αφεντικό του και να βρει δουλειά.

ΨΑΛΜΟΣ 47ος (Μέγας Κύριος καὶ αἰνετὸς σφόδρα)
Όταν γίνονται μεγάλες καταστροφές και ληστείες από βαρβαρικές συμμορίες πειρατών. (Να διαβάζεται συνέχεια επί 40 ημέρες).

ΨΑΛΜΟΣ 48ος (Ἀκούσατε ταῦτα, πάντα τὰ ἔθνη)
Γι’ αυτούς που κάνουν επικίνδυνη δουλειά.

ΨΑΛΜΟΣ 49ος (Θεὸς θεῶν Κύριος ἐλάλησε)
Για να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στον Θεό οι απομακρυσμένοι άνθρωποι, για να σωθούν.

ΨΑΛΜΟΣ 50ος (Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου)Όταν εξ αμαρτιών μας έρθει παιδαγωγική οργή Θεού (επιδημία αρρώστιας και θανατικό στους ανθρώπους ή στα ζώα).

ΨΑΛΜΟΣ 51ος (Τί ἐγκαυχᾷ ἐν κακίᾳ, ὁ δυνατός)
Για να μετανοήσουν οι σκληρόκαρδοι άρχοντες και να γίνουν ευσπλαχνικοί, για να μη βασανίζουν τον λαό.

ΨΑΛΜΟΣ 52ος (Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· Οὐκ ἔστι Θεός)
Για να ευλογήσει ο Θεός τα δίχτυα, να γεμίζουν ψάρια.

ΨΑΛΜΟΣ 53ος (Ὁ Θεός, ἐν τῷ ὀνόματί σου σῶσόν με)
Για να φωτίσει ο Θεός τους πλούσιους, που έχουν αγορασμένους δούλους, να τους ελευθερώσουν.

ΨΑΛΜΟΣ 54ος (Ἐνώτισαι, ὁ Θεός, τὴν προσευχήν μου)
Για να αποκατασταθεί η υπόληψη της δυσφημισμένης οικογένειας που είχε συκοφαντηθεί.

ΨΑΛΜΟΣ 55ος (Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ὅτι κατεπάτησέ με ἄνθρωπος)
Σε ευαίσθητους, που έχουν πληγωθεί ψυχικά από τους συνανθρώπους τους.

ΨΑΛΜΟΣ 56ος (Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με)
Γι’ ανθρώπους που υποφέρουν από πονοκέφαλο, από πολλή στενοχώρια.

ΨΑΛΜΟΣ 57ος (Εἰ ἀληθῶς ἄρα δικαιοσύνην λαλεῖτε)
Για να έλθουν ευνοϊκά τα πράγματα σ’ εκείνους που ενεργούν για το καλό, να εμποδίσει ο Θεός κάθε πονηρή ενέργεια δαιμόνων ή φθονερών ανθρώπων.

ΨΑΛΜΟΣ 58ος (Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, ὁ Θεός)
Για τους βουβούς, να δώσει ο Θεός λαλιά.

ΨΑΛΜΟΣ 59ος (Ὁ Θεός, ἀπώσω ἡμᾶς καὶ καθεῖλες ἡμᾶς)
Για να φανερώσει ο Θεός την αλήθεια, όταν συκοφαντείται σύνολο ανθρώπων.

ΨΑΛΜΟΣ 60ος (Εἰσάκουσόν, ὁ Θεός, τῆς δεήσεώς μου)
Γι’ αυτούς που δυσκολεύονται στην εργασία, είτε από τεμπελιά είτε από δειλία.

ΨΑΛΜΟΣ 61ος (Οὐχὶ τῷ Θεῷ ὑποταγήσεται ἡ ψυχή μου)
Για να απαλλάξει ο Θεός από δοκιμασίες τον ολιγόψυχο άνθρωπο, που δεν έχει υπομονή και γογγύζει.

ΨΑΛΜΟΣ 62ος (Ὁ Θεὸς ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω)
Για να καρπίσουν τα χωράφια και τα δέντρα, όταν στερούνται από νερό.

ΨΑΛΜΟΣ 63ος (Εἰσάκουσον, ὁ Θεός, τῆς φωνῆς μου)
Όταν δαγκωθεί ο άνθρωπος από λύκο ή σκύλο λυσσασμένο (τους έδινε και από το διαβασμένο νερό, για να πιουν).

ΨΑΛΜΟΣ 64ος (Σοί πρέπει ὕμνος, ὁ Θεός, ἐν Σιών)
Για να έχουν οι έμποροι ευλογία, για να μην φλυαρούν και αδικούν τους απλούς ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 65ος (Ἀλαλάξατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ)
Για να μην φέρει αναποδιές ο πονηρός στα σπίτια και θλίβει τις οικογένειες.

ΨΑΛΜΟΣ 66ος (Ὁ Θεὸς οἰκτειρήσαι ἡμᾶς)
Για να ευλογηθούν τα πουλερικά (ορνιθοτροφεία).

ΨΑΛΜΟΣ 67ος (Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ)
Για να ελευθερωθούν οι μητέρες, που δυσκολεύονται να αποβάλλουν, όταν παθαίνουν κακό.

ΨΑΛΜΟΣ 68ος (Σῶσόν με, ὁ Θεός, ὅτι εἰσήλθοσαν ὕδατα)
Όταν γίνονται θεομηνίες και πλημμυρίζουν τα ποτάμια και παρασύρουν σπίτια και ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 69ος (Ὁ Θεὸς, εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες)
Σε ευαίσθητους ανθρώπους που θλίβονται για το παραμικρό και έρχονται σε απόγνωση, να τους ενισχύει ο Θεός.

ΨΑΛΜΟΣ 70ος (Ἐπὶ σοί, Κύριε, ἤλπισα)
Για εγκαταλελειμμένους ανθρώπους, που γίνονται βαρετοί από φθόνο του διαβόλου και έρχονται σε απόγνωση, για να βρουν έλεος από τον Θεό και περίθαλψη.

ΨΑΛΜΟΣ 71ος (Ὁ Θεός, τὸ κρίμα σου τῷ βασιλεῖ δὸς)
Για να ευλογήσει ο Θεός τα αγαθά της νέας εσοδείας, που μετέφεραν στα σπίτια τους οι γεωργοί.

ΨΑΛΜΟΣ 72ος (Ὡς ἀγαθὸς ὁ Θεὸς τῷ ᾿Ισραήλ)
Για να μετανοήσουν οι κακοποιοί άνθρωποι.

ΨΑΛΜΟΣ 73ος (Ἰνα τί, ὁ Θεός, ἀπώσω εἰς τέλος)
Για να προφυλάξει ο Θεός τους χωρικούς που εργάζονται στα χωράφια τους, όταν οι εχθροί έχουν περικυκλωμένο το χωριό.

ΨΑΛΜΟΣ 74ος (Ἐξομολογησόμεθά σοι, ὁ Θεός)
Για να ημερέψει το βάρβαρο αφεντικό, να μην βασανίζει τους συνανθρώπους του, τους υπαλλήλους.

ΨΑΛΜΟΣ 75ος (Γνωστὸς ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ ὁ Θεός)
Σε μητέρα που φοβάται στη γέννα της, για να την ενθαρρύνει και να την προστατέψει ο Θεός.

ΨΑΛΜΟΣ 76ος (Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς τὸν Θεόν)
Όταν δεν υπάρχει κατανόηση μεταξύ γονέων και παιδιών, να τους φωτίσει ο Θεός, για να ακούνε τα παιδιά τους γονείς και οι γονείς να δείχνουν αγάπη.

ΨΑΛΜΟΣ 77ος (Προσέχετε, λαός μου, τῷ νόμῳ μου)
Για να φωτίσει ο Θεός τους δανειστές, να μην πιέζουν τους συνανθρώπους τους για το χρέος τους, και να είναι ευσπλαχνικοί.

ΨΑΛΜΟΣ 78ος (Ὁ Θεός, ἤλθοσαν ἔθνη εἰς τὴν κληρονομίαν σου)
Για να προφυλάξει ο Θεός τα χωριά από ληστείες και καταστροφές των εχθρικών στρατευμάτων.

ΨΑΛΜΟΣ 79ος (Ὁ ποιμαίνων τὸν ᾿Ισραήλ, πρόσχες)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τον άνθρωπο, όταν πρήζεται το πρόσωπό του και πονάει όλο το κεφάλι του.

ΨΑΛΜΟΣ 80ος (Ἀγαλλιᾶσθε τῷ Θεῷ τῷ βοηθῷ ἡμῶν)
Για να οικονομήσει ο Θεός τους φτωχούς, που στερούνται και στενοχωριούνται από την ανέχεια και θλίβονται.

ΨΑΛΜΟΣ 81ος (Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν)
Για να αγοράσουν οι άνθρωποι τα προϊόντα των γεωργών, για να μην στενοχωριούνται και θλίβονται οι χωρικοί.

ΨΑΛΜΟΣ 82ος (Ὁ Θεός, τίς ὁμοιωθήσεταί σοι;)
Για να εμποδίσει ο Θεός τους κακούς ανθρώπους, που θέλουν να κάνουν δολοφονίες.

ΨΑΛΜΟΣ 83ος (Ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου)
Για να διατηρηθούν από τον Θεό όλα τα υπάρχοντα του σπιτιού καλά, τα ζώα και τα προϊόντα των παραγωγών.

ΨΑΛΜΟΣ 84ος (Εὐδόκησας, Κύριε, τὴν γῆν σου)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που έχουν πληγωθεί από τους ληστές και έπαθαν και από φοβία.

ΨΑΛΜΟΣ 85ος (Κλῖνον, Κύριε, τὸ οὖς σου)
Για να σώσει ο Θεός τον κόσμο, όταν πέφτει χολέρα στους ανθρώπους και πεθαίνουν.

ΨΑΛΜΟΣ 86ος (Οἱ θεμέλιοι αὐτοῦ ἐν τοῖς ὄρεσι τοῖς ἁγίοις)
Για να παρατείνει ο Θεός την ζωή στους οικογενειάρχες, που έχουν ακόμη υποχρεώσεις οικογενειακές.

ΨΑΛΜΟΣ 87ος (Κύριε ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου)
Για να προστατεύσει ο Θεός όλους τους απροστάτευτους ανθρώπους, που ταλαιπωρούνται από σκληρούς συνανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 88ος (Τὰ ἐλέη σου, Κύριε, εἰς τὸν αἰῶνα ᾄσομαι)
Για να δυναμώσει ο Θεός τους φιλάσθενους και αδύνατους ανθρώπους, για να μπορούν να εργάζονται χωρίς να κουράζονται και να θλίβονται.

ΨΑΛΜΟΣ 89ος (Κύριε, καταφυγὴ ἐγενήθης ἡμῖν)
Για να βρέξει ο Θεός, όταν υπάρχει ανομβρία ή όταν στερέψουν τα πηγάδια, για να βγάλουν νερό.

ΨΑΛΜΟΣ 90ος (Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ ῾Υψίστου)
Για να εξαφανιστεί ο διάβολος, όταν παρουσιάζεται σε άνθρωπο και τον τρομάζει.

ΨΑΛΜΟΣ 91ος (Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι τῷ Κυρίῳ)
Για να δώσει ο Θεός σύνεση στους ανθρώπους, για να προκόπτουν πνευματικά.

ΨΑΛΜΟΣ 92ος (Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, εὐπρέπειαν ἐνεδύσατο)
Για να προφυλάξει ο Θεός το πλοίο, όταν κινδυνεύει από μεγάλη φουρτούνα στη θάλασσα (έριχνε δε και αγιασμένο νερό στα τέσσερα σημεία του πλοίου).

ΨΑΛΜΟΣ 93ος (Θεὸς ἐκδικήσεων Κύριος)
Για να φωτίσει ο Θεός τους άτακτους ανθρώπους, που δημιουργούν θέματα στο έθνος και αναστατώνουν τον λαό και τον ταλαιπωρούν με ακαταστασίες και φαγωμάρες.

ΨΑΛΜΟΣ 94ος (Δεῦτε ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίῳ)
Για να μην πλησιάσουν μάγια στα ανδρόγυνα και δημιουργούνται θέματα και προστριβές.

ΨΑΛΜΟΣ 95ος (Ἄσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν, ᾄσατε τῷ Κυρίῳ)
Για να δώσει ο Θεός την ακοή στους κουφούς.

ΨΑΛΜΟΣ 96ος (Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ)
Για να φύγουν τα μάγια από τους ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 97ος (Ἄσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν, ὅτι θαυμαστὰ)
Για να δώσει ο Θεός παρηγοριά στους στενοχωρημένους ανθρώπους, για να μη θλίβονται.

ΨΑΛΜΟΣ 98ος (Ὁ Κύριος ἐβασίλευσεν, ὀργιζέσθωσαν λαοί)
Για να ευλογήσει και να χαριτώσει ο Θεός τους νέους που θέλουν να αφιερωθούν στον Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 99ος (Ἀλαλάξατε τῷ Κυρίῳ, πᾶσα ἡ γῆ)
Για να ευλογήσει και να εκπληρώσει ο Θεός τους θείους πόθους των ανθρώπων.

ΨΑΛΜΟΣ 100ος (Ἔλεος καὶ κρίσιν ᾄσομαί σοι, Κύριε)
Για να δίνει ο Θεός χαρίσματα στους καλοκάγαθους ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 101ος (Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, καὶ ἡ κραυγή μου)
Για να ευλογήσει ο Θεός τους ανθρώπους, που φέρουν αξιώματα, για να βοηθούν τον κόσμο με καλοσύνη και κατανόηση.

ΨΑΛΜΟΣ 102ος (Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον καί, πάντα τὰ ἐντός μου)
Για να έλθουν τα έμμηνα, όταν καθυστερούν.

ΨΑΛΜΟΣ 103ος (Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον. Κύριε ὁ Θεός μου)
Για να ευλογήσει ο Θεός τα υπάρχοντα των ανθρώπων, για να μην στερούνται και θλίβονται, αλλά να δοξάσουν τον Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 104ος (Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ καὶ ἐπικαλεῖσθε)
Για να μετανοήσουν οι άνθρωποι και να εξομολογηθούν τις αμαρτίες τους.

ΨΑΛΜΟΣ 105ος (Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ… Τίς λαλήσει)
Για να δώσει φώτιση ο Θεός στους ανθρώπους να μην ξεκλίνουν από την οδό της σωτηρίας.

ΨΑΛΜΟΣ 106ος (Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ… Εἰπάτωσαν)
Για να λύσει ο Θεός την στείρωση των γυναικών.

ΨΑΛΜΟΣ 107ος (Ἑτοίμη ἡ καρδία μου, ὁ Θεός)
Για να ταπεινώσει ο Θεός τους εχθρούς, για να αλλάξουν τις κακές των διαθέσεις(7 φορές την ημέρα επί 7 ημέρες).

ΨΑΛΜΟΣ 108ος (Ὁ Θεός, τὴν αἴνεσίν μου μὴ παρασιωπήσῃς)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους σεληνιασμένους ή για να ελεήσει τους ψευδομάρτυρες, να μετανοήσουν.

ΨΑΛΜΟΣ 109ος (Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου)
Για να έχουν σεβασμό οι νεότεροι στους μεγαλύτερους.

ΨΑΛΜΟΣ 110ος (Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε… ἐν βουλῇ εὐθέων)
Για να μετανοήσουν οι άδικοι κριτές και να κρίνουν δίκαια τον λαό του Θεού.

ΨΑΛΜΟΣ 111ος (Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον)
Για να προφυλάξει ο Θεός τους στρατιώτες, όταν πηγαίνουν στον πόλεμο.

ΨΑΛΜΟΣ 112ος (Αἰνεῖτε, παῖδες, Κύριον)
Για να δώσει ο Θεός ευλογίες στη φτωχή χήρα, να πληρώσει τα χρέη της και ν’ απαλλαχτεί από τη φυλακή(3 φορές την ημέρα επί 3 ημέρες).

ΨΑΛΜΟΣ 113ος (Ἐν ἐξόδῳ ᾿Ισραὴλ ἐξ Αἰγύπτου)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τα καθυστερημένα διανοητικά και μογγόλαλα παιδιά.

ΨΑΛΜΟΣ 114ος (Ἠγάπησα, ὅτι εἰσακούσεται Κύριος)
Για να δίνει ο Θεός ευλογίες και παρηγοριά στα δυστυχισμένα, φτωχά παιδάκια, για να μην περιφρονούνται από τα παιδιά των πλουσίων και θλίβονται.

ΨΑΛΜΟΣ 115ος (Ἐπίτευσα, διὸ ἐλάλησα)
Για να θεραπεύσει ο Θεός το φοβερό πάθος του ψεύδους.

ΨΑΛΜΟΣ 116ος (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη)
Για να διατηρούν αγάπη και ομόνοια οι οικογένειες και να δοξολογούν το Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 117ος (Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ… Εἰπάτω δὴ οἶκος ᾿Ισραὴλ)
Για να ταπεινώσει ο Θεός τους βαρβάρους, όταν κυκλώνουν το χωριό και το απειλούν, και να ανατρέψει τις κακές διαθέσεις τους.

ΨΑΛΜΟΣ 118ος (Μακάριοι οἱ ἄμωμοι ἐν ὁδῷ)
Για να πατάξει ο Θεός τους βαρβάρους, και να ταπεινώσει την δράση τους, όταν σφάζουν αθώα γυναικόπαιδα.

ΨΑΛΜΟΣ 119ος (Πρὸς Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα)
Για να δίνει υπομονή και ανεκτικότητα ο Θεός στους ανθρώπους, που είναι αναγκασμένοι να παρευρίσκονται με δόλιους και άδικους ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 120ος (Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη)
Για να προστατεύσει ο Θεός τους σκλάβους από τα εχθρικά χέρια, να μην τους κακοποιήσουν μέχρι να ελευθερωθούν.

ΨΑΛΜΟΣ 121ος (Εὐράνθην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσι μοι)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που πάσχουν από βασκανία.

ΨΑΛΜΟΣ 122ος (Πρὸς σὲ ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου)
Για να δώσει ο Θεός το φως στους τυφλούς και να θεραπεύσει τα πονεμένα μάτια.

ΨΑΛΜΟΣ 123ος (Εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν)
Για να φυλάξει ο Θεός τους ανθρώπους από τα φίδια, να μην τους δαγκώσουν.

ΨΑΛΜΟΣ 124ος (Οἱ πεποιθότες ἐπὶ Κύριον ὡς ὄρος Σιών)
Για να προφυλάξει ο Θεός τα κτήματα των δικαίων ανθρώπων από τους κακούς ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 125ος (Ἐν τῷ ἐπιστρέψαι Κύριον τὴν αἰχμαλωσίαν Σιὼν)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που πάσχουν από συνεχείς πονοκεφάλους.

ΨΑΛΜΟΣ 126ος (Ἐάν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον)
Για να ειρηνεύσει ο Θεός την οικογένεια, όταν μαλώνουν.

ΨΑΛΜΟΣ 127ος (Μακάριοι πάντες οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον)
Για να μην πλησιάσει η κακία του εχθρού ποτέ στα σπίτια και να επικρατήσει η ειρήνη και η ευλογία του Θεού στην οικογένεια.

ΨΑΛΜΟΣ 128ος (Πλεονάκις ἐπολέμησάν με ἐκ νεότητός μου)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους που πάσχουν από ημικρανία, πονοκεφάλους και να ελεήσει τους σκληρόκαρδους και αδιάκριτους ανθρώπους, που στενοχωρούν τους ευαίσθητους.

ΨΑΛΜΟΣ 129ος (Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σοι, Κύριε)
Για να δώσει ο Θεός θάρρος και ελπίδα στους αρχάριους, για να μη δυσκολεύονται στη δουλειά τους.

ΨΑΛΜΟΣ 130ος (Κύριε, οὐχ ὑψώθη ἡ καρδία μου)
Για να δώσει ο Θεός μετάνοια και παρηγοριά με ελπίδα στους ανθρώπους, για να σωθούν.

ΨΑΛΜΟΣ 131ος (Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Δαυΐδ)
Για να λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο, όταν εξ αμαρτιών μας γίνονται συνεχείς πόλεμοι.

ΨΑΛΜΟΣ 132ος (Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν)
Για να φυλάξει ο Θεός τα έθνη να συμφιλιωθούν και να ειρηνεύουν οι άνθρωποι.

ΨΑΛΜΟΣ 133ος (Ἰδοὺ δὴ εὐλογεῖτε τὸν Κύριον)
Για να φυλάξει ο Θεός τους ανθρώπους από κάθε κίνδυνο.

ΨΑΛΜΟΣ 134ος (Αἰνεῖτε τὸ ὄνομα Κυρίου, αἰνεῖτε, δοῦλοι, Κύριον)
Για να συγκεντρώνονται οι άνθρωποι την ώρα της προσευχής και να ενώνεται ο νους τους με το Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 135ος (Έξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ… ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ)
Για να προστατέψει ο Θεός τους πρόσφυγες, όταν εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και φεύγουν, για να σωθούν απ’ τους βαρβάρους.

ΨΑΛΜΟΣ 136ος (Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος)
Για να σταθεροποιήσει ο Θεός τον άνθρωπο, που έχει άστατο χαρακτήρα.

ΨΑΛΜΟΣ 137ος (Ἐξομολογήσομαί σοι… καὶ ἐναντίον ἀγγέλων)
Για να φωτίζει ο Θεός τους άρχοντες του τόπου, για να βρίσκουν κατανόηση οι άνθρωποι στα αιτήματά τους.

ΨΑΛΜΟΣ 138ος (Κύριε, ἐδοκίμασάς με, καὶ ἔγνως με)
Για να πάψει ο διάβολος να πειράζει τους ευαίσθητους ανθρώπους με βλάσφημους λογισμούς.

ΨΑΛΜΟΣ 139ος (Ἐξελοῦ με, Κύριε, ἐξ ἀνθρώπου πονηροῦ)
Για να ημερέψει ο Θεός τον δύστροπο οικογενειάρχη, που ταλαιπωρεί ολόκληρη την οικογένεια.

ΨΑΛΜΟΣ 140ος (Κύριε, ἐκέκραξα πρὸς σέ, εἰσάκουσόν μου)
Για να ημερέψει Θεός τον βάρβαρο άρχοντα του τόπου, που βασανίζει τους συνανθρώπους του.

ΨΑΛΜΟΣ 141ος (Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, … ἐδεήθην)
Για να ημερέψει ο Θεός τον επαναστάτη, που κάνει κακό · και Κούρδης εάν είναι, γίνεται αρνί.

ΨΑΛΜΟΣ 142ος (Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου)
Για να προστατέψει ο Θεός την μητέρα στον καιρό της εγκυμοσύνης, να μην αποβάλει.

ΨΑΛΜΟΣ 143ος (Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεός μου)
Για να καταπραΰνει ο Θεός τον αναστατωμένο λαό, να μην γίνει εμφύλιος πόλεμος.

ΨΑΛΜΟΣ 144ος (Ὑψώσω σε, ὁ Θεός μου ὁ βασιλεύς μου)
Για να ευλογήσει ο Θεός τις εργασίες των ανθρώπων, για να είναι ευάρεστες στον Θεό.

ΨΑΛΜΟΣ 145ος (Αἴνει, ἡ ψυχή μου, τὸν Κύριον)
Για να σταματήσει ο Θεός τις αιμορραγίες των ανθρώπων.

ΨΑΛΜΟΣ 146ος (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, ὅτι ἀγαθὸν ψαλμός)
Για να θεραπεύσει ο Θεός τους ανθρώπους, που έχουν κτυπηθεί και πληγωθεί στις σιαγόνες από κακούς ανθρώπους.

ΨΑΛΜΟΣ 147ος (Ἐπαίνει, ῾Ιερουσαλήμ, τὸν Κύριον)
Για να ημερέψει ο Θεός τα άγρια ζώα του βουνού, για να μην κάνουν κακό στους ανθρώπους και ζημιές στα σπαρτά.

ΨΑΛΜΟΣ 148ος (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον ἐκ τῶν οὐρανῶν)
Για να κάνει καιρό ευνοϊκό ο Θεός, για να έχουν αφθονία εισοδημάτων οι άνθρωποι και να δοξάζουν τον Θεό.

Τέλος των περιπτώσεων του Αγίου Αρσενίου

ΨΑΛΜΟΣ 149ος (Ἄσατε τῷ Κυρίῳ ᾆσμα καινόν)
Από ευγνωμοσύνη και ευχαριστία στον Θεό για τις μεγάλες του καλοσύνες και για την πολλή του αγάπη, που δεν έχει όρια, και μας ανέχεται (Γέροντος Παϊσίου).

ΨΑΛΜΟΣ 150ος (Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ)
Για να δώσει ο Θεός χαρά και παρηγοριά στους θλιμμένους αδελφούς μας, που βρίσκονται στην ξενιτιά και στους κεκοιμημένους αδελφούς μας, που βρίσκονται στην πιο μακρινή ξενιτιά. Αμήν. (Γέροντος Παϊσίου)

Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η
χρησιμοποιώντας περιπτώσεις των Ψαλμών του Αγίου Αρσενίου 

Ψαλμός 50ος

Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. ἐπὶ πλεῖον πλῦνον μὲ ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός. σοὶ μόνω ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῆς ἐν τοὶς λόγοις σου, καὶ νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθε σέ. ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίες ἐκίσσησε μὲ ἡ μήτηρ μου. ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. ραντιεῖς μὲ ὑσσώπω, καὶ καθαρισθήσομαι. πλυνεῖς μέ, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς μοὶ ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τᾶς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοὶς ἐγκάτοις μου. μὴ ἀπορρίψης μὲ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμα σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλης ἀπ’ ἐμοῦ. ἀπόδος μοὶ τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. διδάξω ἀνόμους τᾶς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. ρύσαι μὲ ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου. ἀγαλλιάσεται ἡ γλώσσα μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τὴ εὐδοκία σου τὴν Σιῶν, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα. τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Θεοτόκιον

Ὑπὸ τὴν σὴν εὐσπλαγχνίαν, καταφεύγομεν, Θεοτόκε, τὰς ἡμῶν ἱκεσίας, μὴ παρίδῃς ἐν περιστάσει, ἀλλ’ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, μόνη Ἁγνή, μόνη εὐλογημένη.  

Απολυτίκιον Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου 

Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιόν του Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, πάτερ Ὅσιε, Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι, ἠμίν τό μέγα ἔλεος

Διαβάζουμε την περίπτωση για την οποία θέλουμε να προσευχηθούμε και στην συνέχεια τον αντίστοιχο Ψαλμό.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα, Ἀλληλούϊα, δόξα σοι ὁ Θεός (τρις).

Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Δοξολογία

Σοὶ δόξα πρέπει, Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία.
Ὑμνοῦμεν σέ, εὐλογοῦμεν σέ, προσκυνοῦμεν σέ, δοξολογοῦμεν σέ, εὐχαριστοῦμεν σοί, διὰ τὴν μεγάλην σοῦ δόξαν.
Κύριε Βασιλεῦ, ἐπουράνιε Θεέ, πάτερ παντοκράτορ, Κύριε Υἱὲ μονογενές, Ἰησοῦ Χριστέ, καὶ Ἅγιον Πνεῦμα.
Κύριε ὁ Θεός, ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ, ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρός, ὁ αἰρῶν τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ αἰρῶν τάς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου.
Πρόσδεξαι τὴν δέησιν ἡμῶν, ὁ καθήμενος ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρός, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.
Ὅτι σὺ εἲ μόνος Ἅγιος, σῦ εἲ μόνος Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν.
Καθ’ ἑκάστην ἡμέραν εὐλογήσω σέ, καὶ αἰνέσω τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.
Κύριε, καταφυγὴ ἐγενήθης ἡμῖν ἐν γενεᾷ καὶ γενεά. Ἐγὼ εἶπα. Κύριε, ἐλέησον μέ, ἴασαι τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἥμαρτον σοί.
Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον, δίδαξον μὲ τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἲ ὁ Θεός μου.
Ὅτι παρὰ σοὶ πηγὴ ζωῆς. ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς. Παράτεινον τὸ ἔλεός σου τοῖς γινώσκουσι σέ.
Καταξίωσον, Κύριε, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ ἀναμαρτήτους φυλαχθῆναι ἡμάς.
Εὐλογητὸς εἴ, Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν, καὶ αἰνετὸν καὶ δεδοξασμένον τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Γένοιτο, Κύριε, τὸ ἔλεός σου ἐφ’ ἡμάς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπὶ σέ. Εὐλογητὸς εἴ, Κύριε, δίδαξον μὲ τὰ δικαιώματά σου.
Εὐλογητὸς εἴ, Δεσπότα, συνέτισον μὲ τὰ δικαιώματά σου. Εὐλογητὸς εἴ, Ἅγιε, φώτισον μὲ τοῖς δικαιώμασί σου.
Κύριε, τὸ ἔλεός σου εἰς τὸν αἰῶνα, τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ παρίδῃς.
Σοὶ πρέπει αἶνος, σοὶ πρέπει ὕμνος, σοὶ δόξα πρέπει, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

Απόσπασμα από το βιβλίο
“Λόγοι Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου – Περί προσευχής -Τόμος ς΄”

https://xfd.gr/keimena/