Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: «Μην χάνεις την ελπίδα σου στο Θεό»

– Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

– Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας.

Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι.Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι.

Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν.

Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες…

– Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

– Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι’ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή.

Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα.

Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.

https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/agios-paisios-agioritis-min-chanis-tin-elpida-sou-sto-theo-2/

Ορθόδοξος Χριστιανισμός και Ψυχική Υγεία 19o

 3.5. Προκλήσεις και προτάσεις για ενίσχυση του ρόλου της Εκκλησίας 

 Η Εκκλησία διαδραματίζει αναμφισβήτητα σπουδαίο ρόλο στην στήριξη της ψυχικής υγείας των ανθρώπων. Ως πνευματικό θεραπευτήριο καλείται να στηρίξει το ποίμνιο και να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις της εποχής που σχετίζονται με την ψυχική υγεία. Τέτοιες προκλήσεις αποτελούν η ανάπτυξη συνεργασίας της εκκλησίας με επαγγελματίες ψυχικής υγείας, η αύξηση της επιμόρφωσης των ποιμένων, η ανάπτυξη οργανωμένων δομών στήριξης αλλά και η εξάλειψη του στιγματισμού των ψυχικά νοσούντων με το άνοιγμα της αγκαλιάς της Εκκλησίας σε όσους το έχουν ανάγκη. Η συνεργασία μεταξύ πνευματικών ποιμένων και επαγγελματιών ψυχικής υγείας αποτελεί δύσκολο εγχείρημα που όμως είναι ιδιαίτερα επιτακτικό στις μέρες μας. Υπέρ της ανάγκης για εγρήγορση συνηγορεί η επίγνωση της ελλιπούς, προς το παρόν, ανάπτυξης από την ορθόδοξη θεολογία, υπεύθυνου διαλόγου με την ψυχιατρική και την ψυχολογία ώστε να καταστεί εφικτό να αναπτυχθεί πλαίσιο επικοινωνίας και συνεργασίας111. Η στήριξη από την πλευρά της εκκλησίας τέτοιων πρωτοβουλιών είναι   απαραίτητες και προκειμένου να είναι αποτελεσματικές απαιτούν τόσο θεολογική εμβάθυνση όσο και επιστημονική ενημέρωση. Η ύπαρξη καχυποψίας και η έλλειψη διαλόγου έχουν σχεδόν εκμηδενίσει την σχέση μεταξύ εκκλησίας και επαγγελματιών ψυχικής υγείας και έχουν διχάσει την ισορροπία που θα έπρεπε να υπάρχει μεταξύ πνευματικής και ψυχικής θεραπείας. Ο άνθρωπος ως ψυχοσωματικό και πνευματικό όν έχει ανάγκη ισορροπίας στο σώμα και τον νου. Οι πνευματικοί ποιμένες αναλαμβάνουν την πνευματική ισορροπία ωστόσο κάποιες φορές απαιτείται η συμβολή και ειδικών επιστημόνων-ιατρών που θα φροντίσουν το άτομο να απαλλαχθεί ευκολότερα από τις ψυχικές ασθένειες και να θεραπευθεί πλήρως. Πολλοί άνθρωποι χρήζουν ολοκληρωμένης φροντίδας η οποία δεν τους παρέχεται εξαιτίας αμοιβαίων προκαταλήψεων από πλευράς μη σωστά καταρτισμένων κληρικών και ψυχολόγων. Αποτελεί πρόκληση η θεολογία να καθορίσει τις ορθόδοξες, πατερικές προδιαγραφές της συνάντησης της εκκλησιαστικής διακονίας των ψυχικών πασχόντων με την ψυχολογία και την ψυχιατρική επιστήμη112. Η έλλειψη κατάρτισης των ποιμένων σε εξειδικευμένα θέματα ψυχικής υγείας αποτελεί επίσης τροχοπέδη στην ολιστική θεραπευτική προσέγγιση. Οι κληρικοί και πνευματικοι πατέρες συχνά καλούνται να αντιμετωπίζουν θέματα που δεν άπτονται αποκλειστικά στην ανάπτυξη της πνευματικότητας των πιστών αλλά συνδέονται με την ψυχολογικής τους κατάσταση. Η εκκλησιαστική παρουσία σε αυτές τις περιπτώσεις δεν επιτρέπει ερασιτεχνισμούς και φονταμενταλιστικές μονομέρειες113. Χωρίς πλήρη  κατάρτιση σε θέματα ψυχικής υγείας ελλοχεύει ο κίνδυνος παρερμηνείας της κατάστασης ενός ανθρώπου με αποτέλεσμα την παροχή λάθος συμβουλής και επιδείνωσης του προβλήματος. Η αντιμετώπιση του στιγματισμού των ψυχικά νοσούντων αποτελεί μια ακόμα πρόκληση στους κόλπους της Εκκλησίας. Άνθρωποι που ζουν έγκλειστοι υπό τον φόβο του στίγματος του ψυχικά ασθενούς επί πολλές δεκαετίες μέσα σε ψυχιατρικά ιδρύματα, έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για το μέλλον, πολλές φορές σε άθλιες συνθήκες πρέπει να αντιμετωπιστούν με ευαισθησία και αγάπη από την εκκλησία. Η εκκλησία οφείλει να προβάλλει ότι η ψυχική ασθένεια δεν είναι αμαρτία και να αγκαλιάσει τους ανθρώπους αυτούς χωρίς να τους αποκλείει από την κοινωνική και εκκλησιαστική ζωή. Η ενεργός συμμετοχή της εκκλησίας σε δράσεις επανένταξης ψυχικά νοσούντων ανθρώπων είναι  καθήκον της εκκλησίας γιατί οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη την έμπρακτη αγάπη που δίδαξε ο Χριστός.

-50-