Επιστολή Τέταρτη - Παιδί μου, εάν προσέχης ο,τι σου γράφω

 Λοιπόν βιάσου. Λέγε διαρκώς την ευχήν. Μην παύης καθόλου το στόμα. Έτσι θα την συνηθίσης μέσα σου και κατόπιν θα την παραλάβη ο νους. Μην ξεθαρρεύης στους λογισμούς, διότι μαλθακώνεσαι και μολύνεσαι.

Ευχή, βια φύσεως διηνεκής, και θα ιδής πόσην Χάριν θα λάβης.

Η ζωή του ανθρώπου παιδί μου, είναι θλίψις, διότι είναι στη εξορία. Μη ζητής τελείαν ανάπαυσιν. Ο Χριστός μας εσήκωσε τον σταυρόν, και ημείς θα σηκώσωμεν. Όλας τα θλίψεις εάν τας υπομένωμεν, ευρίσκομεν Χάριν παρά Κυρίου. Δι'αυτό μας αφήνει ο Κύριος να πειραζώμεθα δια να δοκιμάζη τον ζήλον και την αγάπην προς αυτόν όπου έχομεν. Δι' αυτό χρεία υπομονής. Χωρίς υπομονήν δεν γίνεται ο άνθρωπος πρακτικός, δεν μανθάνει τα πνευματικά, δεν φθάνει εις μέτρα αρετής και τελειώσεως.

Αγάπα τον Ιησούν και λέγε αδιάλειπτα την ευχήν και αυτή σε φωτίζει εις την οδόν του. Πρόσεχε να μην κατακρίνης. Διότι από αυτό παραχωρεί ο Θεός και φεύγει η Χάρις και σε αφήνει ο Κύριος να πέφτης, να ταπεινώνεσαι, να βλέπης τα ιδικά σου σφάλματα. Αλλ'όταν υποχωρή η Χάρις να δοκιμασθή ο άνθρωπος, τότε γίνονται όλα σαρκικά και πέφτει η ψυχή. Σύ όμως τότε μην χάνης την προθυμίαν σου, αλλά φώναζε διαρκώς την ευχήν με βίαν, με το ζόρι, με πόνον πολύν. "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με" Και πάλιν πολλάκις το αυτό συνεχώς. Και ως ατενίζων νοερώς τον Χριστόν να του λέγης: "...Δόξα σοι, δόξα σοι ο Θεός μου". Και υπομένων πάλιν θα έλθη η Χάρις, πάλιν η χαρά. Όμως και πάλιν ο πειρασμός και η λύπη. η ταραχη και τα νεύρα. Αλλά και πάλιν αγώνας, νίκη, ευχαριστία. Και αυτό γίνεται μέχρις ότου ολίγον ολίγον καθαρίζεσαι από τα πάθη και γίνεσαι πνευματικός...

Η άσκησις παιδί μου, θέλει στερήσεις. Θέλει αγώνα και κόπον πολύν. Θέλει να φωνάζης ημέραν και νύκτα προς τον Χριστόν. Θέλει υπομονήν εις όλους τους πειρασμούς και τας θλίψεις. Θέλει να πνίξεις θυμόν και επιθυμίαν.

Θα κουρασθής πολύ έως να εννοήσης οτι προσευχή χωρίς προσοχήν και νήψιν είναι απώλεια χρόνου, κόπος χωρίς πληρωμήν. Πρέπει εις όλας τας αισθήσεις μέσα έξω να στήσης άγρυπνον φύλακα την προσοχήν, διότι χωρίς αυτής ο νους και της ψυχής αι δυνάμεις διαχέονται στα μάταια και συνήθη, ωσάν το άχρηστο νερό που τρέχει στους δρόμους. Ουδείς ποτέ εύρε προσευχήν χωρίς προσοχήν και νήψιν. Ουδείς ποτέ ηξιώθη να ανεβή προς τα άνω χωρίς πρώτον να καταφρονήση τα κάτω.

(Απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και η Πατερική Παράδοσις - Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

https://athonika.blogspot.com/2010/08/blog-post_18.html

Προφητεία του Γέρο Χερουβείμ

 Καθώς μας διηγήθηκε ο ευλαβής ασκητής στην έρημο του Αγιου Βασιλειου, σεβαστός και αγαπητός μου Γερο - Δαμασκηνός από την ησυχαστική Καλύβα "Εισόδια της Θεοτόκου" οτι το 1940-41 ο Γερο - Δαμασκηνός με τον υποτακτικό του Αυγουστίνο Μοναχό, ήθελε για πνευματική εργασία να πάει στη Βίγλα, που είναι η Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, από τον επάνω δρόμο, ο οποίος από την Κερασιά πηγαίνει στα Κρύα Νερά, στον Βαθύλακκα, επάνω από τον Άγιο Πέτρο, κι απ'εκεί στου Κυρ Ησαΐου και κατεβαίνει στη Βίγλα. Ο δε άλλος δρόμος πηγαίνει από την Κερασιά δεξιά κατεβαίνει στα Καυσοκαλύβια, και απ'εκεί ανεβαίνει στον Άγιο Νείλο κλπ.

Ο πρώτος δρόμος λέγεται αποπάνω και ο άλλος λέγεται αποκάτω.

Ο Γερο - Χερουβείμ, όταν ο Γερο Δαμασκηνός του είπε το σκοπό του ταξιδιού του είπε στον Γερό Δαμασκηνό: "Πάτερ μου αν θέλεις να φτάσεις ασφαλώς με τη συνοδεία σου στο μέρος που θέλεις να πας, θα πρέπει να πάτε από τον κάτω δρόμο και όχι από τον επάνω".

Ο Γερο - Δαμασκηνός δεν έδωσε πολύ σημασία στα λόγια αυτα του Γερο - Χερουβείμ κι αποφάσισε να πάει από τον αποπάνω δρόμο επειδή είναι συντομότερος και δεν έχει πολλές ανηφοροκατηφόρες όπως έχει ο κάτω δρόμος, που πρέπει, όπως είπαμε, να κατέβει κανείς πρώτα στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων κι απ'εκεί να ανέβει επάνω κλπ. Αλλά δεν πρόλαβε με τον υποτακτικό του να φτάσει στα Κρύα νερά και ξαφνικά προβάλλουν μπροστά τους τρεις ένοπλοι άδρες ληστές, οι οποίοι αφού τους έκαναν έρευνα και είδαν πως δεν είχαν τίποτε το σημαντικό μαζί τους, τους υποχρέωσαν να γυρίσουν πίσω, με κίνδυνο να τους σκοτώσουν αν δεν υπακούσουν στη διαταγή τους.

Η εκπλήρωση της προφητείας

Τότε αναγκαστικά ο Γερο Δαμασκηνος με τον υποτακτικό του Μοναχό Αυγουστίνο, αφού δοκίμασαν μια μεγάλη λαχτάρα από τους ληστές, γύρισαν και πήγαν από τον κάτω δρόμο και έτσι εκπληρώθηκε η προγητεία του Γέροντος Χερουβείμ, ο οποίος είχε φτάσει, με την αδιάλειπτη προσευχή, την πίστη στο Θεό και την αυταπάρνηση, στην πραγματική αρετή της ταπεινώσεως και έφυγε από τον κόσμο τούτο, πλήρης ημερών και τον αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να συνταχθει στη χορεία των αγιορειτών Πατέρων.

(Απόσπασμα από το "Γεροντικόν του Αγίου Όρους", Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου