22 Απριλίου, 2026

«Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΖΩΗΣ»

Ἡ ἄνοιξη εἶναι Ἀνάσταση. Σέ ἀνοιξιάτικη περίοδο συνέβη τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως. Τότε πού ἀπό τόν τάφο τοῦ χειμώνα ἀνασταίνεται μία νέα φύση, τότε καί ἀπό τό καινό μνημεῖο ἀναστήθηκε ὁ Χριστός, ἡ καινή κτίσις, ἡ νέα ζωή. Τότε πού ἀπό τή νεκρή φύση ἀνθοῦν τά λουλούδια, τότε καί ἀπό τόν τάφο ἄνθισε Ἐκεῖνος, πού εἶναι τό εὐωδέστερο λουλούδι.
Ἀλλά καί ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἄνοιξη. Εἶναι τό ἄνοιγμα μιᾶς νέας ζωῆς. Κλειστός ἦταν ὁ δρόμος πρός τόν οὐρανό. Ἄνοιξε μέ τήν Ἀνάσταση. Κλειστά ἦταν τά σύνορα ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί τόν Θεό. Ἄνοιξαν μέ τήν Ἀνάσταση ἀποκαταστάθηκε ἡ ἐπικοινωνία ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Κλειστοί καί περιορισμένοι ἦταν οἱ ὁρίζοντες τοῦ ἀνθρώπου. Μέ τήν Ἀνάσταση ἄνοιξαν, διαπλατύνθηκαν.
Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γῆ καί οὐρανός γέμισαν ἀπό λουλούδια. Λουλούδια τῆς Ἀναστάσεως εἶναι οἱ μάρτυρες τῆς Πίστεως. Ἄν δέν ἦταν ἡ Ἀνάσταση, δέν θά ὑπήρχαν μάρτυρες. Ἡ δύναμη τῆς Ἀναστάσεως ἑδραίωνε τό φρόνημά τους. Ἡ ἐλπίδα τῆς Ἀναστάσεως πλημμύριζε τήν ψυχή τους μέ χαρά τήν ὥρα τοῦ μαρτυρίου. Γιά τήν μνήμη τοῦ Ἁγίου Γεωργίου λέγει ἕνας ὕμνος τῆς ἀκολουθίας Του: «Σήμερον ἔαρ νοητόν ἀνέτειλεν ἡμῖν, ἡ παγκόσμιος μνήμη Γεωργίου τοῦ σοφοῦ Μεγαλομάρτυρος».
Ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι νικητής καί θριαμβευτής, διότι καταφρόνησε τόν θάνατο. Τί εἶναι ὁ θάνατος γιά κάθε πιστό; Θηρίο μέν, ἀλλά θηρίο ξεδοντιασμένο. Δέν τόν φοβᾶται ὁ χριστιανός καί μέ χαρά ὁδηγεῖται στόν θάνατο.
Ὁ ἅγιος Γεώργιος ζεῖ τώρα τήν δόξα τῆς Ἀναστάσεως. Νίκησε τά θέλγητρα καί τά φόβητρα τοῦ ἐχθροῦ. Τά θέλγητρα τῶν πειρασμῶν εἶναι ἐπικίνδυνα γιά κάθε νέο. Καί ἦταν νέος ὁ ἅγιος Γεώργιος. Τά θέλγητρα τῆς κοσμικῆς δόξας εἶναι ἐπικίνδυνα γιά κάθε ἀξιωματοῦχο. Καί ἦταν μεγάλος ἀξιωματοῦχος ὁ ἅγιος Γεώργιος. Ξεπέρασε τά θέλγητρα. Καί ὕστερα ἦρθαν τά φόβητρα: τά βασανιστήρια καί ὁ θάνατος. Ὅμως, ὅπως δέν σαγηνεύθηκε ἀπό τά θέλγητρα, ἔτσι δέν φοβήθηκε καί ἀπό τά φόβητρα. Ἦταν ὁπλίτης γενναῖος καί ἀθλητής τροπαιοφόρος στή γῆ. Ζεῖ τώρα τόν θρίαμβο τῆς Ἀναστάσεως στόν Οὐρανό.
https://kirigmata.blogspot.com/2023/04/23-4-2023.html#more
ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΚΥΛΙΝΑ

 

     Η αγία Ακυλίνα καταγόταν από το χωριό Ζαγκλιβέρι της επαρχίας Λαγκαδά Θεσσαλονίκης. Κάποια μέρα, την εποχή που η αγία ήταν ακόμη βρέφος, ο πατέρας της φιλονίκησε με Τούρκο γείτονά του και τον φόνευσε. Προκειμένου να αποφύγει τον θάνατο, στον οποίον τον καταδίκασε ο πασάς της Θεσσαλονίκης, έγινε μουσουλμάνος υποσχόμενος να τουρκέψει και την κόρη του, όταν μεγαλώσει. Αλλά η ευσεβής μητέρα της, θαυμάζοντας τα κατορθώματα των μαρτύρων, ανέτρεφε την θυγατέρα της με την Πίστη του Χριστού.

     Όταν η Ακυλίνα έφθασε σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ο πατέρας της, πιεζόμενος από τους Τούρκους, της ζήτησε να αλλαξοπιστήσει. Η Ακυλίνα τον επέπληξε με γενναιότητα για την αποστασία του και του είπε πως ήταν έτοιμη να υπομείνει ακόμη και τον θάνατο χάριν της αγάπης του Χριστού. Μπροστά στην αμετάθετη γνώμη της, ο ταλαίπωρος πατέρας φοβήθηκε για τον εαυτό του και την παρέδωσε στους Τούρκους να την κάνουν ό,τι θέλουν. Καθώς η Ακυλίνα αποχαιρετούσε την μητέρα της, της υποσχέθηκε ότι θα φανεί αντάξια της διδασκαλίας της.

     Οι Τούρκοι την οδήγησαν δεμένη στον κριτή. Μετά την άρνησή της να εγκαταλείψει την Πίστη στον αληθινό Θεό, της αφαίρεσαν όλα τα ρούχα εκτός από ένα πουκάμισο, την έδεσαν σε ένα στύλο και την ράβδισαν σκληρά. Από τους πολλούς ραβδισμούς το ένδυμά της ξεσχίσθηκε και έμεινε τελείως γυμνή. Επειδή οι άθεοι έβλεπαν ότι τίποτε δεν πετύχαιναν, χρησιμοποίησαν κολακείες και υποσχέσεις. Αλλά η παρθενομάρτυς, και τις τρεις φορές που την εξέτασαν, εξύβρισε με παρρησία την θρησκεία τους. Ερεθισμένοι οι Τούρκοι συνέχισαν να την ραβδίζουν άσπλαχνα, ώσπου οι σάρκες της έπεσαν στην γη που έγινε κατακόκκινη από το αίμα της.

     Σχεδόν νεκρή, την φόρτωσαν σε έναν χριστιανό, για να την μεταφέρει στο πατρικό της σπίτι. Μόλις η μητέρα της την είδε, την εναγκαλίσθηκε και την ρώτησε: «Τι έκανες, παιδί μου;». Η Ακυλίνα μετά βίας άνοιξε τα μάτια της και αποκρίθηκε: «Και τι άλλο μπορούσα να κάνω, μητέρα μου, εκτός από εκείνο που μου παρήγγειλες; Ιδού, κατά την εντολή σου, φύλαξα την ομολογία της Πίστεώς μου!». Και με τα μεγαλειώδη λόγια αυτά, παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του ζώντος Θεού στις 27 Σεπτεμβρίου του 1764.

     Το άγιο λείψανό της ευθύς ανέδωσε τόση ευωδία, ώστε διαχύθηκε σε όλους τους δρόμους, από τους οποίους περνούσαν για τον ενταφιασμό. Την νύκτα, επάνω στον τάφο της, έλαμπε ουράνιο φως σαν λαμπρότατο άστρο.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

κυλίναν τὴν θείαν ἀνευφημήσωμεν, οἷα θεόφρονα κόρην καὶ Ἀθληφόρον Χριστοῦ· τῇ ἀγάπῃ γὰρ αὐτοῦ πίστει ἠνδρίσατο, καὶ καθεῖλε τὸν ἐχθρόν, δι’ ἀγώνων ἱερῶν, καὶ δόξης τυχοῦσα θείας, Χριστῷ τῷ Λόγῳ πρεσβεύει, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.

παλῷ ἐν σώματι, τὸν πολυμήχανον ὄφιν, τῇ λαμπρᾷ ἀθλήσει σου, καταβαλοῦσα παρθένε, ἔδραμες, λαμπαδηφόρος τῷ σῷ Νυμφίῳ· ἔστεψαι, τῆς ἀφθαρσίας τῇ εὐπρεπείᾳ, καὶ πρεσβεύεις Ἀκυλίνα, ὑπὲρ τῶν πίστει ἀνευφημούντων σε.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Πατρὸς παριδοῦσα τὸ ἀσεβές, τῆς μητρὸς τοὺς λόγους, ἐγεώργησας μυστικῶς· σὺ γὰρ Ἀκυλίνα, ἀθλήσασα νομίμως, τῶν ἀνομούντων ᾔσχυνας τὰ βουλεύματα.

https://toeilhtarion.blogspot.com/2022/09/blog-post_27.html