Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πρασινάδας Παρανεστίου ( Υπό Ανασύσταση)

Δράμα: Στην «αγκαλιά» ενός βράχου η μονή Μεταμορφώσεως στην προσφυγική Πρασινάδα
 Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ





του ανταποκριτή μας Β.Λωλίδη

Ανάμεσα σε καταπράσινες βουνοκορφές και βαθιά φαράγγια, στο προσφυγικό χωριό Πρασινάδα του δήμου Παρανεστίου, στην ορεινή Δράμα, στέκεται αγέρωχη η ιερά μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Χτισμένη κυριολεκτικά πάνω σε έναν βράχο, μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε γη και ουρανό. Ένα τοπίο που κόβει την ανάσα και ταυτόχρονα ηρεμεί την ψυχή.

Παραμονή της μεγάλης δεσποτικής γιορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου και η μονή γεμίζει από προσκυνητές για να παρακολουθήσουν τις ιερές ακολουθίες. Αναμφισβήτητα, η μονή αυτή δεν είναι απλώς ένας προορισμός, είναι εμπειρία. Για τους πιστούς, είναι τόπος ευλογίας. Για τους φυσιολάτρες, ένας παράδεισος γαλήνης. Και για όλους, ένα κρυμμένο στολίδι της ελληνικής γης που αξίζει να ανακαλυφθεί.

Η διαδρομή προς τη μονή είναι ένα ξεχωριστό ταξίδι στην καρδιά της φύσης. Ανηφορικά μονοπάτια, δασωμένες πλαγιές, η απόλυτη σιωπή του βουνού που διακόπτεται από το θρόισμα των φύλλων, το αδιάκοπο κελάηδισμα των πουλιών, ο ήχος των χιλιάδων τζιτζικιών.

Λιτή και απέριττη, η μονή ενσωματώνεται στο τοπίο σαν να ήταν εκεί από πάντα. Τα κελιά των μοναχών, η μικρή αυλή και το καθολικό αποπνέουν μια αίσθηση γαλήνης, σχεδόν υπερβατικής. Από το ύψωμα, η θέα κόβει την ανάσα: ένα πανόραμα από δάση, χαράδρες και ουρανό, που κάνει τον επισκέπτη να σταθεί σιωπηλός για λίγο για να δοξάσει το μεγαλείο του Δημιουργού.

Από τους Σταυροφόρους στους πρόσφυγες του Πόντου

Τα τελευταία χρόνια, αυτή η ξεχασμένη αλλά γεμάτη ιστορία, θρύλους παραδόσεις μονή άρχισε να αναγεννάται. Η αρχή έγινε από τον μακαριστό μητροπολίτη Δράμας κυρό Παύλο και συνεχίστηκε με τον προκάτοχό του μητροπολίτη Δράμας κ. Δωρόθεο, ο οποίος στηρίζει έμπρακτα την επαναλειτουργία της της. Μάλιστα, πριν από έναν χρόνο περίπου, δυο νέοι και δραστήριοι μοναχοί αποφάσισαν να εγκατασταθούν στη μονή, να την επαναλειτουργήσουν, δημιουργώντας ένα πνευματικό καταφύγιο για κάθε επισκέπτη.

Ο οικισμός της Πρασινάδας -χτισμένη μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών στους πρόποδες του βουνού Παγκάλου σε υψόμετρο 713 μέτρων- είναι ένα όμορφο, μικρό χωριό. «Σφηνωμένο» στην κατάφυτη πλαγιά του λόφου καλύπτεται από απαράμιλλη φυσική ομορφιά με πολλά νερά, αφού από εκεί περνούν παραπόταμοι του Νέστου. Οι κάτοικοι του χωριού είναι Πόντιοι πρόσφυγες που ήρθαν από την Τραπεζούντα μετά το 1920 σε αυτόν τον απομακρυσμένο οικισμό της Δράμας και πάλεψαν πολύ σκληρά κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες για να επιβιώσουν στη νέα τους πατρίδα.

Στην απογραφή του 1928, ο οικισμός αριθμούσε κοντά στους 350 κατοίκους. Σήμερα, μετά βίας φτάνει τους 45 μόνιμους κατοίκους. Η Πρασινάδα βρίσκεται βορειοανατολικά της Περιφερειακής Ενότητας Δράμας, σε απόσταση 61 χιλιομέτρων από την πόλη της Δράμας, και διοικητικά υπάγεται στον δήμο Παρανεστίου. Η διαδρομή μέχρι το χωριό είναι άσφαλτος, έχει όμως πολλές στροφές, ωστόσο θα αποζημιώνει τον ταξιδιώτη η απαράμιλλη ομορφιά της φύσης.
Καύχημα και προστασία των κατοίκων της Πρασινάδας είναι ο ιερός βράχος του χωριού, εκεί όπου δεσπόζει ιερά μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος χτισμένη στα χαλάσματα παλαιότερου Βυζαντινού μοναστηριού (485 μ.Χ. - 1204 μ.Χ.), που βρισκόταν θαμμένο εκεί επί οχτώ αιώνες χωρίς να γνωρίζει κάποιος την ύπαρξή του. Στην τοποθεσία αυτή, όπου υπάρχει πλέον το σημερινό μοναστήρι, βρέθηκαν λείψανα αγίων, οι οποίοι μαρτύρησαν από τους σταυροφόρους το 1204 μ.Χ. κατά την 4η Σταυροφορία.

Η αναστήλωση της μονής, τάμα και έργο ζωής

Η αναστήλωση της ιεράς μονής αποτέλεσε έργο ζωής για τον πρώην νομάρχη Δράμας Κωνσταντίνο Ευμοιρίδη. Η ανέγερση της μονής έγινε στο πλαίσιο της εκπλήρωσης τάματος της μητέρας του. Την περίοδο της βουλευτικής του θητείας, συγγενικά του πρόσωπα από την Πρασινάδα, του ζήτησαν να επιδιορθώσει ένα εκκλησάκι με λαμαρίνες, που είχαν στο χωριό, πάνω σε έναν βράχο.

Ο Κωνσταντίνος Ευμοιρίδης, όταν πήγε στην περιοχή και άρχισε να σκάβει πάνω στο βράχο, βρήκε τα θεμέλια της παλιάς μονής που υπήρχε εκεί, η οποία -σύμφωνα με την παράδοση- κάηκε από τους Σταυροφόρους. Σκάβοντας, βρέθηκε επίσης η κάρα του τελευταίου ηγούμενου της μονής, η οποία ευωδίαζε. Επίσης, κατά την ανασκαφή βρέθηκαν εκκλησιαστικά σκεύη και νομίσματα, τα οποία παραδόθηκαν στον ιερά μητρόπολη Δράμας.

Κάτοικοι της Πρασινάδας, πολύ πριν αποκαλυφθούν τα ερείπια και ξεκινήσει το χτίσιμο της νέας μονής έλεγαν πως έβλεπαν συχνά στον ύπνο τους ένα γέροντα να τους λέει: «Ακόμη να χτίσετε το μοναστήρι μου!». Ένας από τους ανθρώπους που έχτιζαν το μοναστήρι ανέφερε, δε, πως μια μέρα είδε να περπατά πάνω στα κεραμίδια της μονής, ένας γέροντας.

Ο Κωνσταντίνος Ευμοιρίδης είχε μια παρόμοια εμπειρία. Μια μέρα, καθήμενος πάνω στον βράχο και χαζεύοντας το μαγευτικό τοπίο είδε από τη ρεματιά να ανηφορίζει ένας μεγαλόσωμος γέροντας. Σηκώθηκε όρθιος και κίνησε προς το μέρος του. Όμως, σαν έφτασε σε απόσταση τριών μέτρων από το γέροντα, αυτός εξαφανίστηκε! Στην Πρασινάδα, ο Κώστας Ευμοιρίδης ξόδεψε σχεδόν όλη του την περιουσία για την ανέγερση της νέας μονής και την ανάδειξη του ιερού βράχου.

Το 1993, ανήμερα της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, τελέστηκε η πρώτη Θεία Λειτουργία στο νέο μοναστήρι, μετά από 800 χρόνια που ήταν ερειπωμένο και εγκαταλελειμμένο. Όσοι ανέβηκαν εκείνη την ημέρα στον βράχο της Πρασινάδας και είχαν ταξιδέψει στον Πόντο, σημείωναν με έκπληξη πως το περιβάλλον και η τοποθεσία στην Πρασινάδα έχει πάρα πολλά κοινά μορφολογικά στοιχεία με αυτά του Πόντου.

https://www.amna.gr/macedonia/article/923722/Drama-Stin-agkalia-enos-brachou-i-moni-Metamorfoseos-stin-prosfugiki-Prasinada-

Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Πρασινάδας Παρανεστίου ( Υπό Ανασύσταση)
Διεύθυνσις : Τ.Κ. 66035, Πρασινάδα Δράμας, Τηλέφωνο : 2524770014 - 6971542423
email: immespr@gmail.com
web site : immsdramas.gr
Υπεύθ. Ιερομόναχος Βασίλειος Αθανασιάδης (μον. 2)

Ἡ Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Πρασινάδας βρίσκεται σέ ὑψόμετρο 750 μέτρων, 19χλμ ἀπό τό Παρανέστι Δράμας καί 1χλμ ἀπό τό χωριό τῆς Πρασινάδας. Εἶναι χτισμένη πάνω σ’ ἕναν ὑψηλό βράχο, ἔχοντας ἀνατολικά τήν ὀροσειρὰ Χαϊντοῦ, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό φυσικό ὅριο ἀνάμεσα στήν Μακεδονία καί τή Θρᾴκη. Τό ἐπιβλητικό τοπίο γύρω ἀπό τήν Ἱερά Μονή ἀποτελεῖται ἀπό βραχώδεις κορυφές καί χαράδρες μέ καταρράκτες καί παραποτάμους τοῦ ποταμοῦ Νέστου, κάνοντας πολλούς νά μιλοῦν για Δραμινά ἤ Μακεδονικά Μετέωρα.
Ἀξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι σ’ ἕναν ἀπό αὐτούς τούς βράχους εἶναι χτισμένο κι ἕνα ἀκόμη μικρό ἡσυχαστήριο, τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Χριστίνας, στό ὁποῖο έμόνασε ἡ γερόντισσα Χριστίνα, μέχρι τήν κοίμησή της τό ἔτος 2012.
Τό τοπίο τῆς περιοχῆς θυμίζει τήν ὀρεινή ἐνδοχώρα τοῦ Πόντου καί ὁ βράχος ἐπάνω ἀπό τήν Πρασινάδα μοιάζει μέ τόν βράχο στό βουνό Πυργί τῆς Τραπεζούντας, πάνω στόν ὁποῖο εἶναι χτισμένο τό ἱστορικό μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Περιστερεώτα.
Ἀπό τό 1923 καί ὕστερα οἱ πρόσφυγες ἀπό τόν Πόντο πού ἐγκαταστάθηκαν στήν Πρασινάδα ἔβλεπαν ἐπάνω στόν βράχο οὐράνιο φῶς, ἀλλά δέν μποροῦσαν νά τό ἐξηγήσουν. Ἀπό τό 1990 κι ἑξῆς κάποιοι ἀπό αὐτούς ἄρχισαν νά βλέπουν καί ὄνειρα σχετικά μέ τήν ἱστορία τοῦ βράχου, γιά τόν ὁποῖο μέχρι τότε τίποτα δέν ἦταν γνωστό. Τά ὄνειρα αὐτά συνοδεύτηκαν ἀπό εὐρήματα: τεμάχια πήλινων ἀγγείων, λείψανα, θυμιατήριο, λόγχες καί θεμέλια παλαιοῦ ναοῦ.

Τὰ εὐρήματα αὐτά ἐπιβεβαίωσαν τὴν ἱερότητα τοῦ τόπου, τεκμηριώνοντας τὴν ὕπαρξη σὲ αὐτόν μικροῦ μοναστηριοῦ ἤδη ἀπό τόν 5ο αἰῶνα μ.Χ., τό ὁποῖο καταστράφηκε στό πέρασμα τοῦ χρόνου. Ταυτόχρονα, ἔχουν ὑπάρξει ἀφηγήσεις σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες κάποιοι ἀπό ἐκείνους πού προσκύνησαν τά εὐρήματα αὐτά ἔγιναν ἀποδέκτες τῆς θαυματουργίας τους.
Ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος τό 1993 πραγματοποιήθηκε ὁ πρῶτος πανηγυρικός ἑορτασμός στόν προαύλιο χῶρο τῆς Μονῆς, καθώς σύμφωνα μέ τίς ἀποκαλύψεις ἡ παλαιά Μονή ἦταν ἀφιερωμένη στή Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος. Τό 1994 ἔγινε ἡ θεμελίωση τοῦ ὁμώνυμου Ναοῦ στήν βραχοκορφή ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Δράμας κυρό Διονύσιο και στίς 6 Αὐγούστου 2007 ἔγιναν τά ἐγκαίνια τοῦ περικαλλοῦς Καθολικοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς ἀπό τόν μακαριστό Μητροπολίτη Δράμας κυρό Παῦλο.
Σήμερα μέ τήν πρωτοβουλία καί τήν ἀγαθή διάθεση τοῦ Μητροπολίτη μας κ.κ. Δωροθέου, ἡ Ἱερά Μονή ἐπανδρώθηκε μέ μοναχούς καί μέ τήν βοήθεια καί τήν ἀγάπη τῶν Ἀρχῶν τοῦ τόπου καί τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν προχωρᾶ ἡ περαιτέρω ἀνοικοδόμησή της.
Βλέποντας τήν ὀμορφιά αύτοῦ τοῦ εὐλογημένου τόπου, θυμόμαστε τὸ κάλεσμα τοῦ Εὐαγγελίου νά κοιτάξουμε τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ καί τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ καί βλέποντας αὐτά νά ζητήσουμε τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνη Του. Ὅταν τά βροῦμε αὐτά, θά ἔχουμε τά πάντα.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗΣ
ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ
ΑΠΟ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΕΩΣ ΜΑΡΤΙΟ : ΠΡΩΙ 7:30 – 13:00 ΑΠΟΓΕΥΜΑ 15:00 – 17:00

ΑΠΟ ΑΠΡΙΛΙΟ ΕΩΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ : ΠΡΩΙ 7:30 -13:00 ΑΠΟΓΕΥΜΑ 17:00 -20:00

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ : ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

Ο Πατήρ Γεώργιος ο Αναχωρητής

Ο Πατήρ Γεώργιος γεννήθηκε στην Συκιά της Σιθωνίας γύρω στο 1922. Το όνομα του το κοσμικό ήταν Ιωάννης. Γεώργιος μετονομάσθηκε δια του Αγγελικού Σχήματος, όταν αναγεννήθηκε πνευματικά στην γειτονική χερσόνησο του Άθωνα, στο Περιβόλι της Παναγίας.
Ο Πατήρ ζούσε σαν πραγματικό πετεινό του ουρανού μέσα στο Άγιον Όρος, κάτω από τον ουράνιο τρούλο του Θεού, γιατί δεν είχε Καλύβι, όπως οι άλλοι Πατέρες. Ελευθερωμένος λοιπόν από την ματαιότητα με την αρετή της ακτημοσύνης και σκλαβωμένος από την αγάπη του Θεού, γύριζε στον Άθωνα σαν “καλό αλητάκι” του Χριστού. Όλη του η περιουσία ήταν τα τριμμένα ρούχα που φορούσε, τα ίδια χειμώνα – καλοκαίρι. Στα δε πόδια του είχε τυλιγμένα φαρδιά κουρέλια για κάλτσες, για να μη κατεβαίνη κάτω το λίγο αίμα του από την ορθοστασία στην προσευχή και από τις πορείες του στις κορυφές και λαγκαδιές, όπου πήγαινε, για να μένει άγνωστος από τους ανθρώπους. Η μεν ψυχή του όλο ενωνόταν με τον Θεό, τα δε ρούχα του όλο και κουρελιάζονταν, αλλά φαίνονταν σαν φτερά, γιατί ο Γέροντας είχε Χάρη Θεού.
Όταν κανείς τον έβλεπε από μακριά τον Πατέρα Γεώργιο μέσα στα βάτα να τρώει βατόμουρα, τον νόμιζε για κάνεναν μεγάλο αετό. Το μεν καλοκαίρι περνούσε κάπως με κανένα βατόμουρο ή συκοστάφυλο, αλλά τον χειμώνα, που δεν υπήρχε τίποτε σχεδόν, ήταν δύσκολα, διότι τα κούμαρα και τα αγριοκάστανα τελειώνουν κατά τον Νοέμβριο και στην συνέχεια μένουν τα βελάνια και κανένα χόρτο. Φαγητό έτρωγε μόνο στα Πανηγύρια των Μονών της Βορειοανατολικής πλευράς του Αγίου Όρους, όπου εμφανιζόταν κατά καιρούς. Συνήθως πήγαινε από την προπαραμονή της εορτής και βοηθούσε στο Μαγειρείο και γενικά στα καθαρίσματα της Μονής. Όλοι, φυσικά, τον διέταζαν με πολύ ευκολία, γιατί τον θεωρούσαν για καθυστερημένο στα μυαλά, αλλά, όταν τον γνώριζε κανείς από κοντά, έβλεπε τον εαυτό του καθυστερημένο και τον Πατέρα Γεώργιο θεοφώτιστο.
Προθυμότατος πάντα να κάνει τα θελήματα όλων. Πότε τον φώναζε ο ένας: “Γιώργη έλα εδώ” και πότε ο άλλος: “Γιώργη έλα εδώ”. Εκείνος έλεγε: “Ναναι ευλογημένο!” και έτρεχε. Αυτό γινόταν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κανείς δεν τον έλεγε “Πάτερ Γεώργιε”, αλλά “Γιώργη”. Παρόλο που ήταν κατάκοπος απο την δουλειά, δεν πήγαινε στο Αρχονταρίκι (Ξενώνα) για να ξεκουρασθεί το βράδυ, αλλά πλάγιαζε λίγο έξω στον Νάρθηκα, τεντωμένος σαν νεκρός επάνω στα μάρμαρα με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτό ήταν το τυπικό του χειμώνα – καλοκαίρι και με τα ίδια ρούχα πάντα.
Όλες οι εποχές για τον Πατέρα Γεώργιο ήταν ίδιες, γιατί ζούσε πια στις παραδεισένιες συνθήκες, και η αγάπη του Θεού άλλοτε τον θέρμαινε και άλλοτε τον δρόσιζε. Εκεί που τον έβλεπε κανείς ξαπλωμένο, απότομα σαν να γινόταν συναγερμός, πετιόταν και προσευχόταν όρθιος, ακίνητος ώρες, λες και ήταν άγαλμα.
Όταν τον πρωτογνώρισα στο Κοινόβιο, ως αρχάριος, επειδή είχα κριτήρια κοσμικά, τον νόμισα για τρελό, όπως και όλοι οι κοσμικοί και ορισμένοι Πατέρες. Κάποτε μάλιστα, είπα κι εγώ ότι είναι τρελός, αλλά όταν με άκουσε ο Πατής Γερμανός, ο γεροντότερος και εναρετότερος της Μονής, μου έκανε αυστηρή παρατήρηση και μου είπε:
Αυτός είναι Άγιος, αλλά κάνει τον δια Χριστόν σαλό.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά τον είχα σε πολλή ευλάβεια. Τον παρακολουθούσα και το διεπίστωσα και μόνος μου ότι είχε πράγματι αγιότητα.
Στα Μοναστήρια που πήγαινε, αφού κοινωνούσε, παρέμενε μέχρι το απόγευμα της εορτής, για να βοηθήσει, και μετά έφευγε χωρίς να πάρει καμιά ευλογία. Γι'αυτό δεν κρατούσε ούτε τουρβά ούτε και τσέπες είχε, αλλά ζούσε σαν πουλί μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας. Τέτοια μεγάλη αυταπάρνηση δεν είχα ιδεί ποτέ σε άλλον Πατέρα!
Ο Πατήρ Γεώργιος είχε εγκαταλειφθή τελείως στα χέρια του Θεού, γι'αυτό ένιωθε την μεγάλη σιγουριά που του έδινε ο Χριστός και χαρά άφθονη, την οποία δεν μπορούσε να χωρέσει. Η φτερουγισμένη του καρδιά από τον θείο έρωτα τον έκανε να γυρίζει στα βουνά, δηλαδή “είχε πάρει τα βουνά” αλλά με την καλή έννοια. Πάντοτε ήταν χαρούμενος.
Πολλές φορές έλεγε και μερικά πράγματα, τα οποία όσοι δεν τα καταλάβαιναν, τα θεωρούσαν για ασυναρτησίες, αλλά είχαν το νόημα τους. Όταν καμιά φορά έβλεπε ανθρώπους, που μπορούσαν να υποψιασθούν την ασκητικότητα του, έλεγε:
Φαΐ – ζωή, νηστεία – θάνατος, φαΐ – ζωή, νηστεία – θάνατος...
Φυσικά όποιος το άκουγε αυτό, σχημάτιζε την γνώμη οτι είναι γαστρίμαργος. Την ίδια εντύπωση έδινε και στους ανθρώπους, όταν τύχαινε και έτρωγε στην τράπεζα, γιατί έτρωγε επίτηδες με λαίμαργο τρόπο. Εάν μάλιστα είχαν αυγό στην τράπεζα, πασαλειβόταν και, όπως δεν πλενόταν ποτέ, έδινε την εντύπωση οτι τρώει όλο αυγά.
Εάν τον ρωτούσε κανείς για πνευματικά θέματα, απαντούσε πολύ φωτισμένα και όταν έβλεπε οτι τον θαυμάζουν, τότε άρχισε μερικά μπερδεμένα και θόλωνε τα νερά. Πολύ τόνιζε την ταπείνωση και την υπακοή. Γι 'αυτό παρόλο που ήταν υποταγμένο το φρόνημα του στο θέλημα του Θεού και στα θελήματα των άλλων, αισθάνθηκε και πάλι την ανάγκη της αγίας υποταγής και ξαναϋποτάχθηκε σε έναν Γέροντα, ο οποίος είχε πάθει στα μυαλά από μηνιγγίτιδα, με σκοπό να τον υπηρετήση και να κόψη το θέλημα του πιο καλά με τις αδιακρισίες του Γέροντα του.
Για πρώτη φορά είχα ιδεί τον Πατέρα Γεώργιο με τουρβά, το διάστημα εκείνο που έμενε μαζί με το άρρωστο Γεροντάκι ως υποτακτικός. Τελικά τον έδιωξε ο Γέροντας. Πήρε πάλι λίγο μισθό υποταγής και ξαναπήρε τα βουνά.
Όσο περνούσαν τα χρόνια, όλο και περισσότερο ωρίμαζε ο Πατήρ Γεώργιος και ορισμένοι άρχισαν να τον παίρνουν μυρωδιά, γι' αυτό και εκείνος έκανε αταξίες και μάλιστα επίσημες.
Κάποτε είχε ιδεί έναν χωροφύλακα να παραφέρεται και του έδωσε δυο – τρεις ξυλιές ο Πατήρ Γεώργιος. Αυτό φυσικά, έφθανε για να σχηματίσουν την εντύπωση οτι είναι τρελός και τον πήγαν στο Τρελοκομείο. Τον εξέτασαν καλά οι γιατροί αλλά δεν του βρήκαν τίποτα και τον έδιωξαν αμέσως. Αυτό όμως ήταν αρκετό για να πάρει το “δίπλωμα” του τρελού ο Πατήρ Γεώργιος και έτσι στην συνέχεια κινείτο με μεγαλύτερη άνεση.
Με αυτόν τον άγιο τρόπο ο άνθρωπος του Θεού κοροΐδεψε την ματαιότητα του κόσμου. Τώρα δεν ξέρουμε που βρίσκεται! Προσπάθησα να μάθω, αλλά είναι άγνωστο! Έφυγε στον ουρανό; Ζή ακόμη; Πάντως χάθηκαν τα ίχνη του! Την ευχή του να έχουμε. Αμήν. https://athonika.blogspot.com/2010/09/blog-post_6617.html

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Παϊσίου “Αγιορείτες Πατέρες και Αγιορείτικα”