ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ

 

     Ο άγιος Θεόδωρος γεννήθηκε το 1774 σε ένα χωριό κοντά στην Κωνσταντινούπολη και δούλευε μαθητευόμενος στην υπηρεσία ενός χριστιανού ζωγράφου στο παλάτι του σουλτάνου Μαχμούτ. Παρά την ευσεβή παιδεία του και την εκ νεότητος εντρύφησή του στις Γραφές και την προσευχή, τα πλανερά θέλγητρα των κοσμικών απολαύσεων και της τρυφής τον έκαναν να αρνηθεί τον Χριστό και να ασπασθεί το Ισλάμ. Μετά από τρία χρόνια σαρκικού και επιπόλαιου βίου στην αυλή, μια τρομερή επιδημία που έσπειρε τον θάνατο σε ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης μέχρι και του σουλτανικού περιβάλλοντος, τον έκανε να συναισθανθεί τη ματαιότητα των απολαύσεων του κόσμου τούτου. Ερχόμενος στον εαυτό του, έφυγε κρυφά από το παλάτι μεταμφιεσμένος και, αφού συγκαταλέχθηκε με την Εκκλησία διά του χρίσματος του αγίου Μύρου, πήρε το πλοίο για τη Χίο, όπου πέρασε λίγο καιρό υπό την καθοδήγηση ενός πνευματικού γέροντα.

     Οι επανειλημμένες εξομολογήσεις, η μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων και η ανάγνωση των άθλων των Νεομαρτύρων, όπως του αγίου Πολυδώρου [4 Σεπτ.], τον οδήγησαν στη σθεναρή απόφαση να σφραγίσει τη μετάνοιά του χύνοντας κι ο ίδιος το αίμα του για τον Κύριο. Αφού υπερνίκησε με μεγάλους αγώνες τον πειρασμό να εγκαταλείψει την αγία απόφασή του, μετέβη στη Μυτιλήνη μαζί με έναν αδελφό, ο οποίος διαπνεόταν από θεοσεβή ζήλο και είχε ήδη χρηματίσει βοηθός του αγίου Πολυδώρου. Φόρεσε επί σκοπού τη μουσουλμανική ενδυμασία και την Πέμπτη της πρώτης εβδομάδας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, παρουσιάσθηκε στον δικαστή και ομολόγησε φλογερά την εις Χριστόν μεταστροφή του, ποδοπατώντας το πράσινο σαρίκι που είχε πετάξει καταγής.

     Έκπληκτος, αρχικά, ο δικαστής, παίρνοντάς τον για τρελό, τον έριξε στη φυλακή, αλυσοδεμένο, αφήνοντας ελεύθερους τους δεσμοφύλακες να τον μαστιγώνουν ή να τον προπηλακίζουν όπως και όσο ήθελαν. Την άλλη μέρα, αφού παρουσιάσθηκε εκ νέου στο δικαστήριο, οδηγήθηκε πάλι στη φυλακή και δέχθηκε τριακόσιους ραβδισμούς στα πόδια. Έπειτα άφησαν την πόρτα ανοιχτή για να μπορεί ο οποιοσδήποτε να έρχεται ελεύθερα να τον χτυπά. Κι έβλεπε τότε κανείς μέχρι και δεκαπέντε μουσουλμάνους να ξυλοκοπούν με λύσσα τον άγιο μάρτυρα, ο οποίος υπέμενε τα χτυπήματα αγόγγυστα, λέγοντας μόνο με πνιγμένη φωνή: «Είμαι χριστιανός!». Εν συνεχεία, στερέωσαν στους κροτάφους του δύο τούβλα που έσφιγγαν τόσο δυνατά με ένα σχοινί, ώστε τα μάτια του έβγαιναν από τις κόγχες τους. Καθώς ο άγιος επικαλούνταν με δυνατές κραυγές την άνωθεν βοήθεια, τον χτύπησαν στο στόμα με μπαστούνια, σπάζοντας τα δόντια του και αφήνοντάς τον ημιθανή.

     Ένας νέος χριστιανός, ο Γεώργιος, ο οποίος είχε διαβάσει άπληστα τους άθλους των αρχαίων μαρτύρων, προκάλεσε εκούσια τη φυλάκισή του για να μπορεί να παρακολουθεί από κοντά τους αγώνες του αγίου Θεοδώρου. Την ώρα που οι Τούρκοι ανέκριναν τον άγιο και τον υπέβαλλαν σε διάφορα μαρτύρια, ο Γεώργιος παρέμενε στο πλευρό του, ασπαζόμενος τα πόδια του και ενθαρρύνοντάς τον με τη φωνή του.

     Βγήκε, τέλος, η απόφαση για τη θανατική πνοή και οι δήμιοι ανέσπασαν βιαίως τον άγιο από τα δεσμά του και τον οδήγησαν χτυπώντας τον στον τόπο της θανάτωσης. Αφού ομολόγησε για μια τελευταία φορά τον Χριστό, τον κρέμασαν στην αγχόνη, αλλά το σχοινί έσπασε και ο Θεόδωρος έπεσε στη γη, πληγώνοντας τα γόνατά του. Τον ξανακρέμασαν και, τέλος, έλαβε έτσι τον πολυπόθητο στέφανο του μαρτυρίου την 17 Φεβ 1795. Επί τρεις ημέρες οι χριστιανοί έτρεχαν από όλα τα μέρη για να κόψουν ένα κομματάκι από το ένδυμά του και να το βουτήξουν στο τίμιο αίμα του που δεν σταματούσε να τρέχει από τις πληγές του, ενώ πραγματοποιούνταν πλήθος ιάσεις. Εν συνεχεία, ο άγιος Θεόδωρος κηδεύτηκε με ευλάβεια και έκτοτε τιμάται δικαίως ως ένας από τους μεγάλους προστάτες αγίους της Μυτιλήνης.

—ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ—

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῷ Θεῷ ὥσπερ δῶρον φερωνύμως Θεόδωρε, δι’ ἀθλήσεως πόνων προσηνέχθης πολύτιμον· καὶ ἄμωμον θῦμα καὶ δεκτή, παμμάκαρ ἐγένου προσφορά· ὅθεν πόθῳ συνελθόντες, τοὺς σοὺς ἀγῶνας ἐν ὕμνοις γεραίρομεν, καὶ δόξαν προσάγομεν Θεῷ, τῷ θαυμαστῶς σε ἐνισχύσαντι, κατ’ ἐχθρῶν ὁρωμένων καὶ ἀοράτων πολύαθλε.

—ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ—

Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ἡ καινή σου ἄθλησις, ὡς ἑωσφόρος, φαεινὸς ἀνέτειλε, καὶ συνεκίνησεν ἡμᾶς, Χριστὸν δοξάσαι Θεόδωρε, τὸν σὲ ἐν ἄθλοις, στερρὸν ἀναδείξαντα.

—ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ—

Φύλαττε σοὺς δούλους διὰ παντός, Θεόδωρε Μάρτυς, τοὺς τιμῶντάς σε εὐλαβῶς, καὶ πίστει καὶ πόθῳ, τελοῦντας σου τὴν μνήμην, ἀπὸ παντοίας βλάβης, καὶ περιστάσεως.

 Ιερομονάχου  Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου:  «Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας».Τόμ. 6ος (Φεβρουάριος),σελ. 187–189.Διασκευή εκ του Γαλλικού:Ξενοφών Κομνηνός.Εκδόσεις «Ίνδικτος».

Αθήνα, Ιούνιος 2014.

https://toeilhtarion.blogspot.com/2021/02/blog-post_17.html

Το «θαυματουργό» βότανο που καταπολεμά το άγχος και τα ψυχικά τραύματα

Μήπως ήρθε η ώρα να βάλετε στη ζωή σας τον κράταιγο;

Αλαργινά ταξίδευε το μυαλό μου και δεν πρόσεχα αρκούντως, ως ώφειλα, την ώρα της συλλογής. Κεντήθηκα στη ράχη του χεριού, εκείνη τη στιγμή δεν το ένιωσα, τώρα όμως κυλάει αίμα και πονάω. «Μα γιατί δεν φόρεσες γάντια;» ρωτάει, σε αυστηρό και ανήσυχο μαζί τόνο, εκείνη που τα πάντα προβλέπει και, λόγω του νεαρού της ηλικίας, όλα τα γνωρίζει. Διαθέτω ελαφρυντικά: επειδή το να μαζεύεις τις λευκές ταξιανθίες και τα μικρά φύλλα της μουρτζιάς (Crataegus monogyna) είναι λεπτοδουλειά που απαιτεί γυμνά δάχτυλα, ενώ επίσης ελάχιστη προστασία προσφέρει το γάντι από τα ισχυρά της αγκάθια.

Τα λογικά επιχειρήματα όμως, όπως έχει αποδειχθεί, δεν προάγουν τη σχέση μας. Τώρα που τα σκέφτομαι, ούτε και καμιά άλλη, οποιουδήποτε τύπου κι αν είναι. Σε πικρόχολες σκέψεις κύλησα, κάλλιο να βάλω τελεία. «Υπάρχει όφελος δίχως θυσία;» ερωτώ εμφατικώς. Δείχνω μετά, με μια θεατρική κίνηση, το εντυπωσιακά ανθισμένο δεντράκι πίσω μου. «Μόνο όταν σμίγει με τον κίνδυνο γίνεται ακαταμάχητη η ομορφιά». Λειτούργησε άψογα η πεποιημένη νιτσεϊκή ατάκα· τρέχει λοιπόν για το φαρμακείο των πρώτων βοηθειών. Συνηγόρησε ασφαλώς και η υπέροχη σκηνογραφία που φιλοτεχνεί κάθε άνοιξη ο ανθισμένος φυτοφράκτης από κράταιγους, φέτος μάλιστα διαπίστωσα ότι μετά από μία δεκαπενταετία ζωής έγινε πια αδιαπέραστος. Μεγαλώνουν βεβαίως στις συνθήκες που προτιμούν: έδαφος αργιλώδες, ηλιόλουστη θέση, συχνές βροχές. Δεν θυμάμαι ποτέ να αρρώστησαν, δεν ζητάνε κλαδέματα ούτε άλλη φροντίδα.

Μόνο δύο φορές τον χρόνο τρυπώνω, σκυφτός ανάμεσά τους, για να μαζέψω φθινοπωριάτικα τους μικρούς κόκκινους καρπούς και, ανοιξιάτικα, άνθη και φύλλα. Τώρα βρίσκονται στην αρχή της άνθισης, με συνεπαίρνει η διακριτική, υπέροχη ευωδιά τους, οφείλω πάντως να σημειώσω ότι δύο εβδομάδες αργότερα, που αρχίζουν να παίρνουν την κατιούσα, επικρατεί μια ζωώδης, κατ’ άλλους «ψαρίσια» οσμή. Πρόκειται για ευφυές τέχνασμα του φυτού με σκοπό τη διασφάλιση της επικονίασης, καθώς προσελκύονται έτσι μύγες και άλλα έντομα που ορέγονται τη σήπουσα σάρκα. Άλλα τα δικά μας γούστα· γέμισα λοιπόν μια τσάντα με τις εύοσμες ταξιανθίες και τα κομψά φυλλαράκια, θα τα αποξηράνω στη σκιά, μετά θα τα ρίξω στο φαρμακευτικό δοχείο, για να ενωθούν αργότερα με τους καρπούς.

Η γεύση του εγχύματος που δίνουν είναι πολύ ευχάριστη, συνδυάζει απαλές νότες φρούτων και λουλουδιών, υπάρχει πάντως και μια στυφάδα στο βάθος, την οποία σβήνω με λίγα φυλλαράκια στέβιας ή μέλι. Πίνω καθημερινά τρεις κούπες από αυτό, αν νιώσω ότι αρχίζει να με καταβάλλει έντονο άγχος, με κύρια συμπτώματα το σφίξιμο στο στήθος, τη ρηχή αναπνοή και τον ανήσυχο ύπνο. Πρόκειται περί πανδημίας μάλλον, το πολεμοκάπηλο πνεύμα της εποχής όλα τα επιδεινώνει ασφαλώς. Αν αντιμετωπίζετε κι εσείς τέτοια προβλήματα, δοκιμάστε το άφοβα, σπανιότατα εμφανίζονται παρενέργειες, οι οποίες μάλιστα είναι ήπιες. Σημειωτέον πάντως ότι, όπως συμβαίνει με όλα τα φυτοθεραπευτικά σκευάσματα, απαιτείται υπομονή τουλάχιστον δέκα ημερών μέχρι να εκδηλωθεί η δυναμική του.

Εδώ και αιώνες, στη λαϊκή βοτανοθεραπεία πολλών ευρωπαϊκών χωρών αξιοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη του κράταιγου, λόγω της στυπτικότητάς τους, κυρίως σε περιπτώσεις χρόνιας διάρροιας ή υπερβολικών εμμήνων. Σχετικά αργά όμως, μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα, ανακαλύφθηκε η καρδιοτονωτική τους επίδραση, με αποτέλεσμα να αποτελούν παγκοσμίως σήμερα το δημοφιλέστερο φυσικό ίαμα για καρδιακά προβλήματα. Πολλοί άνθρωποι κάνουν καθημερινή χρήση του, διότι βοηθάει αποτελεσματικά σε προβλήματα υπότασης και υπέρτασης, ταχυκαρδίας και βραδυκαρδίας.

Εδώ και αιώνες, στη λαϊκή βοτανοθεραπεία πολλών ευρωπαϊκών χωρών αξιοποιούνται τα φύλλα και τα άνθη του κράταιγου, λόγω της στυπτικότητάς τους.

Μοιάζει σίγουρα παράδοξο το γεγονός ότι ο κράταιγος επιδρά εξισορροπητικά σε καταστάσεις και διαταραχές διαμετρικά αντίθετες. Ισχύει, όμως, απολύτως και ο μηχανισμός δράσης του έχει επαρκώς εξηγηθεί. Πολλοί επίσης ισχυρίζονται –το υιοθετεί και ο υπογράφων– ότι ο κράταιγος διαθέτει την ικανότητα να επουλώνει τα τραύματα της ψυχικής σφαίρας, όταν εξαιτίας επανειλημμένων απογοητεύσεων ή κατόπιν μεγάλης απώλειας στενεύουν ασφυκτικά οι ορίζοντες του βίου.

https://www.kathimerini.gr/k/k-magazine/564202945/to-thaymatoyrgo-votano-poy-katapolema-to-agchos-kai-ta-psychika-traymata/