Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ρηγῖνος, Ἐπίσκοπος Σκοπέλου

Ο αγιος ιερομάρτυς Ρηγίνος επισκοπος Σκοπέλου, γεννήθηκε στις ἀρχές τοῦ 4ου αἰώνα στη Λειβαδιά τῆς Βοιωτίας. Οἱ γονεῖς του ήταν κυπριακῆς καταγωγῆς μὲ βαθιά θεοσέβεια, είχαν δέ συγγένεια μὲ τὸν ἄγιο Ἀχίλλιο, Ἐπίσκοπο Λαρίσης. Ὁ Ρηγίνος ἀπό μικρός γαλουχήθηκε μὲ τὰ νάματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἀπό τούς ἐνάρετους γονεῖς του. Ἀπέκτησε καί ἄρτια μόρφωση τῆς ἐλληνικῆς παιδείας καί φιλοσοφίας. Ἀπὸ νωρίς παρουσίασε σπάνια ώριμότητα στην κρίση του καί σοβαρότητα στην ἀναστροφή του. Ὅλοι τὸν θαύμαζαν για τὸ ἦθος του, την  εὐγένεια τῆς ψυχῆς, τὴν καλοσύνη καὶ τὴν τιμιότητά του. Ἡ λάμψη τῆς ἀρετῆς του και ή πολυμάθειά του τόν ἔκαμαν σύντομα γνωστό στὴν εὐρύτερη περιοχή τῶν Σποράδων.  Τήν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ ὧρες γιὰ τὴν Ἐκκλησία ήταν ὀδυνηρές. Ὁ ἄνεμος τοῦ Ἀρειανισμοῦ ἀναστάτωνε τα πάντα. Δίχαζε τούς πιστούς καὶ μάτωνε το «Σῶμα τοῦ Χριστοῦ». Τότε ήταν πού ὁ Ρηγίνος δέχθηκε κλήση ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία καὶ να εἰσέλθει στις τάξεις τοῦ ἱεροῦ κλήρου της. Μὲ τὴ μεσολάβηση τοῦ θείου του (ἁγίου Άχιλλίου, Επισκόπου Λαρίσης), ἀπεστάλη στή Σκόπελο γιὰ να ἐνισχύσει τοὺς ἐξόριστους πιστούς, που εἶχαν βασανισθεῖ καὶ ἐκδιωχθεῖ ἐκεῖ ἀπὸ τοὺς Ἀρειανούς. Η παρουσία τοῦ Ρηγίνου ὑπῆρξε βάλσαμο παρηγοριᾶς γιὰ τοὺς ἐξαντλημένους ομολογητές τοῦ Ἰησού Χριστοῦ. Στην Α΄ Οίκουμενική Σύνοδο (325), πού ἔγινε στη Νίκαια τῆς Βιθυνίας, ὁ ἅγιος Ρηγίνος ἔδωσε τὸ «παρών» μαζί μὲ τὸν ἄγιο Ἀχίλλιο. Ἐκεῖ δοξάστηκε ή Έκκλησία καί καταδικάστηκε ή αϊρεση τοῦ Ἀρείου, ποὺ ἠρνεῖτο τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ Τὸν ὑποβίβαζε σε κτίσμα. Μετά τή λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου ὁ Ρηγίνος ἐπέστρεψε στην προσφιλή του Σκόπελο. Τότε χήρευσε ή έπισκοπή αὐτή. Καὶ σύσσωμος ὁ λαὸς μὲ φωνή δυνατή απαίτησε για νέο του ἐπίσκοπο τὸν Ρηγίνο. Καί ή φωνή τοῦ λαοῦ ἦταν καὶ φωνή Θεού.  Ὁ Ρηγῖνος μὲ ἀνιδιοτέλεια θαυμαστη καὶ ἀφοσίωση τελεία ύπηρέτησε τὸ λογικό του ποίμνιο. Καὶ ὁ λαός τῆς Σκοπέλου ἀγάπησε βαθιὰ τὸν ἐπίσκοπό του. Τοῦ παρέδωσε ὅλη του τὴν καρδιά. Στο πρόσωπό του ὅλοι εἶχαν βρεῖ πολύτιμο θησαυρό. Οἱ ἱερεῖς τὸν ὀνόμαζαν «ισάγγελο καί πανάξιο ποιμένα τους». Καί ὁ λαός «άξιο καθοδηγό καί πατέρα», πού μὲ τὸν λόγο του ήρεμοῦσε τὰ πάθη τους καί τοὺς ὀδηγοῦσε στή ζωή τῆς είρήνης καί χαρᾶς. Οι πτωχοί καί ἀδύνατοι βρῆκαν προστάτη. Καί οἱ διανοούμενοι ἕνα δυνατό φιλοσοφημένο πνεῦμα πού τοὺς ἔπειθε για την ἀλήθεια καὶ τη γνησιότητα τῆς Όρθοδοξίας. Ἡ ἀγάπη τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου Ρηγίνου για τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό τὸν ἔκαμε να δώσει και πάλι το δυναμικό του «παρών» στη Σύνοδο τῆς Σαρδικῆς (Σόφια Βουλγαρίας) τὸ 343, γιὰ νὰ δοθεῖ τέλος στις «μετασεισμικές δονήσεις» τῶν Ἀρειανῶν, οἱ ὁποῖοι καί μετὰ τὴν καταδίκη τοῦ ἀρχηγού τους συνέχιζαν να σπέρνουν τα ζιζάνια τῶν αίρετικών διδασκαλιῶν του. Ο,τι ὑπῆρξε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιὰ τὴν Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, ύπῆρξε ὁ ἅγιος Ρηγίνος στη Σύνοδο τῆς Σαρδικῆς. Με συγκροτημένο θεολογικό λόγο, μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή καὶ σπάνια ἀπολογητική κατεντρόπιασε τους Ἀρειανούς. Μετὰ τὴ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ ἅγιος Ρηγῖνος ἐπέστρεψε στὴν ἐπισκοπή του, στὸ ποιμαντικό του έργο. Συνέχισε μέ περισσότερη δύναμη πνεύματος να δίνει τή μαρτυρία του καὶ νὰ στερεώνει τούς πιστοὺς στόν ἀκρογωνιαῖο λίθο, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καί σὲ λίγο νέος πόλεμος. Το 361 ὁ Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης, μέ ἀπειλές καὶ ἐκφοβισμούς προσπάθησε νὰ ἀναβιώσει τη λατρεία τῆς πολυθεϊστικής θρησκείας τῶν εἰδώλων. Ἔστειλε παντοῦ ἐκπροσώπους του καὶ ζητοῦσε νὰ προσκυνήσουν ὅλοι τὰ είδωλα.  Ὁ ἔπαρχος τῆς Ελλάδος καὶ Σποράδων ἔφθασε στη Σκόπελο καί συνέλαβε τὸν ἐπίσκοπο Ρηγίνο. Προσπάθησε μέ γλυκόλογα νὰ τὸν μεταστρέψει στα είδωλα. Τοῦ ἔταξε ἐξουσία μεγάλη, δόξα, χρῆμα. Ὁ θαρραλέος ὅμως ἐπίσκοπος τὰ περιφρόνησε ὅλα. Ἀρνήθηκε κάθε συμβιβασμό με τούς ἐκπροσώπους τῶν σατανικῶν εἰδώλων. Καί δέχθηκε να θυσιαστεῖ για την ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ λέγοντας: «Το αιμα τῶν μαρτύρων θα γιγαντώσει τὸ δὲντρο τῆς Ἐκκλησίας. Δέν φοβᾶμαι άπειλές, οὔτε τὸν γλυκύτατο ὑπέρ Χριστοῦ θάνατο». Σε λίγο ἔσυραν οἱ δήμιοι τόν γενναίο ἐπίσκοπο στο στάδιο τοῦ νησιοῦ καὶ ἐκεῖ τὸν βασάνισαν φρικτά. Στόν κόσμο πού παρακολουθοῦσε, τοὺς ἔλεγε: «Μένετε πιστοί στο Χριστό». Καί ἀμέσως μετά ὁ πιστός ἐπίσκοπος ἔγειρε τὸν αὐχένα του σὰν «ἄκακο ἀρνίο» στό σπαθὶ τοῦ δημίου, καί τὸ αἷμα του πότισε τή γῆ. Ἦταν 25 Φεβρουαρίου τοῦ ἔτους 362. Οἱ πιστοί Χριστιανοί κήδεψαν μέ δάκρυα τό μαρτυρικό σῶμα τοῦ ἐπισκόπου τους στο δάσος τοῦ διπλανού λόφου. Τα χαριτόβρυτα ἱερά Λείψανά του ό βασιλέας τῆς Σικελίας  Γουλιέλμος (ὁ Ἀγαθός) τὰ ἔκλεψε το 1608 καὶ τὰ πῆρε στην Κύπρο. Καί τὸ 1740, με πρωτοβουλία τῆς Γερουσίας τῶν Σκοπελιτῶν, μέρος τῶν ἱερῶν Λειψάνων μετακομίσθηκε ἀπό τὴν Κύπρο πάλι στή Σκόπελο, γιὰ νὰ ἁγιάζεται ὁ θεοφιλής λαὸς τῆς νήσου. Ή Σκόπελος τιμᾶ μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα τη μνήμη τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Ρηγίνου κάθε χρόνο στις 25 Φεβρουαρίου. Τὸν θεωρεῖ προστάτη της. Τὸν ἐπικαλεῖται σὲ δύσκολες ώρες. Καὶ τὸν εύγνωμονεῖ γιὰ τὰ πάμπολλα θαύματά του και τή συνεχή, ἄγρυπνη παρουσία του στό δικό του άγαπημένο νησί.. «Πνεύματος Ἁγίου τὸν θησαυρόν, Συνόδου Πατέρων ἀντιλήπτορα τὸν θερμόν, τὸν ἀρχιερέα καί μάρτυρα Κυρίου, τὸν ἄγιον Ρηγίνον ὕμνοις τιμήσωμεν».ΟΣΩΤΗΡ2127

ΟΣΙΑ ΙΣΙΔΩΡΑ ΤΗΣ ΤΑΒΕΝΝΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ, Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ (4ος αἰ.)

    "Τοσούτω γάρ ὄχλῳ πυκτεύουσα, την καρδιαν αυτής   οὐδέποτε ἀπέστησε τοῦ Θεοῦ".

Πρόκειται γιά τήν πλέον πρώϊμη καταγραφή περιπτώσεως διά Χριστόν Σαλοῦ στήν ἐκκλησιαστική ἱστοριογραφία. 

Τόν Βίο τῆς ὁσ. Ἰσιδώρας διέσωσε ὁ ὅσ. Ἐφραίμ ὁ Σῦρος (+ 373), ὁ ὁποῖος τό 371 ἐπισκέφθηκε τήν περίφημη γυναικεία Μονή τῆς Ταβέννης στήν Αἴγυπτο, τήν ὁποία εἶχε ἱδρύσει ἡ ἀδελφή τοῦ ὁσ. Παχωμίου τοῦ Μεγάλου.

Ὅπως διηγεῖται ὁ Ἐπίσκοπος Ἑλενουπόλεως Παλλάδιος, κατά τήν ἐποχή τῆς ἐπισκέψεως τοῦ ὁσ. Ἐφραίμ ἡ Μονή εἶχε 400 μοναχές! Ἀνάμεσά τους βρισκόταν καί μία Αἰγυπτιακῆς καταγωγῆς, ἡ Ἰσιδώρα (στά Κοπτικά Βρανκίς). Οἱ συμμονάστριές της τήν θεωροῦσαν "πτωχή τῷ πνεύματι" καί τῆς ἀνέθεταν τίς πλέον ταπεινές ἐργασίες μέσα στό κοινόβιο. Ἡ Ὁσία κυκλοφοροῦσε ξυπόλητη, μέ ἕνα κουρέλι στό κεφάλι, οὐσιαστικά ρακένδυτη. Στήν τράπεζα τῆς Μονῆς δέν εἶχε θέση, ἀλλά τρεφόταν μέ τά ὑπολλείματα τῶν καζανιῶν καί τά ἀποφάγια τῶν γευμάτων! Χειμῶνα - καλοκαίρι παρακολουθοῦσε τήν Ἀκολουθία ἀπό τά σκαλιά τῆς Ἐκκλησίας! Τό καθημερινό της μαρτύριο ἦταν ἡ βασανιστική συμπεριφορά τῶν ἄλλων μοναζουσῶν, τήν ὁποία ὅμως ὑπέφερε χωρίς γογγυσμό. Τήν πνευματική της κατάσταση ἀπεκάλυψε ὁ Ἵδιος ὁ Θεός στόν πειραζόμενο ἀπό ὑπερηφάνους λογισμούς Ἀββᾶ Πιτιρούμ, μαθητή τοῦ ὁσ. Παχωμίου. "Διά τί μέγα φρονεῖς ἐπί σεαυτῷ ὡς εὐλαβής καί ἐν τοιούτῳ καθεζόμενος τόπῳ;" τόν ρώτησε οὐράνιος Ἄγγελος. "Ἄπελθε εἰς τό μοναστήριον τῶν γυναικῶν τῶν Ταβεννησιωτῶν καί ἐκεῖ εὑρήσεις μίαν διάδημα ἔχουσαν ἐπί τῆς κεφαλῆς· αὕτη σου ἄμεινων ἐστί. Τοσούτω γάρ ὄχλῳ πυκτεύουσα, τήν καρδίαν αὐτῆς οὐδέποτε ἀπέστησε τοῦ Θεοῦ· σύ δέ καθεζόμενος ὧδε, ἀνά τάς πόλεις πλανᾶσαι τῇ διανοίᾳ".

Ὁ Ἀββᾶς Πιτιρούμ ἔσπευσε στήν Μονή τῶν Ταβεννησιωτῶν. Οἱ μοναχές - τιμημένες ἀπό τήν ἐπίσκεψή του, διότι ἦταν φημισμένος ἀσκητής - τόν ὑποδέχθηκαν θερμά καί ἐκεῖνος ζήτησε ἀπό τήν Προεστῶσσα νά τοῦ παρουσιάσει ὅλες τίς ἀδελφές, ὅμως σέ καμμία ἀπό αὐτές δέν εἶδε τό διάδημα γιά τό ὁποῖο μίλησε ὁ Ἄγγελος.

"Εἶστε ὅλες ἐδῶ; " ρώτησε.

"Ὅλες εἴμαστε" τοῦ ἀπάντησαν.

" Ἀδύνατον - ἀπάντησε ὁ Ἀββᾶς - πρέπει νά ὑπάρχει ἀκόμη μία, γιά τήν ὁποία ἔκανα ὅλη αὐτή τήν ὁδοιπορία".

"Ἔχουμε μία μοναχή - ἀναγκάσθηκε νά ὁμολογήσει ἡ Προεστῶσσα - ἀλλά εἶναι σαλή καί δέν τήν ὑπολογίζουμε στήν ἀδελφότητα".

"Ἄς ἔλθει κι αὐτή" ζήτησε ὁ Ἀββᾶς.

Ὅταν ἡ Ἰσιδώρα ἐμφανίσθηκε, συρόμενη ἀπό δύο ἀδελφές καί μαυρισμένη ἀπό τίς καπνιές, ὁ Ἀββᾶς Πιτιρούμ εἶδε τό κουρέλι πού σκέπαζε τό κεφάλι της νά λάμπει σάν διάδημα! καί ἀμέσως γονάτισε μπροστά της λέγοντας, "εὐλόγησε με, Ὁσία".

"Ἐσύ εὐλόγησέ με" ἀπάντησε ἡ ταπεινή Ἰσιδώρα καί γονατίζοντας ἀσπάσθηκε τά πόδια τοῦ ἐρημίτη!

Τότε θέλησε νά παρέμβει ἡ Προεστῶσσα. "Μήν ἐξευτελίζεις ἔτσι τόν ἑαυτό σου - τοῦ εἶπε - εἶναι μία σαλή".

"Ἐσεῖς ὅλες εἶσθε σαλές - ἀπάντησε ὁ Ὅσιος - αὐτή ἐδῶ εἶναι πολύ ἀνώτερη κι ἀπό ἐσᾶς κι ἀπό ἐμένα. Τῆς ἀξίζει νά ὀνομάζεται Ἀμμᾶς (Μητέρα). Εἴθε νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά βρεθοῦμε στό πλευρό της στήν Δευτέρα Παρουσία"!

Κατόπιν διηγήθηκε τί τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὁ Θεός γιά τήν μακαρία Ἰσιδώρα. Ἀκούγοντας τά λόγια του οἱ μοναχές, ἄρχισαν νά ζητοῦν συγχώρηση ἀπό τήν Σαλή. Τό ἴδιο βράδυ ἡ Ἰσιδώρα ἔφυγε ἀπό τό μοναστήρι γιά νά ἀποφύγει τόν ἀνθρώπινο ἔπαινο καί χάθηκε στήν ἔρημο, ὅπου κανείς δέν ἔμαθε ποτέ, πῶς καί πότε τελείωσε τήν ζωή της.

Ἡ μνήμη της τιμᾶται τήν 1η Μαϊου.

http://churchsynaxarion.blogspot.com/

https://miteriko.blogspot.com/2010/12/4.html