Μεταρσίωση του οσιου Τυχωνος κατά τη Θεία Λειτουργία

Την ώρα της Θείας Λειτουργίας έφτανε να μεταρσιώνεται. Έπαιρνε να βραυδάζει κι απ'το πρωί που είχε αρχίσει δεν είχε τελειώσει. Με πολλή ευλάβεια διάβαζε τις ευχές της θ. Λειτουργίας, τις οποίες γνώριζε απ' έξω από την πολύχρονη και συνεχή τέλεση της, όχι νοερώς, ούτε μεγαλοφώνως, αλλά έτσι ώστε να ακούγονται στο αυτί του ιερέως. Όλος έξαρση, την ώρα του χερουβικού και του καθαγιασμού, έψαλλε με αγγέλους τον ύμνο τους στα ουράνια. Τον ψάλτη τον έβγαζε στο διάδρομο του κελλιού του, έξω από το ναό, να ψάλει το χερουβικό. Έβλεπε κατόπιν πως ήταν στην Αγία Τράπεζα, κοινωνούσε, τελείωνε την λειτουργία και δεν καταλάβαινε πως πέρασε η ώρα.

Μετά ο Γέροντας αποσυρόταν και έκλαιγε για δύο και τρεις ημέρες. Το μαξιλάρι του γινόταν μούσκεμα. Την θεία μετάληψη δεν περίμενε να βραδυάσει για να την διαβάσει αλλά την διάβαζε απ'το μεσημέρι. Και όλη την ημέρα προετοιμαζόταν για τη θ. Λειτουργία και θ. Κοινωνία της επόμενης ημέρας. Έλεγε οτι ο πιστός πρέπει να προετοιμάζεται όλο το εικοσιτετράωρο για να μπορεί να γίνει μέτοχος στο σώμα και αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Κατά την προσκομιδή μνημόνευε επί ώρες όλα τα ονόματα που είχε και στο τέλος ακουμπώντας τα με το χέρι έλεγε ξανά: “Μνήσθητι Κύριε όλου του κόσμου...”

Κάποτε μετά τη μνημόνευση των πολλών ονομάτων μ'ενα χαριτωμένο τρόπο ακούμπησε το χέρι του σ'αυτά λέγοντας προς εμένα: “Παιντί καρντία σ'όλο τον κόσμο....”

Όταν γέρασε πολύ και δεν μπορούσε να λειτουργήσει, πήγαινα και τον λειτουργούσα και του άφηνα άγιο άρτο κι αυτός τον τεμάχιζε και κοινωνούσε κάθε ημέρα. Τα πρόσφορα ήθελε να γίνονται με ευλάβεια και προσευχή, να είναι καλά και ωραία, διότι με αυτά γινόταν το σώμα του Χριστού. Μου είχε υποδείξει να τα τρυπάμε στο μέσο της σφραγίδος σε πέντε μέρη έτσι ώστε να μην πετάει φουσκάλα. Το ίδιο καλό ήθελε να είναι και το νάμα.

Με μεγάλη απλότητα μου έλεγε πως οι Άγγελοι, οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Ιεράρχες, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι, οι Ανάργυροι και πάντες οι Άγιοι είναι παρόντες καθώς τους μνημονεύουμε στην αγία προσκομιδή και έρχονταν βοηθοί σ'όλον τον κόσμο, που τα ονόματα του ώρες μνημόνευε.

https://athonika.blogspot.com/2010/05/blog-post_7511.html

Πνευματικές συμβουλές

 
Οι συμβουλές του ήταν σταλαγματιές βιωμάτων της καρδιάς του. Για να βρεις καλόν πνευματικό, έλεγε, πρέπει να κάνεις τρεις ημέρες προσευχή και κατόπιν τι ο Θεός θα φωτίσει. Και στο δρόμο που θα πηγαίνεις να κάνεις προσευχή να τον φωτίσει ο Θεός να σου πεί λόγους καλούς.

Πάντοτε να κάνεις ευχή, πριν αρχίσεις κάθε δουλειά. Να λες: "Θεέ μου, δώσε μου δύναμη και φώτιση" και κατόπιν ν'αρχίζεις την δουλειά σου και στο τέλος: "ντόξα τω Θεώ".

Πολύ μιλούσε για την ταπείνωση: Κάθε πρωί ο Θεός ευλογεί τους ανθρώπους με το ένα χέρι. Όταν βλέπει ταπεινό άνθρωπο τον ευλογεί με τα δύο χέρια.

Κάποτε τον επισκέφθηκε ένας μοναχός και του είπε πως δεν έχει κάνει τίποτε το κακό στη ζωή του. Διέκρινε όμως πως τα λόγια του έκρυβαν μεγάλη υπερηφάνεια και λυπήθηκε πολύ και τον θεώρησε ξεπεσμένο δαίμονα. Δεν θέλω να βλέπω τέτοιο άνθρωπο, έλεγε, χίλιες φορές να είχε πέσει σε αμαρτία, παρά έτσι που είναι. "Αυτός για κόλαση, παιντί μου".

Τότε μου διηγήθηκε ένα γεγονός απ' την πατρίδα του.

Σε ένα γυναικείο μοναστήρι ήταν μια νέα μοναχή και φημιζόταν πολύ για την αρετή της. Η ηγουμένη είδε τότε ένα όραμα κι άκουσε φωνή που της έλεγε, "αυτήν την μοναχή να την ταπεινώσεις". Η ηγουμένη απόρησε γιατί την θεωρούσε ως την καλύτερη μοναχή της. Η νέα μοναχή είχε συνήθεια μετά την ακολουθία να μένει μόνη στο ναό. Στεκόταν μπροστά στην εικόνα της Παναγία και έλεγε: "Εγώ παρθένος, εσύ παρθένος. Εσύ γέννησες, εγώ όχι". Και με τα λόγια της αυτά έδειχνε την υπερηφάνεια της. Σύντομα όμως ο Θεός της έδωσε πειρασμό, ώστε την έφερε σε μεγάλη ταπείνωση. Και τότε, γονατισμένη μπροστά στην εικόνα της Θεοτόκου, μετανοημένη, ταπεινωμένη, κάνοντας μετάνοιες και χύνοντας δάκρυα, έλεγε οτι είναι η αμαρτωλότερη του κόσμου...

"Ντάκρυα παιδί μου, ντάκρυα, αυτό τέλει Θεός".

"Η Κόλαση έχει γεμίσει από ανθρώπους παρθένους - υπερήφανους και από αμαρτωλούς μετανοημένους παράντεισος. Ταπεινό άντρωπο τέλει Θεός. Στον ταπεινωμένο αμαρτωλό πει Κύριος περάσει γλυκό παράντεισο".

Η ταπείνωση του Παπα-τύχωνα ήταν τόση που όταν πήγαινε κανείς να εξομολογηθεί μετά απο τη συγχωρητική ευχή, του έλεγε: "Παιντί μου, κάνε ευχη και για μένα..."

Όταν ένας νέος, αδιάφορος, ήλθε στο Άγιον Όρος για περιοδεία, τον οδήγησα στην Καλύβα του Γέροντα. Αφού εξομολογήθηκα, θέλησε κι αυτός να εξομολογηθεί. Μπαίνοντας στην εκκλησία  ο νεος ξέσπασε σε δάκρυα κι έπεσε στα πόδια του παρακαλώντας την συγχώρεση των πολλών του αμαρτιών. Ο παπα - Τύχων τόσο τον αγάπησε, που του ζητούσε την ίδια εκείνη στιγμή να κάνει ευχή γι' αυτόν, να τον συγχωρέσει ο Θεός, γιατί ο νέος είχε πολλά δάκρυα ενώ ο ίδιος έλεγε δεν είχε. Αυτός που ποτέ δεν του έλειπαν κι είχε ένα πανί που τα μάζευε κι ήταν πάντα μουσκεμένο...

Το πετραχήλι του κι αυτό ήταν πάντα βρεγμένο απ'τα καθημερινά του δάκρυα - το φυλάω ως ακριβή ευλογία. Ακόμη και ο μεγάλος σταυρός αν τον προσέξει κανείς, θα δει τα στίγματα των δακρύων του, που του τα έχυνε με τις φούχτες. Θεωρούσε πως με τα δάκρυα πλένουμε τα πόδια του Χριστού και με τις τρίχες της κεφαλής τα σκουπίζουμε..

https://athonika.blogspot.com/2010/05/blog-post_3681.html