17 Φεβρουαρίου, 2026

ΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ ΤΟΥ ΑΡΤΖΕΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ (16ος αἰ.)

Σχετικά μέ τήν ἁγ. Φιλοθέη τοῦ Ἄρτζες, ἐπικρατοῦν δύο ἐκδοχές. Σ' αὐτή τήν ἐργασία δεχόμεθα τήν Βουλγαρο-Ρουμανική ἐκδοχή, καθ' ὅτι τό ἀδιάφθορο Λείψανο πού φυλάσσεται στό Ἄρτζες ἀνῆκει σέ παιδί καί ὄχι σέ ἐνήλικο ἄτομο.
Ἡ ἁγ. Φιλοθέη ἦταν Βουλγαρικῆς καταγωγῆς. Γεννήθηκε στό Τύρνοβο ἀπό πτωχούς γονεῖς. Στήν τρυφερή παιδική της ἡλικία ἔμεινε ὀρφανή ἀπό μητέρα, ἀπό τήν ὁποία εἶχε διδαχθεῖ τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους. Βρῆκε τόν θάνατο σέ ἡλικία 11 ἐτῶν, ἀφοῦ ὑπέφερε τά πάνδεινα ἀπό τήν μυτριά της, κάτω ἀπό τίς ἀκόλουθες συνθῆκες:
Κάποια φορά πού ὁ πατέρας της δούλευε στήν ἐξοχή, ἡ μυτριά της τῆς ἔδωσε φαγητό γιά νά τοῦ τό πάει. Ἡ Φιλοθέη, ἀπό τήν ἀγάπη πού ἔτρεφε πρός τούς πτωχούς, μοίρασε τό φαγητό κατά τήν διαδρομή καί ἔτσι ὁ πατέρας της τό βράδυ ἐπέστρεψε νηστικός καί κουρασμένος. Τό περιστατικό αὐτό συνέβη ἀρκετές φορές. Κάποτε ὁ πατέρας της παραφύλαξε σέ κάποιο σημεῖο τῆς διαδρομῆς, γιά νά διαπιστώσει τί κάνει ἡ κόρη του τό φαγητό πού προοριζόταν γι' αὐτόν. Ὅταν λοιπόν τήν εἶδε νά τό μοιράζει στούς πτωχούς, "ὥρμησε μέ ἕνα ρόπαλο κατεπάνω της, τήν ἔδεσε μέ σχοινιά καί ἄρχισε νά τήν κτυπάει καί νά τήν τσαλαπατάη μέ τά πόδια του"!
Στόν τόπο ἐκεῖνο καί ἀπό τά χέρια τοῦ πατέρα της, ἡ Φιλοθέη ἀναδείχθηκε Μάρτυρας τῆς Ἀγάπης καί τῆς Ἐλεημοσύνης. Ὁ παιδοκτόνος μετά τό ἔγκλημά του, στήν προσπάθειά του νά κρύψει τό σῶμα τοῦ θύματος, διαπίστωσε ὅτι ἦταν ὑπερφυσικά βαρύ! Ἔσπευσε λοιπόν νά παραδωθεῖ στίς Ἀρχές, ἐνῶ στόν τόπο τοῦ συμβάντος πῆγε ὁ ἐπιχώριος Ἐπίσκοπος, μέ τήν συνοδεία Κληρικῶν καί πολλῶν Χριστιανῶν. Παρά τίς δεήσεις τό σῶμα τῆς Φιλοθέης παρέμενε ἀμετακίνητο! Ἔτσι, "ἀποφάσισαν νά μνημονεύσουν μοναστήρια καί ἐκκλησίες τῆς Βουλγαρίας, μήπως εἶναι θέλημά Της νά ἐγκατασταθῆ σέ κάποιο ἱερό τόπο. Ἀφοῦ τελείωσαν τήν μνημόνευση τῶν ἱερῶν τόπων τῆς Βουλγαρίας καί τό Λείψανο παρέμενε ἀσήκωτο, ἄρχισαν νά μνημονεύουν μοναστήρια καί ἐκκλησίες τῆς Ρουμανίας. Ὅταν ἐμνημόνευσαν τήν περικαλλῆ ἐκκλησία τῆς Μονῆς Κούρτεα τῆς πόλεως Ἄρτζες, ἀμέσως τό σῶμα τῆς Μάρτυρος ἐλάφρωσε περισσότερο ἀκόμη καί ἀπό τό φυσικό του βάρος! Ἔτσι ὅλοι ἐγνώρισαν, ὅτι εἶναι θέλημά Της νά μεταφερθη
.
 
 στήν Μονή ἐκείνη, μακριά ἀπό τήν πατρίδα της".
Τό παρθενικό Λείψανο τῆς Παιδομάρτυρος Φιλοθέης, ὑποδέχθηκε στήν βόρεια ὄχθη τοῦ Δουνάβεως ὁ Ἡγεμόνας Ράδος ὁ Μέγας, μέ κάθε πολιτική καί ἐκκλησιαστική μεγαλοπρέπεια καί τό ἐναπέθεσε στόν περίφημο γιά τό κάλλος του Ναό τῆς Μονῆς Κούρτεα τῆς πόλεως Ἄρτζες, πρώτης πρωτεύουσσας τῆς Οὐγγροβλαχίας. 
Τό Λείψανο ἀργότερα ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο καί σήμερα φυλάσσεται στό Παρεκκλήσιο τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, στήν ἴδια Μονή, κατατεθημένο σέ ἀργυρή λάρνακα.
Ἡ ἁγ. Φιλοθέη ἐλεήθηκε ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῆς θεραπείας τῶν ἐπιληπτικῶν καί ἡ μνήμη της τιμᾶται τήν 7η Δεκεμβρίου.
http://churchsynaxarion.blogspot.com/

https://miteriko.blogspot.com/2010/12/16.html

16 Φεβρουαρίου, 2026

Ένα κήρυγμα τριακόσιες μετάνοιες!

 

Ο κ. Θωμάς Κ. σήμερα ιερομόναχος στο Άγιον Όρος με ομάδα κληρικών και λαϊκών, επισκέφθηκε τον παπα-Τύχωνα τον Αύγουστο του έτους 1967. Τότε ήταν λαϊκός και ως θεολόγος καθηγητής, κήρυττε στον κόσμο. Γι' αυτό τον ρώτησε εάν πρέπει να κάνει κηρύγματα. Ο Γέροντας τον ρωτά: "πόσο χρόνο έχει;", εννοώντας την ηλικία του. Ο κ. Θωμάς του απαντά: "Τριάντα τέσσερα". Και ο παπα-Τύχων λέγει με τον χαριτωμένο τρόπο του: "Πρέπει παιντί μου, κάτε μέρα κάνει τριακόσια μετάνοια". Ο άλλος λαϊκός κ. Β.Τ. μόλις άκουσε τον μεγάλο γι αυτόν αριθμό μετανοιών γέλασε από απέναντί του. Και ο Γέροντας με γλυκό μειδίαμα του λέγει: "Εσύ κάτε βράδυ πεντακόσια μετάνοια και μόνο ντύο ώρα ύπνο"! Στον κ. Θωμά είπε ακόμη:
- Διαβάσει παιντί μου, πρώτα βιβλίο Μ. Βασίλειο, Γρηγόριο, Κρυσόστομο, ντύο ώρα μελέτη - ντύο ώρα προσευχή κάτε μέρα και μετά ο,τι έχει καρντία ντώσει άνθρωπο ψύχα.
Δηλαδή αφού μελετήσει καλά τα έργα των πατέρων και προσευχηθεί πολύ, το κήρυγμά του θα είναι προσφορά στις ψυχές των ανθρώπων εκ του περισσεύματος της καρδίας του.
Όπως καθόταν στο πρόχειρο υπαίθριο πέτρινο αρχονταρίκι του παπα-Τύχωνα πίσω από το Κελλί, ο κ. Θωμάς έβλεπε απέναντι τον τάφο που από χρόνια είχε ανοίξει ο παπα-Τύχων και πρόσεξε την επιγραφή στον ξύλινο σταυρό, όπου μεταξύ άλλων έγραφε "ετών 8...". Γεμάτος απορία για τον ογδόντα τον ρωτά: "Γιατί, Γέροντα, ογδόντα; Αν πας ενενήντα;". Αλλά ο παπα-Τύχων, κουνώντας κατηγορηματικά το δάκτυλό του, απάντησε: "Όχι! Παπα-Τύχων ντεν πάει ενενήντα!". Προγνώριζε, δηλαδή, την κοίμησή του, η οποία συνέβη ένα χρόνο μετά την επίσκεψή τους, όταν ο παπα-Τύχων ήταν 84 ετών.
Φεύγοντας, οι επισκέπτες ζήτησαν να τον φωτογραφίσουν. Ο παπα-Τύχων τους λέει: "Περιμένει βάλει σχήμα". Αφού μπήκε μέσα και φόρεσε το σχήμα του, άπλωσε και τη μακριά γενειάδα του, που την έδενε κόμπο και την έβαζε μέσα στο ζωστικό και στάθηκε να τον φωτογραφίσουν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο: "Οι αναμνήσεις μου από τον παπα-Τύχωνα, Ιερομονάχου Αγαθαγγέλου (Καλαφάτη) - Έκδοσις Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, Άγιον Όρος).
https://athonika.blogspot.com/2013/04/blog-post_14.html