Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος σφίγγει γύρω από μια μόνο ανάσα. Στιγμές που η ζωή ξαφνικά στέκεται στο χείλος της, σαν να διστάζει ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Είναι οι ώρες που συνοδεύουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο στην άλλη ακτή, και όταν ανακαλύπτουμε ότι ο θάνατος δεν είναι τοίχος, αλλά μια λεπτή, σχεδόν ημιδιαφανής μεμβράνη, που αφήνει περισσότερο φως από όσο φανταζόμαστε.
Στις πολυάσχολες κοινωνίες μας, ο θάνατος συχνά υποβιβάζεται στη σιωπή, ως ακατάλληλο θέμα. Ωστόσο, παραμένει ένα από τα σπάνια γεγονότα που μας επαναφέρουν στα βασικά. Μας αναγκάζει να κοιτάξουμε κατευθείαν σε αυτό από το οποίο συνήθως ξεφεύγουμε: την ευθραυστότητα, το πεπερασμένο, την αμοιβαία εξάρτηση. Και παραδόξως, εδώ γεννιέται η ελπίδα. Γιατί ο θάνατος, αν και πονάει, δεν σβήνει. Μεταμορφώνεται, κινείται, ανοίγει.
Δεν αφαιρεί το αγαπημένο πρόσωπο: τo αναδιανέμει.
Νομίζουμε ότι χάνουμε κάποιον, αλλά ανακαλύπτουμε ότι αρχίζει να ζει διαφορετικά: στις χειρονομίες μας, στις προτάσεις μας, στις επιλογές μας, με αυτόν τον λεπτό τρόπο που έχουμε να τον αγαπάμε λίγο καλύτερα.
Η παρουσία αλλάζει μορφή, αλλά δεν εξαφανίζεται. Γίνεται πιο διάχυτη, πιο εσωτερική, πιο απαιτητική επίσης. Μας ζητάει να συνεχίσουμε να ειμαστε μαζί, αλλά διαφορετικά.
Σήμερα, καθώς συνοδεύω τον θείο μου στο τελευταίο του ταξίδι, αυτή η αλήθεια αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Υπάρχει πόνος, φυσικά — αυτό το δάγκωμα που σφίγγει το στήθος και μας υπενθυμίζει ότι η αγάπη έχει ένα τίμημα. Υπάρχει όμως και μια περίεργη, σχεδόν γλυκιά γαλήνη, που επικρατεί όταν καταλαβαίνουμε ότι η αποχώρησή του δεν είναι ρήξη, αλλά μετάδοση και συνεχεια.
Με δίδαξε, χωρίς λόγια, ότι η αξιοπρέπεια δεν διακηρύσσεται: πρέπει να τη ζεις. Ότι η καλοσύνη δεν χρειάζεται θόρυβο για να λάμψει. Αυτή η δύναμη μπορεί να είναι τρυφερή. Και ότι η ζωή, ακόμα και στις τελευταίες της στιγμές, μπορεί ακόμα να είναι μια πράξη γενναιοδωρίας.
Δεν χάνω τον θείο μου . Κερδίζω μια παρουσία που δεν θα γερνά πια, που δεν θα σβήνει πια, που δεν θα απομακρύνεται πια. Μια παρουσία που από εδώ και πέρα θα με συντροφεύει καλυτερα σε ότι κάνω .
Ο θάνατος δεν είναι το τέλος της σχέσης: είναι η μεταμόρφωσή της.
Και αν μας κάνει να υποφέρουμε, είναι ίσως επειδή μας αναγκάζει να αγαπάμε περισσότερο από όσο νομίζαμε ότι είναι δυνατό. Να αγαπάς πέρα από το ορατό. Να αγαπάς χωρίς εγγύηση, αλλά με αυτοπεποίθηση και πιστη.
Σε αυτό το εύθραυστο πέρασμα όπου η ζωή ξετυλίγεται για να επανεφεύρει τον εαυτό της, υπάρχει μια υπόσχεση: ότι τίποτα που ήταν αληθινό, καλό ή βαθιά ανθρώπινο δεν θα χαθεί. Όλα μεταμορφώνονται. Όλα μεταδίδονται. Όλα συνεχίζονται.
https://www.facebook.com/groups/815453444651838/
