ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΑΙ ΕΡΗΜΙΤΗΣ

 –Μια παραστατική παραβολή του Αγίου Σιλουανού   για τις ατελείωτες αξιώσεις της υπερηφανείας
στον ανθρώπινο νου και την εν γένει ζωή…
Ένας κυνηγός, αγαπούσε πολύ να περιφέρεται στα δάση και τους κάμπους για κυνήγι. Κάποια ημέρα, κυνηγώντας για πολλή ώρα, ανέβαινε σ’ ένα ψηλό βουνό κι επειδή κουράστηκε, κάθισε σε μια μεγάλη πέτρα. Βλέποντας ένα σμήνος από πουλιά να πετά από την μία κορυφή στην άλλη, σκέφτηκε: «Γιατί ο Θεός δεν έβαλε φτερά στον άνθρωπο, για να μπορεί να πετάει;».
Εκείνη την ώρα, από τον ίδιο τόπο περνούσε ένας ταπεινός ερημίτης και γνωρίζοντας τις σκέψεις του κυνηγού, του είπε: «Συλλογίζεσαι, γιατί ο Θεός δεν σου έδωσε φτερά. Αλλά, αν σου δώσει φτερά, πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος και θα πεις: ‘‘Τα φτερά μου, είναι αδύνατα. Και μ’ αυτά δεν μπορώ να πετάξω ως τον ουρανό για να δω τί υπάρχει εκεί!’’. Και αν σου δοθούν τέτοια δυνατά φτερά, που να μπορέσεις να ανεβείς ως τον ουρανό, και τότε θα είσαι ανικανοποίητος και θα πεις: ‘‘Δεν καταλαβαίνω τί γίνεται εδώ!’’. Και αν σου δοθεί να καταλάβεις, τότε και πάλι δεν θα είσαι ευχαριστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί εγώ δεν είμαι άγγελος;’’. Και αν γίνεις άγγελος, τότε και πάλι θα είσαι δυσαρεστημένος, και θα πεις: ‘‘Γιατί δεν είμαι Χερουβείμ;’’. Και αν γίνεις Χερουβείμ, τότε θα πεις: ‘‘Γιατί ο Θεός δεν μ’ αφήνει να κυβερνώ τον ουρανό;’’. Και αν σου δοθεί να κυβερνάς τον ουρανό, τότε δεν θα ευχαριστηθείς και, σαν κάποιον άλλον, θα ζητήσεις ‘‘περισσότερα’’. Γι’ αυτό, πάντα να ταπεινώνεσαι και, έτσι, θα είσαι ικανοποιημένος με ό,τι σου δίνεται και τότε θα ζεις με τον Θεό».
Ο κυνηγός είδε ότι ο ερημίτης είπε την αλήθεια και ευχαρίστησε τον Θεό, επειδή του έστειλε τον μοναχό, για να τον συνετίσει και να τον διδάξει την οδό της ταπεινώσεως…

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ (1866–1938)

[(1) Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», α΄ μέρος, κεφ. στ΄ («Τα είδη της φαντασίας και ο αγώνας εναντίον της»), σελ. 210–211, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003. (2) Φωτογραφία: Platon (Antomiou).]




https://toeilhtarion.blogspot.com/2014/01/blog-post_3308.html

ΝΕΑΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ

 –Καρδιοστάλακτες νύξεις και ένστοργοι υπαινιγμοί

του Οσίου Πατρός Σιλουανού του Αθωνίτου, 

για το πρόσωπο του αγαπημένου και πιστού μαθητού του, 

Γέροντος Σωφρονίου Σαχάρωφ (1896–1993).

     «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που έστειλες σήμερα τον δούλο Σου σ’ εμένα, τον νεαρό μοναχό, που θ’ αποσιωπήσω το όνομά του, για να μην πέσει σε κενοδοξία και υποτιμηθεί η αγία ζωή του.

     Ο νεαρός αυτός μοναχός, σε μία συζήτηση με πνεύμα αγάπης, μου είπε ότι στα τριάντα χρόνια της ζωής του, δεν έθλιψε κανένα. Τον κοίταξα και η ψυχή μου ταπεινώθηκε αφάνταστα μπροστά του.

     Από την παιδική του ηλικία, η ψυχή του αγάπησε τον Κύριο, και αυτός, θεωρώντας ‘‘ἐν Πνεύματι’’ τον Κύριο, δεν τόλμησε να θλίψει κανένα, και γι’ αυτό τον διαφύλαξε ο Κύριος από την αμαρτία.

     Να, για χάρη τέτοιων ανθρώπων, σκέπτομαι, διατηρεί ο Κύριος τον κόσμο, γιατί αυτοί είναι τόσο ευάρεστοι στον Θεό, που ο Θεός πάντα τους εισακούει και όλοι μας απολαμβάνουμε τα αγαθά, χάρη στις προσευχές τους.

     Σε ευχαριστώ, Κύριε, γιατί μου φανέρωσες τον ταπεινό δούλο Σου. Και πόσοι άλλοι άγιοι υπάρχουν, που εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε· η ψυχή, όμως, αισθάνεται τον ερχομό των αγίων και αλλοιώνεται από την ταπείνωση του Πνεύματος του Χριστού.

     Το Πνεύμα του Θεού, ζει στους αγίους.

     Ω, Κύριε, κάνε να γίνουν όλοι οι άνθρωποι όμοιοι με αυτόν τον νέο μοναχό. Όλος ο κόσμος, θα στολιζόταν με δόξα, γιατί θα απλωνόταν άφθονη η χάρη του Θεού σε όλον τον κόσμο. Το Άγιο Πνεύμα, δίνει την γνώση της αγάπης του Θεού και της αγάπης του πλησίον. Το Άγιο Πνεύμα, διδάσκει στην ψυχή την πραότητα και την ταπείνωση, και η ψυχή αναπαύεται στον Θεό και λησμονεί όλες τις συμφορές αυτού του κόσμου, γιατί την παρηγορεί το Άγιο Πνεύμα. Οι ψυχές των αγίων γεύονται το Άγιο Πνεύμα ήδη επί της γης, και αυτό είναι ‘‘ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν’’, όπως λέει ο Κύριος (Λουκ. ιζ΄ 21)».

ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ (1866–1938)

[Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ): «Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης», β΄ μέρος («Οι Γραφές του Αγίου Σιλουανού»), κεφ. ιθ΄ («Διηγήσεις από την ζωή»), σελ. 571–572, 10η έκδοση, Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 2003.]