Ἀτέλειωτη γκρίνια ἔχει γίνει ἡ ζωή μας

''Πάψε πιὰ νὰ γκρινιάζεις. Δὲν σ’ ἀντέχω ἄλλο!». Τέτοιες καὶ παρόμοιες φράσεις ἀ-­
κοῦμε συχνὰ γύρω μας. Καὶ δὲν εἶναι
μόνο τὰ μικρὰ παιδιὰ ποὺ γκρινιάζουν,
ποὺ θέλουν καραμέλες, παιχνίδια, ποὺ
τὰ θέλουν ὅλα δικά τους. Γκρινιάζουν
καὶ οἱ μεγάλοι. Γιὰ πράγματα κάποτε
ἀσήμαντα, γελοῖα. Κι αὐτὴ ἡ γκρίνια με-
ταδίδεται ἀπὸ τοὺς γονεῖς στὰ παιδιά,
καὶ πάει λέγοντας.
Ἀτέλειωτη γκρίνια ἔχει γίνει ἡ ζωή
μας, γκρίνια γιὰ τὰ πάντα: γιατί ἄργησε
ὁ ἕνας, γιατί δὲν βοηθᾶ ὁ ἄλλος, γιατί
τὸ φαγητὸ δὲν μᾶς ἀρέσει, γιατί ὅλο νὰ
γίνεται τὸ θέλημα τοῦ ἄλλου... Γκρινιά-
ζουμε γιατί βρέχει, γιατί δὲν βρέχει...
γιατί ἔχει ζέστη, γιατί κάνει κρύο... καὶ
ποτὲ δὲν μένουμε εὐχαριστημένοι. Γε-
νιὰ ἀχαρίστων ἀνθρώπων γίναμε, ποὺ
βλέπουμε παντοῦ προβλήματα, μεγα-
λοποιοῦμε τὶς δυσκολίες καὶ κάνουμε
τὴ ζωή μας μαρτύριο.
Κι αὐτὴ ἡ νοοτροπία μᾶς ὁδηγεῖ στα-
διακὰ σὲ ἀκραῖες καταστάσεις. Ἀρχικὰ
γκρινιάζουμε γιὰ πράγματα ἀσήμαντα,
ὥσπου φθάνουμε νὰ γογγύζουμε κα-
θημερινὰ γιὰ τὰ πάντα ταλαιπωρώντας
τὸν ἑαυτό μας καὶ τοὺς γύρω μας. Καὶ
καθὼς ὁ γογγυσμός μας αὐτὸς πολλα-
πλασιάζεται, καταλήγει νὰ στρέφεται
κάποτε συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα ἐναντί-
ον τοῦ Θεοῦ.
Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα τέτοιου
γογγυσμοῦ ἔχουμε στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ,
ὅταν πορευόταν μέσα στὴν ἔρημο. Ὁ
λαὸς αὐτὸς δεχόταν καθημερινὰ πλού-
σιες τὶς εὐλογίες τοῦ Θεοῦ. Παρ’ ὅλα
αὐτὰ ὅμως διαρκῶς μεμψιμοιροῦσε,
γκρίνιαζε. «Διεγόγγυζε πᾶσα συναγω­
γὴ υἱῶν Ἰσραὴλ ἐπὶ Μωυσῆν καὶ Ἀα-
ρών, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτοὺς οἱ υἱοὶ
Ἰσραήλ· ὄφελον ἀπεθάνομεν πληγέν­
τες ὑπὸ Κυρίου ἐν γῇ Αἰγύπτῳ» (Ἐξ.
ις΄ 2­3)· παραπονιοῦνταν καὶ γκρίνια-
ζαν ὅλοι ἐναντίον τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ
Ἀαρών. Κάποια στιγμὴ μάλιστα ξεστό-
μισαν ὅλοι μαζὶ αὐτὰ τὰ σκληρὰ λόγια:
«Μακάρι νὰ εἴχαμε πεθάνει χτυπημέ-
νοι ἀπὸ κάποια τιμωρία τοῦ Θεοῦ στὴν
Αἴγυπτο, τότε ποὺ τρώγαμε ἄφθονα
κρέατα καὶ ψωμιὰ καὶ χορταίναμε. Για-
τί τώρα μᾶς βγάλατε καὶ μᾶς φέρατε σ’
αὐτὴν ἐδῶ τὴν ἔρημο; γιὰ νὰ σκοτώ­
σετε ὅλον αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ τὴν πεί-
να;
Καὶ ὁ Μωυσῆς ἀπάντησε: Γιατί γογ­
γύζετε ἐναντίον μας; «Οὐ γὰρ καθ’ ἡ­
μῶν ἐστιν ὁ γογγυσμὸς ὑμῶν, ἀλλ’ ἢ
κατὰ τοῦ Θεοῦ» (Ἐξ. ις΄ 8)· ὁ γογγυσμός
σας αὐτὸς δὲν στρέφεται ἐναντίον μας
ἀλλ’ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς ὁ γογγυσμὸς συνε-
χιζόταν καὶ αὐξανόταν ὅλο καὶ περισ-
σότερο, κάποια στιγμὴ ὁ Θεὸς ἐπενέ-
βη δραστικά: «Καὶ ἤκουσε Κύριος καὶ
ἐθυμώθη ὀργῇ, καὶ ἐξεκαύθη ἐν αὐτοῖς
πῦρ παρὰ Κυρίου καὶ κατέφαγε μέρος
τι τῆς παρεμβολῆς» (Ἀριθ. ια΄ 1)· ἄκου-
σε ὁ Θεὸς τὰ παράπονα καὶ τὶς δια-
μαρτυρίες αὐτὲς καὶ θύμωσε πολύ. Καὶ
ἔστειλε φωτιὰ καταστρεπτικὴ καὶ κατέ-
καψε ἕνα μέρος τοῦ στρατοπέδου τῶν
Ἰσραηλιτῶν.
Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ μέρος ἐκεῖνο ποὺ κα­
τακάηκε ὀνομάστηκε «ἐμπυρισμός»·
γιὰ νὰ θυμοῦνται οἱ Ἰσραηλίτες τὶς
ὀλέθριες συνέπειες τοῦ γογγυσμοῦ ­
εναντίον τοῦ Μωυσῆ καὶ τοῦ Ἀαρών, ποὺ
οὐσιαστικὰ στρεφόταν ἐναντίον τοῦ
Θεοῦ.
Τὸν κίνδυνο νὰ πέσουμε στὸ ἴδιο λά-
θος τὸν διατρέχουμε ὅλοι μας. Γι’ αὐτὸ
καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει: «Μὴ
γογγύζετε, καθὼς καί τινες αὐτῶν ἐγόγ­-
γυσαν καὶ ἀπώλοντο ὑπὸ τοῦ ὀλοθρευ-
τοῦ» (Α΄ Κορ. ι΄ 10)· μὴ γογγύζετε στὶς
θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες σας, ὅπως
καὶ μερικοὶ Ἰσραηλίτες ἐγόγγυσαν καὶ
θανατώθηκαν ἀπὸ τὸν ἐξολοθρευτὴ
ἄγγελο.
Ὁ γογγυσμὸς ποὺ ἐκφράζουμε, ὅταν
δυσανασχετοῦμε γιὰ τὶς συνθῆκες τῆς
ζωῆς μας, δὲν εἶναι μικρὸ ἁμάρτημα.
Εἶναι ἔκφραση ἀχαριστίας πρὸς τὸν
Θεὸ καὶ μπορεῖ νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἐπανά-
σταση ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ πλήρη
χωρισμὸ ἀπὸ Αὐτόν.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει
ὅτι «ὅταν γογγύζει κανείς, δείχνει πόσο
ἀχάριστος καὶ ἀναίσθητος εἶναι» (ΕΠΕ
21, 574). Καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος σημει-
ώνει ὅτι «αὐτὸς ποὺ γογγύζει εἶναι βα-
ριὰ ἄρρωστος, ἔχει τὴν ἀσθένεια τῆς
ἀπιστίας καὶ τῆς ἀμφιβολίας στὴν προ-
στασία τοῦ Θεοῦ» (ΕΠΕ 9, 56). Ἀντί-
θετα, ὅταν δὲν γκρινιάζει κανεὶς γιὰ τὶς
δυσκολίες ποὺ τὸν βρίσκουν ἀλλὰ δο-
ξάζει τὸν Θεό, ἀποδεικνύει τὴ βαθιὰ πί-
στη ποὺ ἔχει. Τότε δὲν βρίσκει τόπο ὁ
διάβολος καὶ φεύγει. Διότι αὐτὸς θέλει
νὰ μᾶς κάνει νὰ μὴ μένουμε εὐχαριστη-­
μένοι μὲ τίποτε· νὰ γκρινιάζουμε δι-
αρκῶς, ἀκόμη κι ὅταν τὰ ἔχουμε ὅλα
καλὰ καὶ ἄφθονα.
Ὅποιοι ἀγαποῦν ἀληθινὰ τὸν Θεό,
χαίρονται μὲ τὰ πάντα. Κι ἐνῶ μπορεῖ
νὰ στεροῦνται, νὰ ὑποφέρουν, λένε δι-
αρκῶς «δόξα σοι, ὁ Θεός». Καὶ δέχον­-
ται δοξολογητικὰ ὅ,τι αὐτὸς ἐπιτρέπει
στὴ ζωή τους.
Ἂς μὴν ἀφήνουμε λοιπὸν ποτὲ τὸν
ἑαυτό μας νὰ παραφέρεται καὶ νὰ γογ-
γύζει. Εἴμαστε πολὺ μικροὶ γιὰ νὰ κα-
τανοήσουμε γιατί ἐπιτρέπει τὸ καθετὶ
ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας. Τὸ μόνο ποὺ
σίγουρα ξέρουμε εἶναι πὼς ὁ Θεὸς εἶ-­
ναι στοργικὸς πατέρας μας, γεμάτος
ἀγάπη γιὰ τὸ κάθε του πλάσμα. ­
Γι’  αυτὸ ἂς ξεχειλίζει διαρκῶς κι ἀπὸ τὰ δι-
κά μας χείλη ὁλόθερμα τὸ «δόξα σοι,
ὁ Θεός».  ΟΣΩΤΗΡ2058