Μεγάλες ἀλήθειες μᾶς ἀποκαλύπτονται μεσα απο την Καινη Διαθηκη, ἄγνωστες στοὺς πολλοὺς καὶ ἴσως φαινομενικὰ παράλογες καὶ ὑπερβολικὲς γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
1. Καύχηση γιὰ τὶς θλίψεις
Μιὰ τέτοια παράδοξη ἀλήθεια μᾶς διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, καθὼς δηλώνει ὅτι «καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν». Οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες, δηλαδή, δὲν εἶναι ἀτυχὴ συμβάντα στὴ ζωή μας, ἀλλὰ εὐλογίες τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ὁποῖες πρέπει νὰ αἰσθανόμαστε καύχηση. Ὄχι μόνο νὰ μὴ θέλουμε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὶς δυσκολίες, τοὺς πειρασμούς, τοὺς διωγμούς, τοὺς πόνους, τὶς ἀδικίες καὶ τὶς θλιβερὲς καθημερινὲς περιστάσεις, τὰ ὁποῖα μὲ τὴν κοινὴ λογικὴ κάνουν τὴ ζωή μας μαρτύριο, ἀλλὰ ἐπιπλέον νὰ τὰ θεωροῦμε τιμή μας. Γιατί; Διότι, ὅπως ἐξηγεῖ στὴ συνέχεια, ἡ θλίψη καλλιεργεῖ στὴν ψυχή μας τὴν ὑπομονὴ καὶ ἡ ὑπομονὴ μὲ τὴ σειρά της φέρνει τὴ δοκιμασμένη στὰ πράγματα ἀρετή. Αὐτὴ τὴν ἱερὴ καύχηση ἔνιωθε κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ὁμολογοῦσε ὅτι χαιρόταν γιὰ τὰ παθήματα ποὺ ὑπέφερε (βλ. Κολασ. α΄ 24). Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Ἰωάννης, οἱ ὁποῖοι ἔφυγαν ἀπὸ τὸ ἰουδαϊκὸ συνέδριο ἀφοῦ πρῶτα χτυπήθηκαν καὶ ἀπειλήθηκαν, αἰσθάνονταν μεγάλη χαρὰ διότι ἀξιώθηκαν νὰ ὑποστοῦν ἀτιμωτικὴ τιμωρία γιὰ χάρη τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου (Πράξ. ε΄ 41). «Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς» (Σ. Σολ. γ΄ 6), σημειώνει τὸ θεόπνευστο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὅπως τὸ χρυσάφι μέσα στὴ φωτιὰ ἀπαλλάσσεται ἀπὸ κάθε νοθεία, ἀντίστοιχα καὶ οἱ θλίψεις καλλιεργοῦν στὴν ψυχὴ τῶν δικαίων τὴν ἀρετή, τοὺς καθαρίζουν καὶ τοὺς καθιστοῦν εὐάρεστη θυσία καὶ προσφορὰ στὸν Θεό.
2. Ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα
Οἱ δοκιμασίες λοιπὸν μᾶς καλλιεργοῦν στὴν ὑπομονὴ καὶ στὴν ἀρετή. Μᾶς ἀνεβάζουν ὅμως κι ἕνα σκαλὶ ψηλότερα, στὴν ἐλπίδα. «Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει», ὑπογραμμίζει ὁ θεῖος Ἀπόστολος. Οἱ θλίψεις δηλαδὴ μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεό, ἡ ὁποία δὲν ντροπιάζει καὶ δὲν διαψεύδει αὐτὸν ποὺ τὴν ἔχει. Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ εἶναι βέβαιη, χειροπιαστή. Εἶναι διαθήκη, κληρονομιά, συμβόλαιο μὲ τὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος ἔχει ὑποσχεθεῖ νὰ μᾶς χαρίζει τὰ ἀγαθὰ στὰ ὁποῖα ἀποβλέπουμε.
Θαυμάζουμε τὴν ἱερὴ κλίμακα, στὴν ὁποία μᾶς ἀνεβάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ στὴν ἀρετὴ κι ἀπὸ τὴν ἀρετὴ στὴν ἐλπίδα, στὴ σταθερὴ καὶ ἀδιάψευστη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὁδός. Ἡ μόνη ὁδός, ὁ μόνος τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῶν δυσκολιῶν γιὰ τὸν ἄνθρωπο, εἴτε τὸν ταλαιπωρεῖ κάποια ἀδικία εἴτε κάποια ἀποτυχία, κάποιος φόβος ἢ κάποια ἀσθένεια. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱερὴ κλίμακα, ποὺ ἀπὸ τὴ δυσκολία ὑψώνει τὸν ἄνθρωπο στὸν Θεό: ὑπομονή, ἀρετή, ἐλπίδα. Κάθε ἄλλος στηριγμὸς τῶν ἐλπίδων μας σὲ ἀνθρώπους, σὲ πεπερασμένες δυνάμεις τοῦ κόσμου, στὴν ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, γρήγορα καταρρέει καὶ εὔκολα ἐξανεμίζεται.
3. Ἀπόδειξη τῆς θείας ἀγάπης
Ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ κρατύνεται μέσα μας καὶ γίνεται βεβαιότητα, ἐπειδὴ καταλαβαίνουμε τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του πρὸς τὰ πλάσματά Του. Η μέγιστη ἀπόδειξη τῆς θεϊκῆς ἀγάπης, εἶναι ἡ σταυρικὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου: «Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε». Ὁ Θεὸς δηλαδὴ δείχνει περίτρανα τὴν ἀνερμήνευτη ἀγάπη ποὺ ἔχει γιὰ μᾶς, διότι ὁ Χριστὸς πέθανε γιὰ χάρη μας, ὅταν ἐμεῖς ἤμασταν γεμάτοι ἁμαρτίες. Μόλις καὶ μὲ δυσκολία δέχεται κανεὶς νὰ ἀδικηθεῖ γιὰ χάρη κάποιου δίκαιου καὶ τίμιου ἀνθρώπου. Ὁ μόνος ἅγιος καὶ πανάμωμος Κύριός μας, ὅμως, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Βασιλιὰς τοῦ παντός, καταδέχθηκε νὰ πεθάνει σὰν ἐγκληματίας μὲ φρικτὸ καὶ ἐπονείδιστο θάνατο γιὰ χάρη ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. «Ἠτιμάσθη, ἵνα δοξάσῃ· ἀπέθανεν, ἵνα σώσῃ· ἀνῆλθεν, ἵν᾿ ἑλκύσῃ πρὸς ἑαυτὸν κάτω κειμένους ἐν τῷ τῆς ἁμαρτίας πτώματι», ὑπογραμμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 35, 400Α). Δηλαδή, ὑπέμεινε ἀτιμώσεις γιὰ νὰ μᾶς δοξάσει, πέθανε γιὰ νὰ μᾶς σώσει, ἀνέβηκε γιὰ νὰ τραβήξει πρὸς τὸν Ἑαυτό του ἐμᾶς ποὺ κειτόμασταν κάτω, ἐπειδὴ πέσαμε μὲ τὴν ἁμαρτία. Κι ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἄπειρη ἀγάπη πρὸς τὸ τελειότερο πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἂς μαθητεύουμε στὴ θυσιαστικὴ αὐτὴ ἀγάπη. Κάθε φορὰ ποὺ Τὸν ἀντικρίζουμε Ἐσταυρωμένο, ἂς σκεφτόμαστε ὅτι ὁ ἀναμάρτητος Κύριος πλήρωσε τὸ δικό μας χρέος καὶ ἀπὸ ἀγάπη ὁδηγήθηκε στὸν θάνατο, γιὰ νὰ μᾶς χαρίσει τὴ δικαίωση καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἂς Τὸν ἀγαπήσουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς καρδιᾶς μας καὶ μὲ ὁλοκληρωτικὴ ἀφοσίωση στὸ θεῖο Του θέλημα.ΟΣΩΤΗΡ2223
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου