![](https://www.pemptousia.gr/wp-content/uploads/2018/02/katounakiwtis-371x450.jpg)
Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (1912-1998).
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Ένα όνομα να θυμηθείς για την άλλη τη ζωή, αυτό σε πυρώνει, οπότε όλα τ’ άλλα σβήνουνε και μένει αυτό το όνομα.
Μόνο ένα όνομα ή τα αιώνια αγαθά.
Δηλαδή αυτό που πέρασα, αυτό λέω, τ’ άλλα που δεν πέρασα, δεν μπορώ να τα πω.
Τα αιώνια αγαθά!
Η αιώνιος ζωή!
Η αιώνιος μακαριότης!
Τακ, σταματάει ο νους.
Μπορείς εκείνην την ώρα να επιβληθείς στον εαυτό σου, να διαβάσεις ευχές Λειτουργίας;
Δεν μπορείς. Αυτό σε φθάνει.
Οπότε, όταν προχωράς ιδίως στο «Ευλογημένη η Βασιλεία», δεν μπορείς να προχωρήσεις, πάτερ.
Ενώνεσαι με το Θεό! Το πνεύμα σου με το Πνεύμα. Ενώνεσαι!
Οπότε κατόπιν ούτε και μπορείς να προχωρήσεις, και από τα δάκρυα ιδίως, πώς να πω τώρα, σε πιάνει ένας ίλιγγος, σε πιάνει όχι φρίκη, γλυκιά φρίκη!
Πώς να πω τώρα;
«Τις ειμί εγώ, Κύριε, και τις ο οίκος του πατρός μου» (Β’ Βασ. 7,18), ώστε και μένα με γνωρίζει ο Θεός!
Είσαι βαπτισμένος, πάτερ, και σε γνωρίζει και σένα ο Θεός! Μέχρι εκεί σταματάς.
Σταματάει κι η λογική, σταματάνε όλα.
Δεν μπορείς, πάτερ, να αυτοκυριαρχήσεις, να προσευχηθείς.
Εκεί σταματάει.
Δεν μπορείς, μόνο κάθεσαι και κλαις, και κλαις, και κλαις και κλαις και δεν μπορεί να μιλήσεις τίποτες.
Από το βιβλίο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης», έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Άγιος Εφραίμ» Κατουνάκια Αγίου Όρους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου