Εἵπαμε σε προηγούμενο ἄρθρο πῶς ή πίστη στην παγγνωσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἰσδύει καί στα βάθη τῆς ψυχῆς μας, μπορεῖ νὰ μᾶς συγκρατεῖ ἀπό τὰ ἐσωτερικά ὀλισθήματα τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς. Ἡ σκέψη ὅτι ὁ Θεός ὅλα τὰ γνωρίζει, καὶ αὐτά πού σκεπτόμαστε καί αὐτά πού αἰσθανόμαστε καί αὑτά πού ἐπιθυμοῦμε, ὅσα δὲν φαίνονται πρός τα ἔξω και κανείς ἄλλος δὲν τα βλέπει, ή σκέψη αὐτή μᾶς βοηθεῖ πολύ να προσέχουμε. Πόσα γνωρίζουμε οἱ ἄνθρωποι; Πόσα μποροῦμε να μάθουμε στη διάρκεια τῆς ζωῆς μας; Πόσες γνώσεις, πληροφορίες, ἰδέες μποροῦμε νὰ χωρέσουμε στο μυαλό μας; Ὁπωσδήποτε καί τὰ πιό δυνατά μυαλά, οἱ πιὸ εὐφυεῖς ἄνθρωποι μόνο έναν περιορισμένο άριθμό γνώσεων μποροῦν να αποκτήσουν στη ζωή τους. Σιγά-σιγά, με την παρατηρητικότητα ποὺ ἔχουν, με τίς μελέτες πού κάνουν, μέ την πείρα πού ἀποκτοῦν, αὐξάνουν τὸ ἀπόθεμα τῶν γνώσεών τους καί γίνονται κάποτε ζη λευτοί γι' αὐτές. Ὅμως ὅσο καί ἂν σπουδάσουν, ὅσα καὶ ἂν μάθουν, ὅσα καὶ ἂν ἀπομνημονεύσουν, πάλι λίγα θα γνωρίζουν σὲ σχέση μὲ τὸν ἀπέραντο διαθέσιμο πλοῦτο τῶν γνώσεων πού προσφέρεται στούς άνθρώπους.
Καὶ αὐτὰ τα λίγα δὲν εἶναι πάντοτε βέβαια καί ἀληθινά. Το καταλαβαίνουν αὐτὸ οἱ πραγματικά σοφοί τοῦ κόσμου· μάλιστα ὅσο πιὸ σοφοί εἶναι τόσο πιὸ πολύ ἀναγνωρίζουν την ἄγνοιά τους, «Ἐν οἶδα, ὅτι οὐδὲν οίδα», ἔλεγε ὁ σοφός Σωκράτης. Ένα πράγμα ξέρω, ὅτι δέν ξέρω τίποτε. Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Εϊ τις δοκεῖ εἰδέναι τι, οὐδέπω οὐδέν ἔγνωκε καθώς δεῖ γνῶναι» (Α΄ Κορ. η΄ 2). Ἂν κάποιος φαντάζεται ὅτι γνωρίζει κάτι, αὐτὸς δὲν ἔχει γνωρίσει τίποτε ἀκόμη, καθώς πρέπει να τὸ γνωρίζει. Ἡ ἀνθρώπινη γνώση εἶναι ἀτελής. Ἐπιστήμονες πού εἶναι ζηλευτοί για τις γνώσεις τους σ' ἕναν κλάδο τῆς ἐπιστήμης τους, παρουσιάζονται ἀδαεῖς σὲ ἄλλους κλάδους τῆς ἴδιας ἐπιστήμης, τελείως δὲ ἀστοιχείωτοι στα πεδία ἄλλων ἐπιστημῶν. Ἀλλὰ και οἱ γνώσεις στο δικό τους κλάδο ύπόκεινται συχνά σε μεταβολές, ἀλλάζουν διαρκῶς, βελτιώνονται, συμπληρώνονται. Τὸ ὅτι δὲ ἡ ἔρευνα τῆς ἐπιστήμης δὲν σταματά ποτέ, σημαίνει ὅτι πάντοτε ἀγνοοῦμε, καί ὅσο ἐπεκτείνουμε τις γνώσεις μας τόσο κατανοούμε την ἄγνοιά μας. Πόσο διαφορετική ή γνώση τοῦ Θεού! Ὁ Θεός γνωρίζει τὰ πάντα, ὄχι μόνο αὐτά πού ὑπάρχουν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ πού θα ὑπάρξουν. Γνωρίζει καὶ πῶς τὸ καθένα θὰ ἔλθει στὴν ὕπαρξη καί πότε. Καί ὅλα τα γνωρίζει μὲ κάθε ἀκρίβεια, μὲ κάθε λεπτομέρεια, χωρίς τίποτε να διαφεύγει τήν προσοχή Του. «Οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανής ἐνώπιον αὐτοῦ, πάντα δέ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ» (Εβρ. δ΄ 13). Τίποτε σκοτεινό, τίποτε ἀφανές καὶ ἀόρατο ἐνώπιόν Του. Όλα γυμνά καί ξεσκεπασμένα μπροστά στα μάτια Του. Καὶ ἄνθρωποι καί ἄγγελοι και ὅλη ή δημιουργία, τὰ πάντα εἶναι στη γνώση καὶ στὴν ἐξουσία Του. Όλα τὰ γνωρίζει, καί τὰ γνωρίζει σ' ὅλο τὸ βάθος τους, μὲ γνώση τέλεια, ποὺ δὲν ἐπιδέχεται αύξηση. Γνωρίζει τὰ πάντα, ὄχι ὅμως μέσα στο χρόνο, ὥστε να λαμβάνει γνώση ἀφοῦ συμβοῦν, ἀλλὰ τὰ γνωρίζει όλα προαιωνίως καὶ ἀϊδίως. Καὶ ή γνώση Του δέν προχωρεῖ προοδευτικά, ὅπως σ' ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, ἀλλ' «ἀπλῇ γνώσει γινώσκει τὰ πάντα... καί ἁπλῶς καθορά, τά τε ἐνεστῶτα τά τε παρεληλυθότα καὶ τὰ μέλλοντα πρίν γενέσεως αὐτῶν», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ὁ Θεός βλέπει τὰ πάντα καί γνωρίζει τα πάντα ἀμέσως, καὶ τὰ γνωρίζει τελείως, ἀχρόνως, αἰωνίως, ἂν καὶ τὰ δημιουργήματα δὲν εἶναι αἰώνια καὶ ἀμετάβλητα. Ὁ Θεός δέν ζεῖ μέσα στο χρόνο, ὅπως ἐμεῖς· εἶναι ἄχρονος. Γι' αὐτὸ δὲν ἀκριβολογοῦμε ὅταν λέμε ὅτι ὁ Θεός προγινώσκει. Δέν ὑπάρχει γιὰ τὸν Θεό παρελθόν καὶ μέλλον, ἀλλὰ ὅλα ἐνώπιον Του είναι ἕνα αἰώνιο παρόν. Καί ὅσα συνέβησαν στὸ παρελθὸν καὶ ὅσα πρόκειται νά συμβοῦν στὸ μέλλον, ὁ Θεός τὰ γνωρίζει σαν νὰ εἶναι παρόντα. Όταν λέμε ὅτι ὁ Θεός προγνωρίζει, τὸ λέμε σὲ σχέση μὲ τὴ δική μας ἀσθένεια καὶ σὲ σχέση μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ πού ἐκδηλώνεται μέσα στὸ χρόνο καί ή ὁποία μὲ τὸν τρόπο αὐτό παρουσιάζεται ὅτι ἐκδηλώνεται κατά την πρόβλεψη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς ἔχει τὴν τέλεια γνώση, διότι εἶναι «ὅλος ἀκοὴ καὶ ὅλος όφθαλμός», ὥστε νὰ βλέπει ἄμεσα τὰ πάντα πάντοτε και παντού. Η παγγνωσία Του είναι ἀχώριστη ἀπὸ την πανσοφία Του, με τὴν ὁποία θέτει ἄριστους σκοποὺς καὶ χρησιμοποιεί τὰ ἄριστα μέσα γιὰ νὰ τοὺς επιτύχει. Ἐμεῖς οἱ μικροί καί άτελεῖς ἄνθρωποι, πού ζοῦμε μέσα στὴν ἄγνοια καί τὴν ἀδυναμία, πολλές φορές δὲν καταλαβαίνουμε πῶς ἔρχονται τά πράγματα στη ζωή μας καὶ στη ζωή ὅλου του κόσμου, ἀποροῦμε γιὰ τις ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ϊσως κάποτε να δυσανασχετοῦμε καὶ να γογγύζουμε ὅταν μᾶς βρίσκουν δοκιμασίες καὶ θλίψεις. Ἀλλά ποιός μπορεῖ νὰ καταλάβει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἐνεργεῖ ὁ Θεός; Ποιός μπορεῖ να γνωρίσει τὰ σχέδια καὶ τὰ μεγαλεΐα Του; Όσο τὰ μελετοῦμε τόσο θαυμάζουμε, καί μαζί μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο ἔκπληκτοι ἀναφωνοῦμε: «Ώ βάθος πλούτου καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ! ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ!». Πόσο ἀκατάληπτο εἶναι τὸ βάθος τῆς πλούσιας ἀγαθότητος, τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ὁποία ὅλα ὁδηγοῦνται στὸ ἄριστο τέλος τους! Πόσο ανεξερεύνητες εἶναι οἱ κρίσεις καὶ οἱ ἀποφάσεις Του καί ἀνεξιχνίαστοι οἱ σοφοί καὶ ἀγαθοί τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους σώζει τούς ἀνθρώπους! Ποιός μπορεῖ νὰ γνωρίσει τὴ σκέψη και τη βουλή τοῦ Θεοῦ; Ποιός μπορεῖ να γίνει σύμβουλός Του; «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου; ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» (Ρωμ. ια [11] 33-34). Όσο ἀπέχει ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὴ γῆ, τόσο ἀπέχουν τὰ διανοήματα τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τή διάνοια καὶ τίς σκέψεις τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ Ἴδιος λέει (Ησ. νε΄ [55] 9).
Ἄς γονατίσουμε λοιπόν ἐνώπιόν Του. Ἂς ὑποταχθοῦμε στὸ πανάγιο καί σωτήριο θέλημά Του. Ἂς δεχθοῦμε τὴν όποιαδήποτε παιδαγωγία Του. Ἐκεῖνος γνωρίζει. Ἐκεῖνος θέλει. Ἐκεῖνος μπορεί, συχνά μέσα ἀπὸ ἀπρόβλεπτους καί δύσκολους δρόμους, νὰ μᾶς ὁδηγήσει στή χαρά καὶ στη δόξα τῆς Βασιλείας Του.
ΣΩΤΗΡ2127
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου