Η ἱερουργία τοῦ Εὐαγγελίου

 Στην πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του ό ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει πώς ὁ Θεὸς ἀνάμεσα στὰ ἄλλα χαρίσματα ποὺ τοῦ ἔδωσε, τοῦ χάρισε καὶ τὸ ἀξίωμα «εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν λειτουργὸν Ιησοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ ἔθνη, ἱερουργοῦντα τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. ιε 16) να εἶναι λειτουργός τοῦ Χριστοῦ στούς ἐθνικούς καὶ νὰ ἐπιτελεῖ ὡς ἱερουργία πρὸς τὸν Θεό τὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος. Γιατί ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος όνομάζει τη διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου ίερουργία καὶ τὸν ἑαυτό του λειτουργό; Σύμφωνα μὲ τοὺς ἱεροὺς έρμηνευτές, ή ἕννοια τῆς λειτουργίας ἐδῶ δὲν ἔχει μόνο τη σημασία τῆς διακονίας, ἀλλὰ καί τῆς μυστηριακῆς προσφορᾶς. Πῶς ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος κάθε φορά πού φύτευε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις ψυχές τῶν ἀνθρώπων, πρόσφερε θυσία; Γιά να ὑπάρξει θυσία, χρειάζεται προσφορά, χρειάζεται θυσιαστήριο. Ποιό λοιτόν εἶναι τό θυσιαστήριο και ποιά ή προσφορά; Όπως ἐξηγεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, στη θυσία αὐτή δὲν ὑπάρχουν ὑλικά στοιχεία, ξύλα, φωτιά, ἢ βωμὸς καὶ μαχαίρι, ἀλλὰ πνευματικά. Τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ παράδειγμα, λέει, εἶναι τὸ μαχαίρι τοῦ Παύλου, ὁ λόγος τοῦ κηρύγματος, όποῖος εἶναι «ζῶν καὶ ἐνεργής καὶ τομώτερος ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστοστομov (Epp. 512). Καὶ ποιά εἶναι τὰ θυσιαστήρια καί τὰ προσφερόμενα δώρα τῆς θυσίας αὐτῆς; Σύμφωνα πάλι μὲ τοὺς ἱερούς ἐρμηνευτές, εἶναι οἱ ψυχές που πιστεύουν καὶ δέχονται τὸν θείο λόγο. Καθώς ἐπιστρέφουν στο Θεό, μεταμορφώνονται καὶ καθίστανται ναοὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θυσιαστήρια ιερά, βωμοί θυσίας. Διότι μέσα ἀπὸ τὰ θυσιαστήρια αυτά άναπέμπονται πλέον, ὡς ἱερή προσφορά στὸ Θεό, δεήσεις καὶ ἱκεσίες καὶ θυσίες πνευματικές. Καὶ ποιός εἶναι ὁ λειτουργός πού τελεῖ τὴ θυσία αὐτή; Εἶναι ὁ κάθε κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Όπως ἀναφέρει κάποιος ἐκκλησιαστικός συγγραφέας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος «είχε χειροτονηθεί διδάσκαλος τῶν ἐθνῶν, προσφέροντας αὐτή τή λειτουργία στο Δεσπότη Χριστό». Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος έξηγεῖ ὅτι, «ὅπως στις υλικές θυσίες ὁ ἱερέας παρίσταται γιὰ νὰ ἀνάβει τή φωτιά, ἔτσι κι ὁ Παῦλος μετάγγιζε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀνάβει φωτιά στίς ψυχές τῶν πιστῶν καί να διεγείρει τόν ζῆλο τους καὶ τὴν ἀγάπη τους πρός τὸν Χριστό». Στη συνέχεια ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρουσιάζει τίς ἀποδείξεις τῆς ἱερουργίας του αὐτῆς, τίς ὁποῖες ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στο στόμα τοῦ Παύλου μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Μπορῶ να δείξω τὰ σύμβολα τῆς ἱερουργίας μου αὐτῆς, καθὼς καί τίς άποδείξεις τῆς χειροτονίας μου στό ἔργο τοῦ κηρύγματος· ὄχι ποδήρη χιτώνα καί κουδούνια, ὅπως οἱ παλαιοί ἀρχιερεῖς, οὔτε μίτρα καὶ διάδημα, ἀλλά πολύ πιό φρικτά ἀπὸ αὐτά». Καὶ ποιὰ ἦταν αὐτά; Τὰ ἐκπληκτικά σημεία καὶ θαύματα τὰ ὁποῖα συνόδευαν τό κήρυγμα τοῦ Ἀποστόλου. Αυτό όμολογεῖ ὁ θεῖος Παῦλος λέγοντας: ὁ Χριστός μοῦ ἔδινε φωτισμό καὶ λόγο καὶ δύναμη γιὰ νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο Του. Αὐτός συνόδευε το κήρυγμά μου με δύναμη καταπληκτικών θαυμάτων. Με τὰ λόγια του αὐτά ὅμως ὁ θεῖος Απόστολος οὐσιαστικά μᾶς λέει ὅτι πραγματικός λειτουργός στο ἔργο τοῦ κηρύγματος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Τὸ ἔργο αὐτό, λέει, «κατειργάσατο ὁ Χριστός δι΄ ἐμοῦ». Τὸ ἔκανε ὁ Χριστός, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανό Του τὸν ἴδιο. Κάθε κήρυκας λοιπόν τοῦ Εὐαγγελίου δανείζει τόν ἑαυτό του στο Χριστό για να ἱερουργεῖ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός τὸ Εὐαγγέλιό Του στο θυσιαστήριο τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων. Όλα αὐτὰ μᾶς ἀφοροῦν ὅλους. Διότι το ἔργο τῆς μεταδόσεως τοῦ θείου λόγου δὲν εἶναι μόνο γιὰ τούς κληρικούς, και τούς θεολόγους, ἢ τοὺς κατηχητές. Ἀλλά γιὰ ὅλους μας. Όλοι μας ἔχουμε χρέος να μεταγγίζουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ στις διψασμένες ψυχές πού ἔχουμε γύρω μας. Όπως τὸ ἔκαναν χιλιάδες πιστοί μέσα στοὺς αἰῶνες. Ὅταν, γιὰ παράδειγμα, μετὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Στεφάνου ἔγινε μεγάλος διωγμός, οἱ πιστοί πού διασκορπίσθηκαν σε διάφορες χῶρες, διέδιδαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ σὲ πλῆθος ψυχές. Ἀλλὰ κι ὅταν ὁ απόστολος Παῦλος ἔφθασε στη Ρώμη, βρῆκε όργανωμένη Έκκλησία ποὺ εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ ἀπλούς πιστούς. Όλοι λοιπόν ἔχουμε χρέος νὰ διαδώσουμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στούς γύρω μας πού τὸ ἀγνοοῦν. Μὲ ἀπλούς τρόπους: μιλώντας σὲ κάποιον γνωστό μας, δίνοντας μιὰ Καινή Διαθήκη, καλώντας σὲ ἕνα κήρυγμα. Δὲν κάνουμε διαφήμιση, ἀλλὰ κάτι ιερό καί μεγάλο. Διαδίδοντας τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, συνιερουργοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου στις ψυχές τῶν πιστών. Καί την ἱερουργία αυτή δὲν τὴν ἐπιτελοῦμε ἐμεῖς μὲ τίς δικές μας δυνάμεις, άλλὰ μέσα ἀπὸ μᾶς ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ἐργάζεται τη φοβερή μυσταγωγία. Καί μεῖς γινόμαστε ὄργανα τοῦ Χριστοῦ στὸ ὕψιστο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Αυτή ή συναίσθηση θὰ πρέπει νὰ γεμίζει τὴν ψυχή μας μὲ ἱερό φόβο καί τρόμο. Νὰ μᾶς ὠθεῖ νὰ μεταδίδουμε το Εὐυαγγέλιο μέ συγκλονισμό καὶ ἐπιμέλεια, ὄχι μόνο μὲ τὰ λόγια μας, άλλὰ καὶ μὲ τη ζωή μας. Έτσι ή ιερουργία αὐτὴ θὰ γίνεται θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπό τὸν Θεό. Ἔτσι θα συνεργοῦμε στην πνευματική καλλιέργεια και σωτηρία τόσων ψυχῶν, πού ψάχνουν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ τὸν προορισμό τους. ΟΣΩΤΗΡ2127