π.Βασίλειος Θερμός-φίλοιΜια περίπτωση ανθρώπων που δυσκολεύονται με την Ανάσταση είναι αυτοί οι οποίοι σκοντάφτουν πάνω στη στιγμή που ο Χριστός εμφανίζεται στους μαθητές Του, με κλειστές τις πόρτες. Αυτή η θαυματουργική ενέργεια τούς κάνει να υποθέσουν ότι δεν ήταν με το σώμα Του, άρα επρόκειτο για μια αυταπάτη των μαθητών, αφού όλα τα προηγούμενα μέχρι το σταυρό έγιναν εν σώματι. Μερικές φορές, παραδόξως, ο ορθολογισμός του Διαφωτισμού συνοδεύεται και από πουριτανισμό, δηλαδή από μια δυσπιστία εάν το σώμα θα μπορεί να συμμετέχει σε τόσο υψηλά πράγματα. Μα, είναι δυνατόν ο Θεός να λάβει σώμα ή να αφθαρτοποίησε το σώμα μας;
Σχετικά με το πώς βίωσε ιστορικά η Εκκλησία την Ανάσταση, έχουμε μία καίρια διατύπωση στην αρχή της πρώτης επιστολής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου: «Αυτό που είδαν τα μάτια μας, αυτό που άκουσαν τα αυτιά μας, αυτό που ψηλάφησαν τα χέρια μας, αυτό σας μεταφέρουμε». Οι Απόστολοι βέβαια ήταν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων των γεγονότων, και πριν και μετά την Ανάσταση,.
Αλλά αυτή ήταν η πρώτη γενιά. Μετά τι θα έκανε η Εκκλησία για δύο χιλιάδες χρόνια όπου πια δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες; Φαίνεται λοιπόν ότι στην Εκκλησία αποκρυσταλλώθηκε κάτι το οποίο δεν μπορεί να χωρέσει μέσα σε αυτό που σήμερα ονομάζουμε ορισμό, στο τι είναι πεποίθηση για τα σημερινά μας δεδομένα. Είναι κάτι άλλο: πεποίθηση μεν γιατί περιέχει και γνωστικό στοιχείο, αλλά ταυτόχρονα κινητοποιεί όλες τις ψυχικές λειτουργίες δηλαδή, διάνοια, συναίσθημα, επιθυμία, όλα αυτά. Όλα αυτά μαζί δίνουν μία βεβαιότητα.
Με αποτέλεσμα όταν κάποτε, μετά από κάποιους αιώνες, έφτιαξαν την προσευχή «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον…», χρησιμοποίησαν το ρήμα θεώμαι. Εμείς που είδαμε την Ανάσταση του Χριστού, ελάτε να προσκυνήσουμε τον Χριστό. Πως την είδαν, αφού είχε συμβή πριν από αιωνες; Δεν είπαν «Ανάστασιν Χριστού πιστεύσαντες» ή κάτι άλλο σχετικό.
Επίσης ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έγραψε τον κανόνα του Όρθρου της Αναστάσεως που ψάλλουμε τη νύχτα του Πάσχα, σε ένα τροπάριο λέει: «Καθαρθώμεν τας αισθήσεις και οψόμεθα τω απροσίτω φωτί της Αναστάσεως». Ελάτε να καθαρίσουμε τις αισθήσεις μας για να δούμε το απρόσιτο φως της Αναστάσεως. Πάλι μιλάει για όραση, δηλαδή αναγορεύει τον χριστιανό κάθε εποχής σε αυτόπτη μάρτυρα της Αναστάσεως και του δίνει, μέσα σε ελάχιστες λέξεις, τις προϋποθέσεις πώς να γίνει. Αν καθαρίσει τις αισθήσεις του θα γίνει, με έναν υπαρξιακό τρόπο, πηγή μαρτυρίας πως η Ανάσταση συνέβη όντως και πως έχει τη δύναμη να διαπλάσει στους πιστούς ένα αντίστοιχο ήθος.
Μόνον έτσι ήταν δυνατόν να διατηρηθεί η εμπειρία της Αναστάσεως μέσα στην Εκκλησία. Μόνον αν είχε αυτόν τον υπαρξιακό χαρακτήρα, ότι δεν πρόκειται απλώς για μια πεποίθηση που την ακούσαμε και παραδόθηκε από γενιά σε γενιά. Κατέχει υπαρξιακό βάθος και προφανώς γι’ αυτόν το λόγο έδωσε την δυνατότητα σε χιλιάδες μάρτυρες να αντέξουν τα πάνδεινα. Μόνο μια πολύ βαθειά και δυνατή αίσθηση της Ανάστασης του Χριστού και, συνεπώς, και της δικής σου, παρέχει την έμπνευση και την ενέργεια να αφιερώσεις τη ζωή σου ολόκληρη σ’ Εκείνον.
Μόνο η νίκη κατά του «έσχατου εχθρού»
(« Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος» (Α΄Κορ. 15, 26) Απόστολος Παύλος) μπορεί να δικαιώσει την περιπέτεια της πίστης, τον μόχθο της ασκητικής, την ομορφιά της Θεολογίας.
------------------▪︎---------------▪︎--------------▪︎----
Απόσπασμα από άρθρο του π. Βασιλείου στον ιστότοπο Huffpost
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου