Δώστε ιλαρό και ειρηνικό φως στον τόπο της παροικίας σας με την Προσευχή.

 

     Πλάκωσαν τώρα οι αρρώστιες, οι αναπηρίες, οι ανημποριές, οι πανδημίες, κι εμείς αρνούμαστε ακόμη εγωιστικά  να δούμε καθαρά και αθόλωτα το καθάρσιο επιτίμιο του Θεού προς τη χώρα μας, προς την κοινωνία μας και προς όλον τον κόσμο. Ο Θεός ευδοκεί, ο Θεός θέλει, αλλά ο Θεός και παραχωρεί. Αυτό που γίνεται τώρα είναι κατά παραχώρηση του Θεού. Αυτό που ζούμε δεν είναι άλλο παρά η αφυπνιστική παιδαγωγία του Θεού για τη μετάνοια, την ανάνηψη και την επιστροφή όλων. Δεν θα μας σώσουν, ούτε θα μας χαριτώσουν οι αντιχριστολογίες, οι εσχατολογίες, οι συνωμοσιολογίες, οι μελλοντολογίες, οι εμβολιομαχίες ή και οι εμβολιοφιλίες ακόμη.

     «Πολλοί αντίχριστοι υπάρχουν τώρα στον κόσμο», έλεγε προειδοποιητικά ο «Υιός της βροντής» (Α΄ Ιωάν. 2, 18). Και να θυμόμαστε και αυτό: άλλο ο κοσμοκράτωρ του κόσμου τούτου, που είναι ο διάβολος, και άλλο ο Παντοκράτωρ που είναι πάντα μόνο ο Κύριος. Όσο μετανοούμε και μας συνεπαίρνει η Προσευχή, τόσο εισερχόμαστε στον τρόπο, τη φύλαξη, την κυριότητα και την παντοκρατορία του Χριστού.

     «Κατακρύψεις αὐτοὺς ἐν ἀποκρύφῳ τοῦ Προσώπου Σου», λέει με μία ευγλωττία μυστηρίου ο Ψαλμός (Ψαλμ. 30, 21). «Θα κρύψεις και θα ασφαλίσεις όλους αυτούς που ελπίζουν σε Σένα στο απόκρυφο καταφύγιο του Προσώπου και της Παρουσίας Σου, για να προφυλαχτούν από την ταραχή των προσβολών και της κακολογίας των ανθρώπων· θα τους σκεπάσεις μέσα στη σκηνή της θείας Σου φροντίδας από τις φιλονικίες και τις συκοφαντίες των φαρμακερών γλωσσών», μας προειδοποιεί καθησυχαστικά το ψαλμικό κείμενο. Κι αν δεν συμβαίνει όλο αυτό στις μέρες μας! Η κοσμοκρατορία του διαβόλου είναι περιορισμένη και είναι «παν-αδύναμη».

     Το όλο θέμα είναι οι καρδιές μας να γίνουν ευώδη ταμεία Προσευχής και τα σπίτια μας κατοικητήρια Πνεύματος. Αυτό φαίνεται κομμάτι δύσκολο, γιατί ενώ δεν είναι φανταστικό και θεωρητικό, είναι το μόνο επάξιο και αληθινό που μας μένει να κάνουμε, γιατί αυτό είναι το μόνο που μετράει, εφόσον αυτό είναι η ουσία.

     Μιλήστε, ενημερώστε, πληροφορήστε, κάντε ωραίες παρουσιάσεις, δυναμικές και πειστικές αναπτύξεις για το καλό, για το κακό, για τα δαιμόνια, για τις ενέργειές τους, για τον «αόρατο πόλεμο», για τα σχέδια του κακού που τεκταίνονται, για τις απειλές της κολάσεως που πλήττουν τη ζωή μας, μιλήστε επίσης αυτάρεσκα για «παντοδύναμες προσευχές» και για «ισχυρές προσευχές» που δήθεν «καθαρίζουν» τα κονάκια μας, για «χαλάρωση» και «ευεξία», για «θετική ενέργεια»· μετά στραφείτε παθιασμένα στηλιτεύοντας όλους «τους δεσποτάδες και τους παπάδες», εξαντληθείτε στην υστερία σας για τον αντίχριστο «που έρχεται», μονάχα όμως Προσευχή να μη κάνετε, διότι αυτό δεν το θέλει με τίποτα από εσάς, από εμάς κι από όλους, ο αιώνιος εχθρός μας!

     «Τι, προσευχή και κουραφέξαλα!», θα σπεύσουν να μας πουν οι κυνικοί τύποι. Εδώ ο κόσμος καίγεται! «Μασόνοι όλοι στην Εκκλησία!», «Προδότες!», «Πουλημένοι!». Πόσο άδικο, πόσο ψέμα! Η Εκκλησία μας, οι Πνευματικοί μας, εδώ και πόσους μήνες μάς έδωσαν μία ωραία παρότρυνση. Κάθε βράδυ, από τις 10 μέχρι τις 10:15, μαζευόμαστε όλοι νοερά και καρδιακά και κάνουμε Προσευχή. Όπως ακριβώς το έλεγε και το συνιστούσε και ο Άγιος Πορφύριος. Πόσες ψυχές μαζεύονται, αφήνουν τα σκοτάδια του κόσμου και την καταχνιά της ποικιλότροπης αμαρτίας, και συνάζονται «επί το αυτό». Σας πληροφορώ, άγγελος Κυρίου έρχεται να μαζέψει αυτά τα προσευχητικά τέταρτα του χρόνου για να τα πάει προς τον θρόνο του Παντοκράτορος Κυρίου. Οι υπόλοιποι, δηλαδή η πλειονότητα των τυπικά βαπτισμένων ορθοδόξων, τι φρονεί και τι κάνει;

     Μας έφαγε η παλιοαντάρα του φανατισμού και το σάρωμα του παθιάσματος σε όλα και για όλα και για το τίποτα. Γινόμαστε πολύ μικροπρεπείς και πολύ αναληθείς δίχως τον φωτισμό και την ειρήνευση της Προσευχής.

     Εδαφιολόγοι στο έπακρον της ανωφέλειας, πατρολόγοι της κακιάς και αδιάκριτης ώρας. Μόνο συνθήματα, οργές, κατάρες, «ανάξιος» ο ένας, «ανάξιος» ο άλλος, «προδότες», βρισιές, ιεροκατακρίσεις, παπαδολοιδωρίες, συνωμοσιολογικές εξάρσεις και οίστροι αντιεκκλησιαστικότητας. Χιλιάδες «ορθόδοξοι» είναι αυτοί που ακολουθούν μαγεμένοι την αιρετικοπλανεμένη Βασούλα («Η εν Θεώ ζωή μου») και κανείς τους δεν αποσκιρτά θαρραλέα. Νεοελληνική κατάντια. Χάσαμε εκείνα τα βαθιά ορθόδοξα, αγιοπνευματικά κριτήρια και με κάθε αγαπολογία ντοπαριζόμαστε. Πώς μας λείπουν τα θεολογικά, τα χριστοκεντρικά, τα εκκλησιαστικά βιώματα, ειδικά τώρα που η φουρτούνα και οι λαίλαπα της ΝΤΠ λυσσομανά. Η Προσευχή, όμως, πού είναι;

     Κι όμως! Αυτή την Προσευχή περιμένει από εμάς ο Χριστός και η Εκκλησία Του. Γιατί εμείς, μέσα από την Προσευχή, μαθαίνουμε μια άλλη σπουδαία και παρακλητική πραγματικότητα, που αγνοεί θεομίσητα ο κόσμος και όλα τα ζοφερά διευθυντήριά του. Ποια πραγματικότητα; Την πραγματικότητα της δυνάμεως της Δεξιάς του Κυρίου. Και να θυμάστε, πάντα τη τελευταία λέξη επί των εξελίξεων τη λέει μονάχα Αυτός.

     Δεν έχει καλή υγεία το παιδί του άλλου και τον ρωτώ: «Τόσα χρόνια έκανες μια προσευχή για το παιδί σου;». «Όχι, πάτερ!». «Μα, αυτό είναι που περιμένει από σένα ο Χριστός για να επέμβει δυναμικά». Ο άλλος χάνει τη δουλειά του, δεν γίνεται όμως, μαζί με την έρευνα που θα κάνει όσο μπορεί εντατικά σαν άνθρωπος, να μην κάνει, κυρίως και πρωτίστως, και Προσευχή. Η άλλη, τάχα μάνα, διώχνει το έφηβο παιδί της από το σπίτι για να ζήσει με το αμόρε της, και το παιδάκι της προτρέπεται να κάνει τον διωγμό του Προσευχή· κάνει Προσευχή και έρχεται κατά πάνω του η παρηγοριά του Ουρανού. Οι αδελφοί μας βρίσκονται στις εντατικές εξαιτίας του covid και η Εκκλησία διά των πιστών της (κληρικών ή λαϊκών, δεν έχει σημασία!) ξαγρυπνά. Ακοίμητη η Μάνα και η Τροφός μας, η Εκκλησία, αρπάζει κυριολεκτικά μέσα από του χάρου τα δόντια τους ασθενείς και τα γερόντια μας. Ποιος το βλέπει αυτό; Ποιος συνομωσιοφωνακλάς το αντιλαμβάνεται; Τρέχουν συνεχώς οι Άγιοι για μας και για τη σωτηρία μας, δεν τρέχει η φαντασία και η ιδέα μας.

     Ξεχάστε τον εφησυχασμό, την αδιαφορία, το «μπλα-μπλα», το «εγώ πιστεύω» και το «εγώ νομίζω», το «αλλά όμως», τη λογική που δεν πιστεύει ποτέ της, την τρέλα και τη μανία της εποχής που θεομαχούν με έπαρση, την επιθετικότητα της άγνοιας πολλών. Ακόμη και στο όνομα του Χριστού, εμείς, είμαστε τόσο ανεκδιήγητα παρανοϊκοί, ώστε επιδιδόμαστε στο σπορ της πιο ανελέητης ανθρωποφαγίας. Ποιος θα έχει την ορθότερη γνώμη και ποιανού η άποψη θα υπερισχύσει. Ωραία χριστιανική ατμόσφαιρα. Καμαρώστε πνευματικότητα. Την Εκκλησία ποιος την προσέχει, ποιος την ενωτίζεται, ποιος την εγκολπώνεται, ποιος την εναγκαλίζεται, ποιος την ασπάζεται και ποιος την ακολουθεί;

     Δώστε ιλαρό και ειρηνικό φως στον τόπο της παροικίας σας με την Προσευχή. Κάντε την αγάπη σας και τον πόνο σας Προσευχή. Από το «έχω» της Προσευχής, να περάσουμε στο «είναι» της Προσευχής. Να γίνουμε εμείς οι ίδιοι Προσευχή. Αυτό είναι ο εκκλησιασμός, η θεοχαρίτωση και η εγχρίστωση της ύπαρξής μας. Αυτό είναι, εδώ βρίσκεται η συχνότητα του Θεού και, παράλληλα, η μυστική ανατολή όλων των θαυμάτων που περιμένουμε σαν άνθρωποι να αντικρίσουμε για μας, για τον αγώνα μας, για τα σπιτικά μας, για την ταλαιπωρημένη Εκκλησία μας, για την τσακισμένη και ισοπεδωμένη Πατρίδα μας.

     Η κατά Θεόν ελπίδα είναι δίπλα μας, το ίδιο και η χαρά και η δύναμη εξ ύψους. Και περιμένουν σιωπηλά, σε μια γωνιά της μεγαλοπρέπειάς τους, να γίνουν η πνευματική γλυκιά χαραυγή της ζωής μας, με τα κελεύσματα, με τα ψιθυρίσματα, με τη φωνή, με τη συντριβή και τον παλμό της δικής μας θερμής και εγκάρδιας προσευχής!...

https://toeilhtarion.blogspot.com/2021/12/blog-post.html