Του δίνουν όμως μια ευκαιρία: «Θα γίνεις Τούρκος, Διάκο; Θα αλλάξεις πίστη; Θα προσευχηθείς στο τζαμί και θα εγκαταλείψεις την εκκλησία;»
Τους απάντησε: «Φύγετε, εσείς και η πίστη σας, ας χαθείτε, αποστάτες! Γεννήθηκα Έλληνας και ως Έλληνας θα πεθάνω».
Σύμφωνα με μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων της εποχής, δύο τούρκοι άναψαν φωτιά δίπλα στον στάβλο και τοποθέτησαν μια σιδερένια σχάρα και ένα μεγάλο χάλκινο καζάνι γεμάτο με λάδι από πάνω. Στη συνέχεια σήκωσαν τον Διάκο, ακόμα δεμένο όπως ήταν, και τον έβαλαν να καθίσει σε ένα παλιό ξύλινο σκαμπό. Του σήκωσαν τα πόδια. Οι Τούρκοι άρχισαν να τον κοροϊδεύουν, κάνοντας του διάφορες ερωτήσεις. Για κάθε αρνητικό νεύμα, καρφώνανε τα πόδια του. Στη συνέχεια, έπαιρναν το βραστό λάδι και το έριχναν πρώτα στα γυμνά του πόδια. Όταν είδαν ότι δεν αντιδρούσε, του έσκισαν τα ρούχα και άρχισαν να τα περιχύνουν στην πλάτη και το στήθος του. Στέναζε σιωπηλά από τον πόνο, και οι στρατιώτες, με διαταγή να μην τον σκοτώσουν, χρησιμοποίησαν βελόνες για να σκάσουν τις φουσκάλες που είχαν σχηματιστεί στο δέρμα του από το βραστό λάδι. Αυτό συνεχίστηκε για ώρες, μέχρι το επόμενο πρωί. Εξαντλημένος όπως ήταν, τον έσυραν μέσα στην πόλη για να τον εκτελέσουν.
Η εκτέλεσή του πραγματοποιήθηκε σε κοινή θέα με την άδεια του Χαλίλ Μπέη, ώστε οι Έλληνες να προειδοποιηθούν για το τι θα συνέβαινε σε όποιον τολμούσε να επαναστατήσει. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι ακόμη και η μητέρα του Διάκου ήταν παρούσα στα βασανιστήριά του. Αφού τον έδεσε ανάποδα σε μια σέλα με τα πόδια ανοιχτά, ο δήμιος άρχισε να σπρώχνει την αιχμηρή άκρη ενός ξύλινου πασσάλου στην βουβωνική χώρα του και στη συνέχεια τον έμπηξε αργά πιο βαθιά, περνώντας όλο το σώμα του μέχρι που βγήκε κοντά στο δεξί του αυτί. Ο δήμιος κινήθηκε προσεκτικά, καθώς είχε διαταγές να μην τον σκοτώσει γρήγορα. Με κάθε σπρώξιμο του πασσάλου, οι κραυγές του Διάκου επιβεβαίωναν ότι ήταν ακόμα ζωντανός. Μόλις ο δήμιος τελείωσε τη δουλειά του, οι Τούρκοι έδεσαν το σώμα σφιχτά με το παλούκι για να μην σκιστεί το δέρμα, και τον στήριξαν, σχεδόν όρθιο, σε ένα δέντρο. Καθώς πέθαινε, λέγεται ότι είπε τους εξής θλιβερούς στίχους: «Κοιτάξτε την ώρα που διάλεξε ο Θάνατος να με πάρει, τώρα, που τα κλαδιά ανθίζουν και η γη βγάζει χορτάρι».
Ο Χαλίλ Μπέης έδωσε εντολή να ανάψουν φωτιά από κάτω του και να τον γυρίσουν αργά, ώστε να ψηθεί ζωντανός σαν ζώο. Μετά από πολλές ώρες βασανιστηρίων, ο Έλληνας αρχηγός απεβίωσε στις 24 Απριλίου 1821.
Ωστόσο, αυτό είχε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που περίμεναν οι Τούρκοι. Όταν οι Έλληνες έμαθαν για την ιστορία και το μαρτύριό του, γέμισαν με ακόμη μεγαλύτερη οργή και δύναμη για να απελευθερωθούν από τους βάρβαρους Μουσουλμάνους και το Ισλάμ.
Ο Αθανάσιος Διάκος είναι ένας από τους σημαντικότερους ήρωες της ελληνικής ιστορίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου