Οἰκογένεια χωρίς ἑνότητα και αγάπη βαθιά δεν μπορεί να υπάρξει

Μὲ προσευχὲς καὶ μὲ δάκρυα ἔφεραν παιδὶ στὸν κόσμο. Κοριτσάκι ἦταν. Καὶ τόσο χαρι-
τωμένο! Ἀννούλα τὴν φώναζαν. Μία
τὴν εἶχαν οἱ καλοί της γονεῖς, ὁ Γιάννης
καὶ ἡ Κατερίνα. Καὶ καμάρωναν καὶ χαί-
ρονταν γιὰ τὴν καλή της ἐξέλιξη. Ἦταν
τώρα μόλις τεσσάρων ἐτῶν. Μὲ ἀντίλη-
ψη μεγάλου ἀνθρώπου καὶ κρίση μο-
ναδικὴ γιὰ τὴν ἡλικία της, ὅπως ἔλεγαν
φίλοι παιδαγωγοὶ τῆς οἰκογένειας.
Ἡ μικρὴ Ἀννούλα παρατηροῦσε τώρα
τελευταῖα κάποιες στιγμὲς δυσαρμο-
νίας ἀνάμεσα στὸν πατέρα καὶ τὴ μη-
τέρα: ἀπότομη συμπεριφορά, σκληρὰ
λόγια, ἐπιθετικότητα, ἀπόλυτη σιωπή...
Ὅλα αὐτὰ εἶχαν τὸν ἀντίκτυπό τους
στὴν ἄκακη ψυχή της. Καὶ φανερώνον-­
ταν καὶ στὸ πρόσωπό της. Ἡ χαρά της
εἶχε στεγνώσει. Ἔφευγε ἀμίλητη γιὰ τὸ
δωμάτιό της. Καὶ κεῖ ἀπομονωμένη ἔ-­
παιζε μὲ τ’ ἀρκουδάκια καὶ τὰ πλού-
σια παιχνίδια της. Τὰ πράγματα ὅλο
καὶ πιὸ πολὺ δυσκόλευαν στὴν οἰκογέ-
νεια...
Ἀπόψε ὅμως ἡ Ἀννούλα ἐκδήλωσε
ζωηράδα ξεχωριστὴ ποὺ ἔκρυβε καὶ
κάποια μυστικὴ χαρά – ἀσφαλῶς ἀσυν-­
αίσθητα – ὑπαγορευμένη ὅμως ἀπὸ τὸ
Πανάγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο ξέρει νὰ κα-
θοδηγεῖ καὶ νὰ φωτίζει τὶς ἁγνὲς ψυχὲς
σὲ σωτήριες λύσεις. Ἀπόψε ἡ Ἀννού-
λα ἑτοιμαζόταν νὰ δράσει καὶ νὰ προσ-­
φέρει στοὺς γονεῖς της τὸ ὡραιότερο
δῶρο.
«Μπαμπά, μαμάαα!...», ἀκούστηκε
ἡ λεπτὴ παιδικὴ φωνή της ἀπὸ τὸ διά-­
δρομο. «Ἐλᾶτε μαζί μου νὰ κάνουμε
τὴν οἰκογένεια... Ἐλᾶτε...», εἶπε, κι ἔτρε-
ξε πρώτη στὸ σαλόνι καὶ βυθίστηκε στὸ
μεσαῖο κάθισμα τοῦ καναπέ.
Οἱ γονεῖς ξαφνιάστηκαν. Ἂν καὶ ἦταν
κατάκοποι ἀπὸ τὶς ἀτέλειωτες δουλειὲς
κείνης τῆς μέρας, ἦρθαν ἀπὸ κοντὰ κι
αὐτοὶ στὸ σαλόνι.
Κτύπησε μὲ τὰ χεράκια ἐλαφρὰ ἡ
Ἀννούλα ἀριστερὰ καὶ δεξιὰ τὰ μαξιλά-
ρια τοῦ καναπὲ καὶ εἶπε στοὺς γονεῖς
της μὲ κάθε σοβαρότητα:
«Ἐδῶ, ἐδῶ καθίστε!».
Οἱ γονεῖς ὑπάκουσαν στὸ ἀθῶο πρόσ-­
ταγμα. Εἶδαν μετὰ τὰ ἀδύνατα χεράκια
τῆς μικρῆς τους ὑψωμένα ποὺ προσ-­
παθοῦσαν – καὶ τελικὰ τὸ κατάφεραν
– νὰ ἀγκαλιάσουν παράλληλα καὶ τοὺς
δυό. Καὶ τοὺς ἔφερνε ὅλο καὶ πιὸ κοντά
τους καὶ τοὺς ἔσφιγγε μὲ τὴν «ἀδύνα-
τη» δύναμη τῆς ἀγάπης της. Ἀνασηκώ-
θηκε μετὰ λίγο νὰ τοὺς φτάσει. Καὶ τοὺς
ἔδωσε ἕνα φιλάκι πρῶτα στὸν πατέρα
καὶ μετὰ στὴ μητέρα. Ἦταν ἕνα φιλάκι
λεπτὸ καὶ τρυφερὸ ἀπὸ μιὰ καρδιὰ ποὺ
ἤξερε νὰ ἀγαπᾶ καὶ νὰ ἑνώνει.
Οἱ γονεῖς κοιτάχτηκαν μεταξύ τους
μὲ βουρκωμένα μάτια καὶ μὲ καρδιὰ νι-
κημένη. Ἀσπάστηκαν ὁ ἕνας τὸν ἄλ-­
λον καὶ ἔσκυψαν μετὰ καὶ φίλησαν μὲ
στοργὴ τὸ βλαστάρι τους.
Ἡ Ἀννούλα ἔδειχνε βαθιὰ ἱκανοποιη-
μένη.Τοὺς ἀγκάλιασε καὶ δεύτερη φορὰ
σφιχτὰ καὶ τοὺς ξαναφίλησε! Ἦταν τὸ
ὡραιότερο δῶρο ποὺ εἶχε προσφέρει
στοὺς γονεῖς της.
Τί ὑπέροχο σύμπλεγμα! Τί δυνατὴ
ἔμπνευση!
Ἔτσι συνέλαβε ἡ μικρὴ Ἀννούλα τὸ
ἰδανικὸ τῆς οἰκογένειας.
Σὰν ἕνα σύμπλεγμα δυνατῆς ἀδιατά-
ρακτης ἀγάπης.
Τὸ θαῦμα στὴν οἰκογένεια εἶχε ἀρχί-
σει.
Ξανὰ ἑνωμένοι καὶ γεμάτοι ἀπὸ ἀγά-
πη ξεκινοῦσαν καὶ πάλι μαζὶ γιὰ πιὸ δυ-
νατὴ ἐν Χριστῷ οἰκογενειακὴ πορεία οἱ
δύο πιστοὶ γονεῖς, ὁ Γιάννης καὶ ἡ Κα-
τερίνα.
❁ ❁ ❁
«Νὰ κάνουμε τὴν οἰκογένεια», εἶπε ἡ
μικρὴ Ἀννούλα.
Καὶ ἀπέδειξε μὲ τὸ ἐποπτικό της μά-
θημα στοὺς γονεῖς της πὼς οἰκογένεια
χωρὶς ἑνότητα καὶ ἀγάπη βαθιὰ δὲν
μπορεῖ νὰ ὑπάρξει. Ὅταν ἔσφιγγε κον-­
τά της ἡ Ἀννούλα τοὺς γονεῖς της, πο-
θοῦσε καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ ὄχι μόνο ἀγά-
πη γι’ αὐτὴν ἀλλὰ καὶ ἀγάπη δυνατὴ
μεταξύ τους. Ἦταν σὰν νὰ τοὺς ἔλεγε:
«Θέλετε νά ’μαι εὐτυχισμένη; νά ’στε
πάντα ἑνωμένοι».
Ὅσοι ἀξιώθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ εἶναι
γονεῖς καὶ νὰ ἔχουν σήμερα παιδιὰ σὲ
μικρὴ ἡλικία, ὀφείλουν νὰ ἀγρυπνοῦν.
Δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ καταστρέφουν
ἢ νὰ τραυματίζουν τὶς ἀδύνατες καὶ εὐ-­
αίσθητες νηπιακὲς ψυχὲς μὲ διαπληκτι-
σμοὺς καὶ ἐντάσεις, μὲ τὴ δικαιολογία
ὅτι «δὲν καταλαβαίνουν τὰ παιδιά». Τὰ
παιδιὰ νιώθουν ὅλα τὰ προβλήματα καὶ
τὶς ἀδυναμίες τῶν γονέων καὶ πονᾶνε
γι’ αὐτές, ἀλλὰ δύσκολα ἐκφράζουν τὴ
θλίψη τους μὲ λόγια.
Ἡ εὐτυχία τῶν παιδιῶν μας δὲν κρύ-
βεται στὰ ὑλικὰ πλούτη καὶ τὴν καλο-
πέραση ἀλλὰ στὸν πνευματικὸ πλοῦτο
τῆς ἀγάπης καὶ τῶν δύο γονέων, ποὺ
τὸν ἀποζητοῦν κάθε στιγμὴ ἀπὸ τὰ
πρῶτα βήματά τους. Τὸ χαμόγελο τοῦ
πατέρα καὶ ἡ χαρὰ τῆς μητέρας, ἡ ὑ-­
πομονὴ καὶ ἡ ἀνεξικακία, ἡ τιμὴ καὶ ὁ
ἀλληλοσεβασμὸς τῶν γονέων μεταξύ
τους φαίνονται. Ὅταν τὰ παιδιά μας τὰ
βλέπουν αὐτά, χαίρονται. Αἰσθάνονται
ἀσφάλεια καὶ εἰρήνη μέσα τους. Τότε
οἱ γονεῖς γίνονται ἀνεπαίσθητα γιὰ τὰ
παιδιά τους πρότυπα ἀληθινῶν γονέ-
ων.
Καὶ τὰ πρότυπα αὐτὰ διαπλάθονται
καὶ ζυμώνονται μόνο μέσα στὴν ἁγία
Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χρι­-
στὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ μπορεῖ νὰ διορ-­
θώσει τὰ λάθη τῶν γονέων καὶ μέσα
ἀπὸ τὶς παρεμβάσεις τῶν ἀκάκων παι-
διῶν τους· καὶ νὰ χαρίζει τὴ δική Του
πλούσια ἀγάπη καὶ εἰρήνη, ὥστε τὸ οἰ-­
κοδόμημα ποὺ λέγεται οἰκογένεια θεμε-
λιωμένο στὴν πέτρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ
μὴ σαλεύει ποτέ! ΟΣΩΤΗΡ2058